«هستی»، نمی‌بخشاید وُ ما – باید نبخشیم

سه شنبه ۲۰ دی ۱۴۰۱ برابر با ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳


رضا مقصدی

                              در شادمانی‌های هستی
                              انسان، حضوری، مست دارد.
                              باران، به جانِ عاشق‌اش باید ببارد.

                              آواز را در جانِ او شوری، شگرف‌ست.
                              وقتی درخت‌اش را بهاران، می‌سُراید
                              وقتی که رخت‌اش، بی‌قرارِ آفتاب‌‌ست
                              او را چه ترسی از شقاوت‌های برف‌‌ست؟

                              همزادِ آتش‌های دیرین
                              همریشه‌ی آب است وُ خورشید.
                              در مهربانی‌های جاری
                              شادیِ شورِ زیستن را
                              در چشم‌هایش می‌توان دید.

                              باید زمین، بر خود ببالد
                              دستی به دستِ این‌چنین، سرمست دارد.

                              آن کیست اما؟
                              آن کیست می‌خواهد چنین، مستی نباشد؟

                              آن کیست می‌خواهد که این زیباترین را
                              از باغِ ما بردارد وُ بر دار دارد؟

                              «هستی»، نمی بخشاید وُ ما

                              باید نبخشیم –
                              آن دستِ پستی را که با ما کار دارد.

 

 

 

برای امتیاز دادن به این مطلب لطفا روی ستاره‌ها کلیک کنید.

توجه: وقتی با ماوس روی ستاره‌ها حرکت می‌کنید، یک ستاره زرد یعنی یک امتیاز و پنج ستاره زرد یعنی پنج امتیاز!

تعداد آرا: ۰ / معدل امتیاز: ۰

کسی تا به حال به این مطلب امتیاز نداده! شما اولین نفر باشید

لینک کوتاه شده این نوشته:
https://kayhan.london/?p=309864