به گفته عباس عراقچی وزیر خارجه جمهوری اسلامی در یک مصاحبهی تلویزیونی، حمله آمریکا و اسرائیل که طی آن علی خامنهای و جمعی از فرماندهان عالی نیروهای مسلح کشته شدند، در جریان برگزاری جلسه اصلی شورای دفاع رخ نداده بلکه در همان ساعات، یکی از کمیتههای فرعی شورای دفاع با مسئولیت دبیر این شورا جلسه داشته است. بر اساس اطلاعات جدید، جلسهای که بمباران شد مرتبط با شیوه سرکوب مردم در جریان اعتراضات بود.
وبسایت امنیتی «نور نیوز» نزدیک به تیم علی شمخانی، دوم امرداد ۱۴۰۵ در گزارشی که ادعا شده «مستند» است، با اشاره به اظهارات عراقچی مینویسد جلسهای که با مسئولیت دبیر شورای دفاع در صبح روز شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۵ برگزار شد، دو دستور کار داشت: نخست، پیگیری اجرای طرح «سازماندهی منابع، ساختارها، نیروی انسانی و تأمین تجهیزات جدید برای مدیریت اغتشاشات» و دوم، بررسی موضوع قریبالوقوع بودن حمله آمریکا و اسرائیل.
به نوشته این وبسایت، «جلسهای که صبح ۹ اسفند ۱۴۰۵ در حال برگزاری بود، همزمان دو وجه متفاوت از یک تهدید برنامهریزیشده در دو بعد خارجی و داخلی را بررسی میکرد؛ حمله نظامی خارجی که احتمال وقوع آن بسیار جدی شده بود و تهدید ترکیبی داخلی که تجربه حوادث دیماه نشان داده بود دشمن به عنوان زمینهساز و مکمل اقدام نظامی، به دنبال بهرهبرداری از آن است.»
در بخشی از این گزارش ادعا شده که علی شمخانی همیشه تأکید داشت: «در جریان اعتراضات و ناآرامیهای خیابانی، تا حد امکان از آسیب دیدن مردم و معترضان جلوگیری شود که با انتقاد از سوی اعضای شورا مواجه بود.»
درواقع «نور نیوز» تلاش کرده از شمخانی یک چهره مثبت ارائه دهد که مخالف استفاده از سلاح علیه معترضان بوده است.
اما در همین گزارش به نکاتی نیز اشاره شده است که اهمیت زیادی دارد.
در بخشی از گزارش تأکید شده، هدف قرار دادن «صنایع شهید میثمی» متعلق به وزارت دفاع در جنگ ۱۲ روزه از سوی اسرائیل برای بسیاری تعجبآور بود. در همین گزارش ادعا شد: «این مجموعه در حوزهای فعالیت میکرد که ارتباط مستقیمی با تولید تجهیزات و سلاحهای متعارف جنگی نداشت. مأموریت اصلی آن، طراحی و تولید تجهیزات و ابزارهایی بود که امکان مدیریت تجمعات و اغتشاشات را با کمترین آسیب و بدون استفاده از سلاحهای آسیبزننده فراهم کند. به همین دلیل، قرار گرفتن این مجموعه در اولویت حملات دشمن، در نگاه نخست غیرعادی به نظر میرسید، اما حوادث بعدی معنای این حمله را روشنتر کرد.»
به این ترتیب، «نور نیوز» مدعی شده ماموریت «صنایع میثمی» تولید ادوات سرکوب غیرجنگی بود و دشمن آن را هدف قرار داد تا با “اغتشاشات” داخلی، نظام گرفتار بحرانهای شدیدتر شود.
به نوشته «نور نیوز»، در روز جمعه ۸ اسفند ۱۴۰۴، برای شمخانی و شماری از فرماندهان ارشد نظامی تقریباً قطعی شده بود که آمریکا و اسرائیل در روزهای آینده به ایران حمله خواهند کرد.
شمخانی همان شب، حوالی ساعت ۲۱، متنی را برای انتشار در اختیار واحد اطلاعرسانی دبیرخانه شورای دفاع قرار داد که در آن به احتمال حمله مشترک آمریکا و اسرائیل و واکنش ایران به این سناریو اشاره شده بود.
صبح روز بعد، کمیته فرعی شورای دفاع با مسئولیت دبیر این شورا تشکیل جلسه داد که علی شمخانی و تعدادی از فرماندهان ارشد نظام در آن کشته شدند. در این گزارش اشاره نشد که مکان و زمان برگزاری این جلسه چطور لو رفت.
سند رسوایی
یک کارشناس امنیتی که نخواست نامش فاش شود، به کیهان لندن گفت: «گزارش نورنیوز سند رسوایی از آخرین روزهای زندگی خامنهای است، آخرین جلسهای که قرار بود نقشه سرکوب خونین بعدی مردم در آن کشیده شود با اولین موشک به هوا رفت.»
از نظر این کارشناس امنیتی، «تحلیل ساختاری این جلسه نشان میدهد که حکومت در تعریف جدید خود، برخورد با معترضان را رسماً از روند اول انتظامی و بعد نظامی» خارج کرده و آن را از همان ابتدا وارد برخورد نظامی کرده است.»
این کارشناس همچنین توضیح داد: “در روال عادی، مدیریت اعتراضات ابتدا بر عهده وزارت کشور و شورای امنیت کشور (شاک) است. اما با اصرار خامنهای، پرونده اعتراضات میبایست مستقیماً در «شورای دفاع» بررسی میشد. غیبت رادان فرمانده فراجا در این جلسه اضطراری نشان میدهد که حکومت دیگر به دنبال کنترل تجمعات در روزهای ابتدایی با ابزارهای پلیسی نبود؛ زیرا با تجربهای که در دیماه کسب کرده بود، به این نتیجه رسیده بود که جمعیت بزرگی میتواند در مدت کوتاهی شکل بگیرد و عملاً راهکارهای انتظامی نتیجهبخش نیست. چنانکه در همان دیماه، با ورود ماشین جنگی سپاه پاسداران و کشتار وحشیانه مردم، توانست خود را موقتا از سقوط نجات دهد.”
او همچنین ادعای «کاهش تلفات» از سوی شمخانی را «فریب» دانست و گفت: «ورود شورای دفاع و قرارگاه خاتمالانبیا، به معنای سازماندهی ظرفیتها و منابع نظامی برای سرکوب سازمانیافتهتر مردم در سطح شهرهاست. درواقع، جلسه ۹ اسفند، اتاق فکری برای طراحی یک سرکوب خونین و بیرحمانه علیه مردم ایران بود که پیش از نهایی شدن، هدف حمله قرار گرفت.»
