مشاری الذایدی (الشرق الاوسط) – در دسامبر ۲۰۲۲، نیروی دریایی آمریکا محموله‌ای از سلاح را در خلیج عمان توقیف کرد که مقصد آن حوثی‌ها بودند. نیروی دریایی آمریکا در آن زمان اعلام کرد که این محموله تسلیحاتی مرتبط با جمهوری اسلامی در ایران، بیش از ۵۰ تن فشنگ، چاشنی‌های انفجاری و سوخت موشک را در بر می‌گرفت.
مسیر انتقال سلاح به حوثی‌ها از بنادر ایران مانند بندر جاسک در خلیج عمان و بندرعباس در تنگه هرمز آغاز می‌شود. سپس این سلاح‌ها از طریق کشتی و با عبور از دریای عرب و خلیج عدن، به سواحل یمن منتقل می‌شوند.
در دسامبر ۲۰۱۷، گزارشی که ناظران تحریم‌های سازمان ملل تهیه کرده بودند، این احتمال را مطرح کرد که موشک‌های بالستیکی که حوثی‌ها به سوی عربستان سعودی شلیک کرده‌اند، طراحی و ساخت ایران باشند.
گزارش‌ها از سه منبع برای تأمین موشک‌ها و پهپادهای حوثی‌ها سخن می‌گویند:
نخست، طبیعتاً از جمهوری اسلامی ایران که از این گروه تروریستی حمایت می‌کند؛
دوم، قاچاق از طریق دلالان اسلحه؛
و سوم، تسلیحاتی که حوثی‌ها پس از به دست گرفتن قدرت در سال ۲۰۱۴، از انبارهای ارتش یمن در دوران علی عبدالله صالح، رئیس جمهورى فقید این کشور، به دست آوردند.
کارشناسان نظامی وابسته به رژیم ایران به حوثی‌ها در مونتاژ و ساخت برخی قطعات آموزش داده‌اند؛ اما پرسش اینجاست که خود ایرانی‌ها را چه کسی آموزش داده و چه کسی قطعات مورد نیاز را در اختیارشان قرار داده و همچنان این کار را انجام می‌دهد؟!
کشورهایی مانند کره شمالی نیز در این زمینه مطرح هستند. رژیم ایران از نسخه‌های موشکی کره شمالی بهره برده و این دانش را در اختیار نیروهای وابسته به خود در یمن و عراق نیز قرار داده است. برخی از موشک‌هایی که عربستان سعودی را هدف قرار دادند، از عراق شلیک شده بودند.
اما آیا موضوع فقط به کره شمالی محدود می‌شود؟! آیا نباید با چین و روسیه صریح و شفاف درباره این موضوع گفتگو کرد و این مسیر را بررسی نمود تا مشخص شود آیا مسئله مشکوکی در آن وجود دارد یا نه؟ به ویژه با توجه به اینکه رویارویی این دو قدرت بزرگ با آمریکا و غرب، یک رویارویی در مقیاس جهانی است.
آنچه مسلم است اینکه توانمندی‌های تسلیحاتی حوثی‌ها صرفاً حاصل تلاش خودشان نیست. نمونه‌های زیر را می‌توان در همین ارتباط مطرح کرد:
در ۴ مه ۲۰۲۵، سامانه پدافند هوایی اسرائیل در رهگیری موشک «فلسطین۲» ناکام ماند؛ موشکی که در فرودگاه بن‌گوریون سقوط کرد.
همچنین، در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴، رادارهای سامانه گنبد آهنین اسرائیل نتوانستند پهپادی را که گروه حوثی‌ها به سوی اسرائیل شلیک کرده بود، شناسایی و رهگیری کنند. حوثی‌ها این پهپاد را «یافا» نامیده بودند. این حمله به انفجار یک ساختمان، کشته شدن یک نفر و زخمی شدن چند نفر دیگر انجامید.
اینها نمونه‌هایی از ورود توانمندی‌های «خارجی» به تسلیحات حوثی‌ها هستند؛ توانمندی‌هایی که با بومی‌سازی برخی فناوری‌ها و صنایع همراه شده‌اند و به این گروه امکان داده‌اند به چنین سطح خطرناکی از قدرت نظامی دست یابد.
از این رو، آنچه اخیرا (شنبه ۱۰ اکتبر) در فرودگاه بین‌المللی ملک خالد در ریاض رخ داد، نشان‌دهنده ادامه خطر فزاینده تسلیحات حوثی‌ها و سطح بالای این تهدیدهاست.
به این ترتیب، پرسش اینجاست:
آیا درست است که این تسلیحات را صرفاً سلاح حوثی‌ها بنامیم؟
حوثی‌ها موشک‌ها و پهپادهای گوناگون خود را از کجا به دست آورده‌اند؟
مختصات اهدافی را که می‌خواهند سلاح‌هایشان را به سوی آنها نشانه‌گیری کنند، از کجا دریافت کرده‌اند؟
تسلیحات دریایی آنها از کجا آمده است؟
آیا این تسلیحات بطور کامل ساخت یمن و محصول صنایع خود حوثی‌ها هستند؟
منظور این است که حوثی‌ها آنقدر قدرتمند و از توانایی و امکانات کافی برخوردار نیستند که به تنهایی بتوانند چنین تسلیحات پیشرفته‌ای را در اختیار داشته باشند و با این حجم و شدت از آنها استفاده کنند و اهداف را با چنین دقتی تعیین نمایند! وگرنه باید پس از اسرائیل، به قدرتمندترین نیروی منطقه تبدیل می‌شدند!
ریشه‌یابی منشأ این معضل، و اینکه چه کسی آنها را مسلح به موشک و پهپاد کرده، راه حل واقعی است؛ زیرا اگر سرچشمه مسدود شود، مسیرهای انتقال نیز خشک خواهند شد. متخصصان و آگاهان اطلاعاتی، داده‌هایی بسیار بیشتر از آنچه مردم عادی می‌دانند، در اختیار دارند.
*منبع: روزنامه الشرق الأوسط
*نویسنده: مشاری الذایدی
*ترجمه و تنظیم از کیهان لندن
