مهدی نوذر – یک سؤال این روزها زیاد مطرح می‌شود: اگر آمریکا و ترامپ با جمهوری اسلامی مشکل دارند و شاهزاده رضا پهلوی هم یکی از شناخته‌شده‌‌ترین چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی است، پس چرا ترامپ صریحا نمی‌گوید از شاهزاده حمایت می‌کنم؟!
به نظر من یکی از مهمترین پاسخ‌ها را باید در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ پیدا کرد.
آمریکا می‌داند اگر امروز رسما اعلام کند «رضا پهلوی گزینه ما برای آینده ایران است»، فردای سقوط جمهوری اسلامی یک برچسب خطرناک می‌تواند به او زده شود: آدم آمریکا !
این مسئله فقط برای آمریکا هزینه ندارد؛ برای خود شاهزاده هم می‌تواند یک نقطه‌ضعف جدی باشد.
فرض کنید جمهوری اسلامی سقوط کند و شاهزاده در یک روند سیاسی در ایران نقش اصلی پیدا کند.
اگر از قبل آمریکا رسما پشت او ایستاده باشد، مخالفانش می‌توانند بگویند:«او را مردم ایران نیاوردند؛ آمریکا آورد.»
و این دقیقا همان چیزی است که می‌تواند خاطره ۲۸ مرداد را دوباره زنده کند.
آمریکا خودش می‌داند این شائبه هنوز در حافظه سیاسی ایرانی‌ها وجود دارد.
باراک اوباما در سال ۲۰۰۹ در سخنرانی قاهره صراحتا به نقش آمریکا در سرنگونی دولت ایران در دوران جنگ سرد اشاره کرد.
بنابراین شاید واشنگتن امروز ترجیح می‌دهد یک تفاوت مهم را حفظ کند:
حمایت از مردم ایران و فشار بر جمهوری اسلامی، یک چیز است؛ انتخاب رهبر آینده ایران، چیز دیگری.
ترامپ هم در ژانویه ۲۰۲۶ وقتی درباره شاهزاده رضا پهلوی از او سؤال شد، به‌جای اعلام حمایت صریح، درباره میزان حمایت داخلی از او ابراز تردید کرد و موضع قطعی درباره اینکه چه کسی باید آینده ایران را رهبری کند، نگرفت.
این لزوما به معنی مخالفت ترامپ با شاهزاده نیست.
حتی می‌تواند برعکس باشد.
ممکن است محاسبه این باشد که اگر قرار است شاهزاده رضا پهلوی در آینده ایران نقشی داشته باشد، بهتر است با حمایت و انتخاب ایرانی‌ها به آن جایگاه برسد، نه با مُهر تأیید واشنگتن.
چون در این صورت، مشروعیت او از داخل ایران می‌آید، نه از کاخ سفید.
مسئله فقط امروز نیست؛ مسئله فردای ایران است.
اگر جمهوری اسلامی سقوط کند و نظام جدیدی شکل بگیرد، یکی از مهمترین چالش‌های آن اثبات این موضوع خواهد بود که این حکومت را مردم ایران انتخاب کرده‌اند، نه یک قدرت خارجی.
و شاید واشنگتن دقیقا به همین دلیل نمی‌خواهد دوباره تصویر و توهمی ساخته شود که در آن آمریکا یک فرد را انتخاب کرده و بعد او را به قدرت رسانده است.
چون اگر چنین تصویری شکل بگیرد، مخالفان حکومت آینده می‌توانند سال‌ها از همان نقطه علیه آن استفاده کنند.
بنابراین شاید برای شاهزاده رضا پهلوی هم بهتر باشد که اگر روزی در ایران به قدرت رسید، بتواند با صراحت بگوید:«من را آمریکا نیاورد؛ مردم ایران آوردند.»
شاید به همین دلیل است که ترامپ دستش را روی شانه شاهزاده نمی‌گذارد و نمی‌گوید: «این رهبر آینده ایران است».
چون گاهی حمایت نکردنِ علنی از یک نفر، می‌تواند برای حفظ مشروعیت همان نفر در آینده، مهمتر از حمایت علنی باشد.
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب علاقمندان، نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسی‌زبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
