شورای امنیت سازمان ملل متحد سهشنبه شب نهم ژوئن (۱۹ خرداد) مفاد قطعنامه ۱۷۳۷ علیه جمهوری اسلامی را فعال کرد. این قطعنامه با ۱۱ رأی موافق، دو رای مخالف و ۲ رای ممتنع تصویب شد و تحریمهای رژیم ایران ذیل این قطعنامه بازگردانده شد.
قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت با رأی هر ۱۵ عضو شورای امنیت سازمان ملل در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۶ (۲ دی ۱۳۸۵) به تصویب رسید. این قطعنامه برای وادار کردن جمهوری اسلامی به توقف برنامه غنیسازی اورانیوم وضع شده بود.
نماینده فرانسه در نشست اخیر گفت: «از تهیه گزارش مرتبط با قطعنامه ۱۷۳۷ تشکر میکنیم و تأکید داریم روند بررسی برنامه هستهای ایران در شورای امنیت ادامه دارد. ایران انباشت قابلتوجهی از اورانیوم غنیشده دارد و این موضوع نگرانیهای جدی امنیتی ایجاد کرده است.» او افزود: «آژانس بینالمللی انرژی اتمی دسترسی کافی به برخی سایتها و مواد هستهای ایران ندارد و همکاری کامل تهران ضروری است.»
جمهوری اسلامی پیشتر ضمن اعتراض به این موضوع، آن را یک «اقدام مضحک» دانسته بود.
شورای امنیت در قطعنامه پیشین خود از جمهوری اسلامی خواسته بود «بدون تأخیر، آژانس را از وضعیت ذخایر اورانیوم غنیشده و سایتهای اتمی آسیبدیده خود مطلع کند»؛ اقدامی که حکومت ایران انجام نداد.
یک روز قبل از تصمیم اخیر شورای امنیت درباره اجرای قطعنامه ۱۷۳۷، رافائل گروسی مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی در نشست فصلی شورای حکام هشدار داد که نداشتن دسترسی به تاسیسات هستهای اصلی ایران تقریبا به مدت یک سال موجب از بین رفتن تداوم اطلاع آژانس از مواد هستهای پیشتر اعلامشده در این تاسیسات شده و نگرانیهایی درباره نقض پیمان منع گسترش تسلیحات کشتار جمعی ایجاد کرده است.
