سرنوشت محتومِ نظامِ ناکارآمد

شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱ برابر با ۱۴ مه ۲۰۲۲


مملکت یا قلمرو سرزمینی، ملت یا مردم یک کشور، قدرت دولتی که می‌بایست با تأمین امنیت و رفاه  ملت و مملکت، دارای حقانیت یا مشروعیت شود، اساس یک حکومت عادی را تشکیل می‌دهد وگرنه در نبود و یا از دست رفتن هر کدام از این موارد، حکومت مربوطه به سوی ناکامی و شکست و سرنگونی گام بر می‌دارد.

میرحسین موسوی، موسوی اردبیلی، علی خامنه‌ای، علی اکبر ولایتی، علی‌ اکبر رفسنجانی و احمد خمینی در کنار رهبرشان روح‌الله خمینی که بر «صندلی» حکومت بر ایران و ایرانیان تکیه زد!

البته هر حکومتی که سرنگون می‌شود الزاما شکست‌خورده و ناکام نیست و به دلایل دیگری ممکن است سقوط کند. اما هر حکومت  ناکام و شکست‌خورده‌ای که قادر به تأمین امنیت و رفاه ملت و مملکت نباشد و به همین دلیل نیز حقانیت و یا مشروعیت ندارد، دیر یا زود سرنگون می‌شود حتی اگر سال‌ها با سرکوب به حیات ناحق و ناکارآمد و زیانبار خود ادامه دهد.

سرمقاله را با صدای نویسنده بشنوید

نظام منحصر به فرد جمهوری اسلامی از آغاز در چنین وضعیتی است زیرا ناکارآمدی جزو ماهیت ذهنی و عینی آن است و نه اینکه بر اثر مرور زمان حاصل شده باشد. اما این را جامعه به بهایی سنگین دریافته که شعارهای سازندگی و اصلاح‌ و عدالت و تحول و غیره در مورد نظامی که از بنیاد ناتوان و ناکارآمد است به سود جامعه پاسخ نمی‌دهد.

برای جمهوری اسلامی «مملکت» به معنی «میهن» اساسا وجود ندارد چنانکه حفظ سوریه و غزه را مهم‌تر از خوزستان و استان‌های ایران می‌داند! مردم را نیز نه «ملت» بلکه «امت» نیازمند به ولی و شبان می‌داند و به این ترتیب امنیت و رفاه نیز یعنی امنیت و برخورداری حاکمان و خادمان نظام برای انجام رسالتی که مشروعیت‌ خود را نه با حقانیت حقوقی بلکه با سرکوب و خون حفظ می‌کنند.

تفاوت بزرگ بین حکومت‌ها یا دولت‌های شکست‌خورده با جمهوری اسلامی این است که آنها در یک روند توانایی و کارآمدی خود را از دست داده و به شکست‌‌خورده «تبدیل» می‌شوند اما جمهوری اسلامی به دلایل سیاسی و عقیدتی قرون وسطایی به چیزی «تبدیل» نمی‌شود بلکه از آغاز شکست‌خورده است زیرا در همه زمینه‌ها حتی تبلیغات برای بازتولید خود نیز ناکارآمد است و در طول زمان هوادارانش را نیز از دست می‌دهد. آنچه آن را با وجود تکیه بر اقلیت ناچیز هنوز نگه داشته، از یکسو شمشیر سرکوب است که با مردمی که دیگر نمی‌ترسند به شدت کند شده؛ از سوی دیگر، مماشات غربی‌ها که آن را نیز مردم با اعتراضات مداوم می‌توانند به سود خویش تغییر دهند؛ و همچنین وجود تکیه‌گاهی که جامعه بر آن در مقابل جمهوری اسلامی و مدافعان داخلی و خارجی‌اش بایستد! آنرا هم نسل‌های جوان و کارآمد بنا بر شناخت و تجربه  پیدا کرده‌اند:

تکیه بر پهلوی‌ها‌ و گذاشتن نقطه پایان بر سرنوشت محتوم جمهوری اسلامی برای ساختنِ آینده‌‌ای امن و آزاد و مرفه در کنار همسایگان و دیگر کشورهای جهان!
الاهه بقراط| توئیتر | اینستاگرام|

[کیهان لندن شماره ۳۶۱]

 

 

 

لینک کوتاه شده این نوشته:
https://kayhan.london/fa/?p=284430