۱- هفتم نوامبر ۲۰۲۶؛ روزی ماندگار در تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه ملت ایران و جهان خواهد بود
هفتم نوامبر ۲۰۲۶، فرانکفورت شاهد رویدادی بزرگ و تاریخی بود؛ ده‌هاهزار ایرانی از شهرها و کشورهای گوناگون گرد هم آمدند تا با صدایی رسا به جهانیان بگویند: ایران هرگز نمی‌میرد، ملت ایران هرگز تسلیم نشده و اراده بازپس‌گیری ایران از چنگال اهریمن آخوندی، آزادی و سربلندی میهن همچنان پابرجاست.
۲- آنچه در فرانکفورت رقم خورد، فراتر از یک گردهمایی سیاسی بود؛ جلوه‌ای از همبستگی ملی و پیوند ایرانیانی بود که با وجود سال‌ها رنج دوری و پراکندگی از هم، سرکوب و کشتار، و دوری از میهن، پیوند قلبی، وجودی و تاریخی خود را با ایران پاس داشته‌اند.
پرچم شیروخورشید، فرتور جاویدنامان، فرتور شاهنشاه آریامهر و رضاشاه دوم پهلوی و شهبانو فرح پهلوی با حضور نسل‌های گوناگون و فریادهای جاوید شاه، تصویری باشکوه از ملتی ساخت که آینده‌ای آزاد و سربلند را با فرمانروایی شاهان پهلوی می‌خواهند.
۳-شاهنشاه رضاشاه دوم پهلوی، ملت ایران و ایرانیان گردآمده در فرانکفورت را نور خواندند؛ نوری که نه‌تنها در همبستگی و حضور ملت جلوه‌گر است، بلکه شاهنشاه نیز خود کانون این نور و سرچشمه امید و همگرایی ملی هستند. پیوند ملت با نماد وحدت ملی و اراده بازپس‌گیری شکوه ایران، نیرویی است که می‌تواند راه آینده را روشن سازد.
۴- اهدای جایزه آزادی بنیاد فریدریش نومان به مردم ایران و دریافت آن از سوی شاهنشاه رضاشاه دوم پهلوی به نمایندگی از ملت، رویدادی پراهمیت در بازتاب جهانی مبارزه آزادی‌خواهانه ایرانیان بود. این جایزه پیش از آنکه تجلیل از یک فرد باشد، پاسداشت ایستادگی و رنج ملتی است که بهای سنگینی برای آزادی پرداخته است.
۵- با این همه، نباید شکوه فرانکفورت ما را از واقعیت میدان مبارزه غافل کند. دشمن ایران هنوز در خانه ما حضور دارد؛ با امکاناتی کم‌نظیر، ثروت و منابع مالی گسترده، جنگ‌افزار، ابزارهای سرکوب و طناب‌داران خود در زندان‌ها، و مردمی که به گروگان گرفته است. ما هنوز در میانه جنگی سرنوشت‌ساز برای بازپس‌گیری ایران هستیم. پس مغرور نشویم و هوشیاری خود را از دست ندهیم؛ زیرا دشمن تنها با جنگ‌افزار نمی‌جنگد، بلکه با گمراه‌سازی، ایجاد تفرقه، فرسودن امید و منحرف‌کردن اراده ملی نیز در پی شکست ماست. نباید اجازه دهیم ما را به بیراهه، تسلیم یا دوری از آرمان آزادی ایران بکشانند.
۶- اکنون وظیفه ماست که این همبستگی باشکوه را به نیرویی پایدار، سازمان‌یافته و مسئولانه تبدیل کنیم. ارزش حماسه فرانکفورت تنها به شمار شرکت‌کنندگان آن نیست، بلکه به دستاوردهایی است که از آن برای آینده ایران پدید می‌آوریم.
ما خواهان ایرانی آزاد، آباد، یکپارچه و برخوردار از فرمانروایی ملی هستیم؛ ایرانی که در آن قانون بر همگان فرمان براند، حقوق انسان‌ها پاس داشته شود و ملت بتواند درباره سرنوشت سیاسی و ساختار فرمانروایی کشور خود تصمیم بگیرد.
فرانکفورت یک گردهمایی نبود؛ تجلی اراده ملتی بود که هنوز ایستاده است، هنوز امید دارد و هنوز برای بازپس‌گیری ایران می‌جنگد.
درود بر ملت بزرگ ایران؛
درود بر جان‌باختگان راه آزادی؛
درود بر شاهان میهن‌پرست پهلوی
پاینده ایران
جاوید شاه
