مسعود وظیفه – روشنفکران چپگرا هرگز برای ایران نجنگیدند بلکه برای منافع شخصی و مطالبات خود دست به هر کاری زدند بدون در نظر گرفتن ایران و ایرانی، از سال ۱۳۴۱ که شورشها و مخالفتهای تودهگرایانه اوج بیشتری در ایران گرفت مدعیان روشنفکری به خاطر به قدرت رسیدن با جماعتی که صاحب قدم در خیانت و مزدوری بودند همگام شدند اما به دلیل منفعتطلبی بیش از حد و نداشتن آلترناتیو پرچمی برافراشته در باد را به دست گرفتند تا هر سو که منافع برایشان سود بیشتری داشت لنگر بیندازند.
![](https://kayhan.london/wp-content/uploads/2023/10/mojahedin-1.jpg)
پس از سال ۵۷ که طالبان ایران موفق به دست گرفتن قدرت شدند از تمامی تفکرها فاصله گرفته حتا به جمهوری اسلامی رأی مثبت دادند و برای پیشبرد اهداف خود و رژیم حاکم در دانشگاهها و رسانهها مشغول به فعالیت شدند. این گروه عرصه هنر را در سلطه خود گرفتند و رسانههای داخلی و خارجی را برای روز مبادا مصادره کردند. اکنون سالهاست که منافع ایران در خطر است و اسلامگرایان جمهوری با تفکر اصلاحات عرصه را بر چپگرایان تنگ کردند و جا پای آنان نهادند تا هیولای دوسر حیلهگر ۵۷ را به دست گیرند که شاید بتوانند سوار بر اسب تروای کمونیسم حرکت کرده و پا جای حکومت فعلی گذارند اما لنینپرستان سکوت نکرده و به مخالفت با ابزارتراشی حکومت برای آینده ایران دست زدند.
تفکرشان را بنگرید! همگی طرفدار روسیه در جنگ علیه ایران بودند. همگی از مصدق دفاع میکنند و او را یک مبارز میپندارند. چگونه میتوان مخالف حکومت بود بعد در راهی قدم برداشت که حکومت قدم بر میدارد. در یادبود مصدق جمهوری اسلامی و چپگرایان و مجاهدین حضور دارند. جالبتر اینکه ما در زندان نیز با این افراد زندگی کردهایم و دیدیم حکومت به آنها بهای بیشتری میدهد مثلاً وکیل بند یا مجاهد است یا چپگرا. نیروی کمکی و دیگر نیروهایشان همگی تفکرات لنینیستی دارند، در یک اتاق جمع میشوند و جلسات مخفیانه تشکیل میدهند. مایحتاج را به صورت کلی از فروشگاه زندان خریداری میکنند، در زیر تختهایشان دپو میکنند و در زمان کمبود به بهای گزاف میفروشند،
همین جماعت بجای تبلیغ و تقدیر و تشکر از اسطورههای ملی ایران از استالین و لنین دفاع میکنند و در خدشهدار کردن نام اسطورههای ایرانی کوتاهی نمیکنند.
اکثریت آنان در دانشگاه و مراکز علمی نفوذ کرده و جوانان را به سوی کمونیسم هدایت میکنند. آنها افتخارات ملی ایران، کوروش و بابک و دیگر قهرمانان تاریخ ایران بزرگ باستان را انکار میکنند و اسطورههای بیگانه را ستایش میکنند، حال که جنگ بین اسرائیل و حزبالله شکل گرفته سکوت کرده و حتا شادمان و پایکوبان از شروعکننده حمایت هم میکنند. جایزههای آنچنانی هم میگیرند و برای خود سرمایه میکنند. در حالی که اگر فکرشان آزادی ایران و ایرانی میبود، اندکی از آن را خرج درمان زندانیان سیاسی میکردند.
من یک پادشاهیخواه هستم با تفکرات ملّیگرایی و ایراندوستی. ملّت ایران برای من اولویت دارند و از جنگ و کشتار متنفرم، چه در داخل چه در خارج. ختم کلام اینکه ایران بار دیگر به دست ایرانفروشان نخواهد افتاد. ما ملّت ایران خود برای آینده و سرنوشت کشور تصمیم میگیریم. بدون ترس از هیچ تفکری آرزو میکنم دنیا در صلح و آرامش باشد و دیکتاتورها هرگز به مقاصدشان نرسند. منافع هر کشوری از آن همان ملت است و دارایی یک کشور، تمامیت ارضی و ملی آن است فارغ از هرگونه دین، مذهب و زبان و…
♦← انتشار مطالب دریافتی در «دیدگاه» و «تریبون آزاد» به معنی همکاری با کیهان لندن نیست.