«مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی دشمن و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» نام طرحی است که کلیات آن این هفته در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید. این طرح اگر چه ظاهرا علیه «دشمن» تدوین شده اما در عمل شهروندان ایران را به اشکال مختلف هدف سرکوبهای شدید امنیتی و قضایی قرار میدهد.
طرح «مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی دشمن و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» دامنه گستردهای از جرمانگاری علیه شهروندان را پیشبینی کرده که محدودیتهای زیادی برای روند عادی زندگی آنان ایجاد میکند. ارتباط با رسانهها و نهادهای خارجی، همکاری علمی و ارتباط با دانشگاههای خارج از ایران، سفرهای علمی و حتی تفریحی، هرگونه ارتباط شهروندان با سفارتخانهها، دریافت حمایتهای مالی خارجی، فعالیت و همکاری با سازمانهای مردمنهاد (NGO) و شمار دیگری از فعالیتهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، مواردی هستند که بر اساس این طرح میتوانند سبب پروندهسازی علیه شهروندان شوند.
به بیان دیگر، این طرح در عمل همه را متهم به مشارکت و همکاری با پروژه «نفوذ» دشمن میداند، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود! این طرح به راحتی به نهادهای امنیتی و قضایی حکومت اجازه میدهد به بهانههای واهی علیه شهروندان اعلام جرم کرده و آنها را به مجازاتهای جدی حتی اعدام محکوم کنند.
محدودیتها و سرکوبهای شگفتآور پیشبینی شده در این طرح صدای «خودی»ها را هم درآورده است. برخی مقامات حکومت این طرح را مغایر با قوانین جمهوری اسلامی و حتی مغایر با «احکام شرعی» ارزیابی کرده و برخی دیگر گنجاندن عبارات موهوم در این طرح را سبب عدم تصویب آن در شورای نگهبان و اجرایی نبودن آن ارزیابی کردهاند.
اینهمه در حالیست که آنچه تحت عنوان «نفوذ» در سالهای گذشته وارد زبان سیاسی جمهوری اسلامی شده، «نفوذ» به ساختار حکومت و خودفروشی مقامات خود نظام، حتی دارندگان اصلی قدرت، است و نه مردم عادی!
درواقع این طرح به روشنی چیزی جز تداوم راهکار همیشگی جمهوری اسلامی برای بقای خود نیست: سرکوب مردم!
از ابتدای پیروزی انقلاب ۵۷ و روی کار آمدن جمهوری اسلامی، سرکوب همواره ابزاری فراگیر برای تثبیت قدرت بوده است. دامنه سرکوب نیز از حذف مخالفان و رقبای سیاسی تا کنترل ابعاد زندگی اجتماعی و حتی خصوصی شهروندان گسترده بوده است.
اکنون که مشروعیت جمهوری اسلامی نزد مردم ایران بر باد رفته است و شهروندان، از چهار گوشه ایران، پس از چند دوره اعتراضات سراسری، و به ویژه اعتراضات دی۴۰۴، فاصله عمیق و پرنشدنی خود را با حکومت فریاد زدهاند، و در آنسو نیز رژیم در شش ماه گذشته و در جریان جنگ با آمریکا به شکنندهترین وضعیت ممکن سقوط کرده، مقامات باقیمانده به دنبال راهکاری برای استمرار حکومت هستند.
اگر فرمول اصلاحطلبان ادامه پروژههای «جنگ نرم» با افکار عمومی و نمایش «امتیازدهی» به شهروندان با «سرکوب زیرپوستی» است، فرمول بخش دیگری از نظام «سرکوب حداکثری و علنی» و ایجاد شرایط «خفقان آمیخته به هراسآفرینی» است. با اینهمه نگاهی به تاریخ نشان میدهد حکومتهای تمامیتخواه محکوم به سقوط هستند و سرکوب صرفا سبب افزایش خشم عمومی و تقویت ظرفیت همبستگی مردم در برابر چنین رژیمهایی است.
روشنک آسترکی |ایکس | اینستاگرام|
