عباس واحدیان شاهرودی فعال سیاسی محبوس در زندان وکیل‌آباد مشهد و از امضاکنندگان «بیانیه۱۴ نفر» روز دوشنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۴ بطور ناگهانی و بدون اطلاع قبلی، ساعت ۶ صبح از بند ۶/۱ زندان به دادگاه انقلاب برده شد. این جلسه بازپرسی و تفهیم اتهام در حالی برگزار شد که نه او و نه وکیل‌اش هیچگونه ابلاغ رسمی برای حضور در دادگاه دریافت نکرده بودند.
در جریان این بازپرسی، قاضی پرونده با طرح پرسشی درباره نامه‌ی اخیر واحدیان شاهرودی از او خواست تا نوشتن این نامه را تأیید کند. او نیز با شجاعت اعلام کرد نویسنده نامه است. قاضی سپس وثیقه‌ای سنگین به مبلغ یک میلیارد تومان برای درج در پرونده تعیین کرد؛ اقدامی که با واکنش تند واحدیان شاهرودی روبرو شد. او خطاب به قاضی گفت: «من که زندانی هستم و با دستبند و پابند به دادگاه آورده شده‌ام، وثیقه برای چه؟ به زودی جای ما عوض خواهد شد و شما باید پاسخگو باشید.»
در نهایت، قاضی پس از مشاجره، از وثیقه صرف‌نظر کرد.
وضعیت پرونده و شرایط زندان
عباس واحدیان شاهرودی در حال گذراندن حکم سنگین ۲۱ سال زندان است و چهارمین سال حبس خود را در یکی از مخوف‌ترین بندهای سیاسی زندان وکیل‌آباد می‌گذراند. او در تمام این مدت حتی یک روز مرخصی نداشته و با وجود تأیید پزشکی قانونی مبنی بر عدم توانایی تحمل حبس، مقامات قضایی از اعطای مرخصی درمانی به او خودداری کرده‌اند. واحدیان شاهرودی با بیماری‌های متعددی دست و پنجه نرم می‌کند که بخشی از آنها به دلیل شرایط سخت و غیرانسانی زندان ایجاد شده است.
مضمون نامه‌ی اخیر
نامه‌ی عباس واحدیان شاهرودی که به باز شدن این پرونده جدید منجر شده، با محور «اتحاد و همبستگی ملی برای نجات ایران» از زندان وکیل‌آباد منتشر شده است. او در این متن با نقد اصلاح‌طلبان حکومتی، نسبت به تلاش آنها برای فریب افکار عمومی هشدار می‌دهد و صریحاً خطاب به میرحسین موسوی و جریان اصلاح‌طلب می‌نویسد که «بیانیه‌های فرمایشی شما بی‌فایده است.»
پیام اتحاد و همبستگیِ عباس واحدیان شاهرودی از پشت دیوارهای زندان وکیل‌آباد مشهد
واحدیان شاهرودی تأکید می‌کند که راه برون‌رفت از بحران کنونی، تنها از مسیر همگرایی همه جریان‌های سیاسی، فارغ از اختلافات ایدئولوژیک، می‌گذرد. او از اپوزیسیون می‌خواهد که دعواهای حزبی و جناحی را کنار گذاشته و بر محور «نه به جمهورى اسلامى» و ایجاد آلترناتیو ملی متحد شوند. او همچنین خطاب به مردم و فعالان سیاسی می‌نویسد: «بیایید همه با هم، برای نجات وطن، همکاری ملی را شکل دهیم و اجازه ندهیم خون جانباختگان راه آزادی و رنج زندانیان سیاسی بی‌ثمر باشد»
