علیبابا تفقدی
نامهای سرگشاده به مردم مکزیک
دوستان عزیز مکزیکی،
در روزهای اخیر افراد زیادی یک جمله را بارها به من گفتهاند:
«این فقط فوتبال است.»
کاملا درک میکنم چرا چنین میگویند.
مکزیک کشوری است که به مهماننوازی و آغوش بازش برای مردم با فرهنگها و ملیتهای مختلف شناخته میشود. بهعنوان یک ایرانی، عمیقا قدردان این روحیه هستم.
اما برای میلیونها ایرانی، چه در داخل ایران و چه در خارج از کشور، این موضوع تنها به ورزش محدود نمیشود.
اجازه دهید با یک مثال توضیح بدهم:
تصور کنید یک گروه افراطی به مدت ۴۷ سال بر مکزیک حکومت کرده باشد. گروهی که با سرکوب، سانسور، زندان و خشونت، ایدئولوژیای بیگانه با هویت مکزیکی را بر مردم تحمیل کرده باشد.
تصور کنید میلیونها مکزیکی برای آزادی به خیابانها بیایند و پاسخ حکومت، شلیک بهسوی شهروندان غیرمسلح باشد.
تصور کنید علاوه بر آن، اینترنت برای هفتهها یا ماهها قطع شود تا جهان نتواند آنچه را در حال وقوع است ببیند.
و سپس تصور کنید همان قدرت سیاسی از ورزش استفاده کند تا خود را در برابر جهان بهعنوان نماینده مشروع تمام ملت معرفی کند.
اگر پس از همه اینها کسی به شما بگوید:
«آرام باشید، این فقط فوتبال است.»
آیا واقعا فکر میکنید موضوع فقط فوتبال است؟
برای بسیاری از ایرانیان، پاسخ منفی است.
زیرا پشت پیراهنها، ورزشگاهها و مسابقات ورزشی، داستانهای انسانی وجود دارد؛ خانوادههایی که عزیزان خود را از دست دادهاند، افرادی که بهخاطر بیان عقایدشان زندانی شدهاند و نسلهایی که زیر سایه سرکوب زندگی کردهاند.
من از کسی نمیخواهم فوتبال را دوست نداشته باشد.
از کسی نمیخواهم از تیم ملی مکزیک حمایت نکند.
برعکس، من صمیمانه موفقیتهای ورزشی مردم و تیم ملی مکزیک را تبریک میگویم.
تنها چیزی که درخواست میکنم، درک متقابل است.
اینکه وقتی برخی ایرانیان با درد، خشم یا اندوه واکنش نشان میدهند، درک شود که پشت این احساسات، تاریخی واقعی، شخصی و عمیقا انسانی قرار دارد.
گاهی ورزش ملتها را به یکدیگر نزدیک میکند.
اما گاهی نیز به ابزاری برای مشروعیتبخشی سیاسی تبدیل میشود.
و هنگامی که چنین اتفاقی رخ میدهد، سکوت دیگر صرفا یک موضوع ورزشی نیست.
با احترام و دوستی
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب علاقمندان، نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
