ما از میهن دور افتاده‌ایم،
اما از آنچه در ایران می‌گذرد، جدا نیستیم.
صدای دانشگاه‌ها را می‌شنویم.
صدای خیابان‌ها را می‌شنویم.
و می‌دانیم آنچه امروز در ایران جریان دارد،
نه یک اعتراض گذرا،
بلکه ادامه‌ی رویارویی ملتی بزرگ است
با یک رژیم اشغالگرِ ضدایرانی
که نه نماینده‌ی جامعه است
و نه شایسته‌ی حاکمیت.
دانشگاه، تصادفاً کانون سرکوب نیست.
دانشگاه جایی است که پرسش تولید می‌شود،
و آینده پیش از آن‌که خیابانی شود، اندیشیده می‌شود.
به همین دلیل است که سرکوب دانشگاه
و مهاجرت اجباری دانشجویان
نه یک پیامد ناخواسته،
بلکه سیاستی سیستماتیک است:
تهی‌کردن ایران از نیروی جوان پرسشگر،
و عادی‌سازی سکوت.
بسیاری از ما،
به‌دلیل حضور افراد نالایق و سرکوبگر
که این رژیم اشغالگر ضدایرانی را اداره می‌کنند،
مجبور به ترک ایران شدیم.
ترکی که انتخاب نبود؛
اجبار بود.
ضحاکی که از جوانان و حق پرسش می‌ترسد،
می‌کوشد یا مغز جوانان را ببلعد،
یا آنان را از میهن براند؛
و آن‌جا که هیچ‌کدام ممکن نیست،
با کاوه‌ی آهنگری روبه‌رو می‌شود که مقابلش ایستاده است.
ما می‌دانیم فاصله، فهم ما را ناقص می‌کند؛
اما سکوت، این نقص را جبران نمی‌کند.
اکثریت ما خیزش ۱۴۰۱ را دیده‌ایم.
با چشمان خود، نه در اخبار.
با نام‌ها، نه با عددها.
نیکا،
اگر کشته نشده بود،
امروز باید دانشجو می‌بود.
باید در کلاس می‌نشست.
باید آینده‌اش را در همین میهن می‌ساخت.
ما امروز همبستهایم
تا نیکاهای امروز
در جامعه‌ی آزاد، امن و انسانی فردا
حق زندگی، تحصیل و انتخاب داشته باشند.
این همبستگی،
نه از سر هیجان است و نه از سر ساده‌انگاری،
بلکه تصمیمی است آگاهانه.
ما مسیر کسانی را که پیش از ما ایستاده‌اند، فراموش نمی‌کنیم.
مسیر مجید توکلی‌ها،
و کیانوش سنجری‌ها؛
تمام آنان که هزینه دادند
تا مطالبه‌گری جرم نباشد
و سکوت، تنها گزینه نماند.
ملت آزاده‌ی ایران،
بارها و بارها نشان داده است
که خواسته‌های به‌حق خود را می‌شناسد
و آن‌ها را مطالبه می‌کند؛
علیرغم سرکوب،
علیرغم تهدید،
علیرغم زندان،
علیرغم مرگ.
این ملت،
ایستادن را بلد است.
فراموش نمی‌کند.
و عقب نمی‌نشیند.
آن‌ها از ما می‌خواهند کشور را دوست داشته باشیم،
اما نه آن‌قدر که آزادی‌اش را بخواهیم.
تنها می‌گوییم:
با اینکه از میهن خویش فاصله گرفته‌ایم،
همچون گذشته، با شما،
هم‌صدا، هم‌راه و همبستهایم.
دانشگاه، هرجا که باشد،
سنگر آگاهی است.
دانشجو، هرجا که باشد،
تماشاگر نیست.
و در پایان،
با امیدی که از دل رنج آمده است، می‌گوییم:
باشد که روزی
هیچ‌کس
مجبور نشود
میهنش را،
خانواده و دوستانش را
به اجبار ترک کند.
نور بر تاریکی پیروز است.
پایان شب سیه، سپید است.
درود بر آزادی
پاینده باد ایران و ایرانی
پنج‌شنبه، یازدهم دی ماه ۲۵۸۴
جمعی از دانشجویان ایرانی دانشگاه‌های اروپا و آمریکای شمالی
