آزاده کریمی – ژیلا مساعد شاعر ایرانی ساکن سوئد که به تازگی به عضویت آکادمی نوبل ادبیات در آمده به کیهان لندن میگوید میخواهم زبان پارسی را که در سرزمینم، الان لگدکوب میشود و دارند آن را له میکنند، جور دیگری در اینجا معرفی کنم، به وسیلهی شاعران خوب و شاعران کلاسیک خوب.

ژیلا مساعد شاعر ۷۰ ساله ایرانی- سوئدی پنجم اکتبر ۲۰۱۸ به عضویت کمیته داوری نوبل ادبیات در آمد. این اتفاق برای نخستینبار است که در آکادمی نوبل ادبیات رخ میدهد و پیش از این هیچ خارجیتباری در آن عضویت نداشته است.
ژیلا مساعد که به زبانهای فارسی و سوئدی مینویسد در حال حاضر ساکن شهر یوتبوری سوئد است. او پیش از این در سال ۲۰۱۵ به عضویت فرهنگستان سوئد درآمده بود و در سال ۲۰۱۳ نیز جایزهی نویسنده سال در غرب این کشور به وی تعلق گرفت.
کیهان لندن با ژیلا مساعد عضو جدید آکادمی جایزه نوبل ادبیات درباره فعالیتهای ادبیاش گفتگو کرده است.
از مساعد ۵ کتاب شعر به زبان سوئدی به نامهای «سرخجامهای که منم»، «هفت اقیانوس وحشی»، «اقلیم هشتم»، «زیر رودخانه بالشی هست»، «ماه و آن گاو ازلی» و «هر شب پاهای زمین را میبوسم» انتشار یافته است.
«یله بر کجاوه اندوه»، «پنهانکنندگان آتش»، «پریزدهگان» و «غزالان چالاک خاطره» از آثار ژیلا مساعد به زبان فارسی هستند.
این شاعر ایرانی پس از انتشار کتاب «غزالان چالاک خاطره» در سال ۱۹۸۶ به دلیل فشارهای سیاسی و اجتماعی و سانسور آثارش از ایران مهاجرت کرد.
اسم این زبان، فارسی است. اگر خیلی اصرار بر حفظ تلفظ اصلی دارید، ﭬارسی بنویسید (ph=ف، p=ﭪ).
ایکاش این جمله را تیتر نمى کردید.
من برایشان احترام قایلم و میدانم توانایى هاى ایشان است که ایشان را این مقام داده.
و البته شانس که شاخصه همه پدیده هاست و بر آن خرده گرفتن شایسته خردمندان نیست.
ما با یک انقلاب آزادیخواهانه همه آزادى هایى که داشتیم از دست دادیم.
تا همه داشته هاى ما در زیر خروارها خاشاک از نظرها پنهان باشد و کسى نداند که چه گنج ها در این صندوق در ویرانه پنهان است.
من هیچگاه کتابى منتشر نکردم
و شعرهایم در دستم ماند
حتى کسى ندانست:
چه کسى گفت پرى بود
پرستویى رفت
مایه افتخار و سر بلندی ایران و ایرانیان است، زنده باشید، کیهان لندن را نیز فراوش نکنید!! مرسی باکو
سرمشق و بهترین الگو برای تمام مهاجران ایرانی!
براوو!