ویدا طهرانی – پنجاه سال تجربهی تلخ نشان میدهد که چرایی سقوط ۱۳۵۷ و تداوم فاجعه جمهوری اسلامی را باید در یک ائتلاف شوم جستجو کرد: ارتجاع سرخ و سیاه. چپهای مارکسیست، جریانهای بهاصطلاح روشنفکری، و روحانیت بنیادگرا، نه برای آزادی ملت، که برای تسویهحساب با خاندان پهلوی متحد شدند. نتیجه، نابودی دستاوردهای مدرن ایران، بهویژه آزادی زنان، و آغاز یکی از سیاهترین دورههای تاریخ ایران بود.
بخش اول: سقوطی که از حمله به زنان آغاز شد
انقلاب ۵۷ نه با نقد عقلانی استبداد، بلکه با تخریب جنسیتی و زنستیزانه پیش رفت. بجای هشدار درباره خطر ولایت فقیه، روزنامهها و محافل سیاسی پر بود از حملات زرد به شهبانو فرح تا شایعات علیه خانواده پهلوی. حتی به شاهزاده رضا پهلوی نوجوان رحم نکردند و مشروعیت او و فرزند محمدرضا شاه پهلوی بودن را زیر سؤال بردند.
این حملات، تصادفی نبود. تخریب زن و خانواده، اولین ابزار ارتجاع سرخ سیاه با پوشش روسنفکری برای شکستن ستونهای مدرنیته در ایران بود. و چپهای بهظاهر روشنفکر، که باید در برابر زنستیزی خمینی میایستادند، خود همصدا با او شدند.
بخش دوم: مصادرهی آزادی زنان
نباید فراموش کنیم که جنبش آزادی زنان در ایران، با انقلاب رضاشاه کبیر آغاز شد. او با برداشتن حجاب اجباری، درهای دانشگاه را به روی دختران گشود و زنان را به میدان اجتماع آورد. این بود نخستین گامهای واقعی به سوی «زن، زندگی، آزادی».
اما همان چپهایی که امروز این شعار را مصادره کردهاند، در ۵۷ دوشادوش خمینی علیه دستاوردهای زنان ایستادند. آنها که دیروز آزادی پوشش زنان را «غربزدگی» مینامیدند، امروز پشت شعار «زن، زندگی، آزادی» پنهان میشوند تا سابقهی زنستیز خود را در ذهنها پاک و خود را وارث جنبش معرفی کنند. در حقیقت، آنها نه مدافع زنان که همدست رژیم در بازگرداندن ایران به عصر تاریکی بودند و همچنان هستند.
بخش سوم: تداوم همان ذهنیت تا امروز
امروز همان ذهنیت هنوز زنده است. همانهایی که عکس خمینی را در ماه دیدند، همانهایی که کتابهایش را پرستیدند، کتابی که به نحوه کامیابی شهوتی از یک نوزاد سخن میگفت، امروز باز هم بجای مبارزه با جمهوری اسلامی، خاندان پهلوی را نشانه گرفتهاند. و باز هم زنان هدف اصلیاند: از شهبانو فرح دیروز تا بانو یاسمین پهلوی امروز.
این پیوستگی تاریخی نشان میدهد که مسئله، شخص نیست؛ مسئله زنستیزی ساختاری است که از خمینی تا مدعیان روشنفکری امتداد یافته.
بخش پایانی: تاریخ نباید تکرار شود
۵۷ یک هشدار تاریخی بود. ارتجاع سرخ و سیاه، ایران را از مسیر پیشرفت به مسیر تاریکی کشاند. اما ملت ایران اینبار فریب نخواهد خورد. دشمن اصلی، جمهوری اسلامی است؛ رژیمی که موجودیتش با زنستیزی، سرکوب و ویرانی گره خورده است.
ما باید به یاد بیاوریم:
زن، زندگی، آزادی ریشه در عمل رضاشاه بزرگ دارد.
آزادی زنان ستون دموکراسی و پیشرفت ایران است.
حمله به زنان و خاندان پهلوی، ابزار همیشگی ارتجاع سرخ و سیاه و مارکسیسم اسلامی برای تخریب آیندهی ایران بوده است.
امروز استوارتر از همیشه باید فریاد بزنیم:
نه به جمهوری اسلامی.
نه به ارتجاع سرخ و سیاه.
آری به آزادی، دموکراسی و آیندهای که زنان و مردان ایران شانه به شانه خواهند ساخت.
*ویدا طهرانی دبیر نخست سپیدار حزب زنان ایران
