همزمان با برنامه‌های هفته آزادی برلین (Berlin Freedom Week) در نهم نوامبر ۲۰۲۶ «سازمان زنان لیبرال ایرانی» برنامه‌ای با عنوان «دیوارهای نامرئی رژیم در ایران» را در مقابل پارلمان آلمان (بوندستاگ) برگزار کرد.
این برنامه در سه بخش برگزار شد؛ بخش اول شامل دیوار جاویدنامان که توسط گروهی از ایرانیان میهن‌دوست از ماه‌ها پیش مقابل پارلمان آلمان برپا شده است و تا آخر ماه دسامبر نیز برپا خواهد ماند. این نمایشگاه به چهره‌های پشتِ این رویدادها می‌پردازد. عکس‌ها، نام‌ها و داستان‌های شخصی کسانی را به نمایش می‌گذارد که در راه آزادی جان باختند، یا قربانی سرکوب، زندان و شکنجه شدند.
بخش دوم شامل معرفی و به تصویر کشیدن دیوارهای نامرئی رژیم جمهوری اسلامی، از جمله سرکوب، سانسور، شکنجه، زندان، اعدام، حکومت خودکامه، انزوای دیجیتال، کنترل سیستماتیک شهروندان و نابرابری از طریق تصاویر و پوسترهایی به بازدیدکنندگان بودند.
همچنین این بخش فضای گفت‌وگو و تبادل نظر با شهروندان آلمانی و دیگر ملیت‌ها را با وضعیت و واقعیت‌های جامعه ایران فراهم می‌کرد. در کانون این رویداد، این پرسش نهفته بود: «شما روی دیوار چه می‌نوشتید؟» از بازدیدکنندگان دعوت می‌شد تا پیام‌های خود در حمایت از آزادی ایران و مردم ایران را بر روی دیواری نمادین ثبت کنند. این پیام‌ها سپس به زبان فارسی ترجمه خواهد شد و از طریق شبکه‌های اجتماعی با مخاطبان ایرانی به اشتراک گذاشته خواهند شد؛ اقدامی که گواهی است بر اینکه صدای آزادی، حتی از پشت دیوارهای جمهوری اسلامی نیز شنیده می‌شود.
در بخش سوم برنامه، چادری برپا شده بود که در آن تقریبا نیم ساعت از مستند «This Is Our Story» از شبکه «منوتو» برای بازدیدکنندگان به نمایش درآمد. هدف از پخش این مستند کوتاه نشان دادن واقعیت دی ماه، خواست مردم ایران و سرکوب وحشیانه و قتل عام معترضان بود.
دایانا اسماعیل آبادی، دبیر واحد توسعه و روابط عمومی سازمان زنان لیبرال ایرانی، درباره این برنامه توضیح داد: «هدف از برگزاری این برنامه، ایجاد فضایی برای گفت‌وگو به مناسبت سالروز فروریختن دیوار برلین و برجسته‌کردن پیوند میان تجربه تاریخی مردم آلمان شرقی از زندگی تحت یک نظام سرکوبگر و تجربه امروز مردم ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی بود. این برنامه با تکیه بر وجوه مشترک این دو تجربه، از جمله سرکوب آزادی‌های فردی و اجتماعی، محدودیت بیان عقیده و مبارزه برای آزادی و کرامت انسانی، در پی ایجاد همدلی و درک متقابل میان دو جامعه و آگاه‌سازی افکار عمومی آلمان نسبت به وقایع هولناک هشتم و نهم ژانویه، کشتار و سرکوب گسترده مردم ایران بود.»
او افزود: «دیوار برلین مرزی عیان بود که از قلب یک شهر می‌گذشت. این دیوار افراد، خانواده‌ها و یک ملتِ واحد را از هم جدا می‌کرد. فرو ریختن آن در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، به نمادی جهانی از آزادی و شجاعتِ ایستادگی در برابر سرکوب سیاسی بدل شد. «هفته آزادی برلین» ضمن گرامیداشت این میراث، بر نقاطی از جهان تمرکز دارد که مردم در آنجا همچنان برای دستیابی به آزادی مبارزه می‌کنند.»
دایانا اسماعیل آبادی در ادامه گفت: «در ایران، دیواری بتنی همچون آنچه زمانی در برلین وجود داشت، دیده نمی‌شود. با این حال، از زمان استقرار جمهوری اسلامی در سال ۱۹۷۹، دیوارهای نامرئی بسیاری بنا شده است؛ دیوارهایی ساخته‌شده از سانسور، خشونت حکومتی، سرکوب، هراس، زندان، شکنجه، اعدام و کنترل. با وجود این موانع، مردم ایران هرگز از مبارزه دست نکشیده‌اند. آن‌ها طی دهه‌ها بارها به خیابان‌ها آمده‌اند تا خواستار آزادی، حقوق بشر، دموکراسی، حق تعیین سرنوشت و پایان دادن به جمهوری اسلامی شوند. اعتراضات سراسری که در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ آغاز شد، در روزهای ۸ و ۹ ژانویه ۲۰۲۶ به اوجی تکان‌دهنده رسید. سازمان‌های حقوق بشری، کشتارهای گسترده، موارد متعدد جراحت و بازداشت‌های وسیع را ثبت کرده‌اند. همزمان، دسترسی به اینترنت و شبکه‌های ارتباطی تا حد زیادی قطع شد؛ امری که مردم ایران را از جهان خارج منزوی کرد و مستندسازی خشونت‌ها را دشوار ساخت. سازمان عفو بین‌الملل از کشتارهای غیرقانونی و گسترده‌ای خبر داده که در مقیاسی بی‌سابقه در تاریخ رخ داده‌اند. در جریان این اعتراضات، بسیاری از ایرانیان پرچمی ملی ایران قبل از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ را به اهتراز درآوردند و جان عزیز خود را فدای آزادی میهن خود کردند. به همین دلیل این انقلاب با عنوان «انقلاب شیر و خورشید» یاد می‌شود؛ نمادی از مبارزه برای ایرانی آزاد، یکپارچه، دموکراتیک و نفی کامل حکومت و سیستم ایدئولوژیک جمهوری اسلامی.»
