باور من این است که ملت آزاد نخواهد شد مگر همه ایرانیانی که به استقلال وطن خود و استقرار حکومت مردم و قانون معتقدند، همدوش با هم در راه رسیدن به هدفهای مشترک گام بردارند.
آینده ایران، آینده شایسته مردم ما، در گرو این همبستگی است. اما چگونه میتوان نه تنها به آرمان و سخن بلکه بر عرصه پیکار و عمل، همبسته و همدوش شد؟
به عقیده من، ما هنگامی همبسته خواهیم شد، که از خود بیرون آییم و غرق در ایران شویم. دیگر در برج عاج خود ننشینیم، یک بعدی نیاندیشیم، و تنها از دریچه محدود چشمان خود به ایران نگاه نکنیم. همبسته آنگاه خواهیم شد که خود را افراد تفکیکناپذیر یک ملت، یک تاریخ و یک سرنوشت بدانیم. منطق خشک و حسابها و منافع گروهی و مسلکی را مهار بزنیم، و از احساسات غریزی خود، به عنوان یک ایرانی، به عنوان عضو یک خانواده بزرگ و کهن، الهام بگیریم. «ملت» را جانشین «من» کنیم.
بدانیم که تاریخ ما طولانیتر، هویت ما قویتر و تجربههای ما گوناگونتر از آن است که هیچیک از ما بتواند به تنهایی یکهتاز عرصه پیکار و پرچمدار آینده ایران شود. آن هنگام همبسته خواهیم شد که بدانیم هیچیک از ما، حتى بهترین و پاکترین میان ما، در برگیرنده همه حقیقت نیست. هر یک از ما بازتاب پارهای از حقیقت و مظهر بخشی از گذشته و آینده ایران است.
همبسته وقتی خواهیم شد که بدانیم، بی یک میهن آزاد و سربلند، هیچیم. و جدال ما بر سر آنچه که باید میشد و آنچه که باید بشود ما را به جایی نخواهد رساند.
یقین داشته باشیم، که جدا از هم میراثی جز شکست برای فرزندان خود باقی نخواهیم گذشت. بدانیم که، یا با هم آزاد خواهیم شد و آزاد خواهیم ماند، یا جدا از هم تا ابد بار سنگین استبداد را به دوش خواهیم کشید.
رضا پهلوی
