درود و سپاس ما نثار شما باد؛
شما که دور از خاک، اما در متنِ رنج، امید و سرنوشت ایران ایستادهاید و در چهاردهم فوریه، روز اقدام ملی، با حضوری پرشکوه و تاریخی، بار دیگر به جهان یادآور شدید که ایران هنوز زنده است، که ملت ما اگرچه زخمخورده و داغدار، اما هرگز شکسته و خاموش نشده است. شما از مونیخ تا تورنتو، از لسآنجلس تا هر گوشهای که نام ایران در آن طنین انداخت، با پرچمِ شیر و خورشید و فریاد جاوید شاه، نه صرفاً گردهم آمدید، بلکه ارادهای مشترک را به نمایش گذاشتید؛ ارادهای ریشهدار در تاریخ، آگاه به رنج، و مصمم به آینده.
دلهای ما هنوز از جنون کشتارِ دیماه خونین است؛ هنوز نامها در سینههایمان سنگینی میکنند و سوگ، سایهاش را از زندگیمان برنداشته است. ما در میانهی اندوه ایستادهایم، در سرزمینی که مرگ را بر زندگی تحمیل کردهاند و حقیقت را به گلوله بستهاند؛ اما شما، در آن سوی مرزها، نپذیرفتید که این تاریکی، آخرین روایت ایران باشد. شما چراغ امید را نه با هیجان، که با وقار؛ نه با آشوب، که با انضباط؛ و نه با فریادهای تهی، که با حضوری آگاهانه و متحد، روشن نگه داشتید.
شما با رفتار، با فرهنگ، با سکوتهای سنجیده و گامهای منظم، به جهان آموختید که ایرانی چگونه میایستد؛ چگونه اعتراض میکند بیآنکه حرمت انسان را بشکند، چگونه مبارزه میکند بیآنکه به ابتذال فروغلتد، و چگونه در اوج خشم، کرامت خویش را حفظ میکند. شما تحسین انسانهای شریف را برانگیختید و حقیقتی را به جهان تحمیل کردید که دیگر نمیتوان از آن گریخت: اینکه در برابر ملتی بیدار، یکپارچه و ریشهدار، بیطرفی توهمی بیش نیست.
شما نشان دادید که شریفترین سرمایهی ایران، نه در خاک، نه در نفت، نه در تاریخِ مصادرهشده، که در مردم آن نهفته است؛ مردمی که اگر در کنار هم بایستند، میتوانند مسیر تاریخ را تغییر دهند. و ما، با تکیه بر همین اتحاد، با اتکا به همین آگاهی جمعی، و با ایمان به همین پیوند ناگسستنی میان داخل و خارج، به این دوران تباهی، دروغ و سیاهیِ تحمیلشده از سوی رژیمِ کثافتِ جمهوری اسلامی پایان خواهیم داد؛ پایانی نه از جنس انتقام، بلکه از جنس عدالت، نه با ویرانی، بلکه با بازسازی و بازگرداندن شأن انسان ایرانی.
و آنگاه، در فردای آزادی، ما در آغوش یکدیگر، سوگواری ملی خود را به آیینی برای یادآوری، ترمیم و آغاز بدل خواهیم کرد؛ آغاز کشوری که دوباره بر ستونهای شرافت، قانون و امید بنا میشود.
به تک تک شما افتخار میکنیم
و به احترامتان کلاه از سر برمیداریم.
پاینده ایران
جاوید شاه
سیاوش
تهران ۲۶ بهمنماه ۱۴۰۴
