در فصل بودجه هر سال قرار است که ثروت ناشی از درآمدهای عمومی و استثمار زحمتکشان بین نهادها و ارگان ها و سازمان‌ها، تنظیم و چگونگی سهم بری هریک را از این منابع درآمد عمومی که مستقیم و غیرمستقیم از جیب مردم تأمین می‌شود، مشخص شود!
این تنظیم بودجه، جدا از منابع مالی بسیارهنگفتی ست که توسط نهاد های حکومتی بیرون از سیستم بوروکراسی دولتی، غیر پاسخگو و غیر شفاف طبق گفته خودشان بخش اصلی اقتصاد را در کنترل داشته و میلیاردها دلار گردش مالی خارج از سیستم دولتی را در دست دارند!
دولت کنونی هم مانند سایر دولت‌ها در شرایط مشقت بار زندگی مردم، سخاوتمندانه به افزایش بودجه نهادهای غیر تولیدی، غیرخدماتی، سرکوبگر و بی خاصیت و بیربط به زندگی مردم که نتیجه‌اش بسط و گسترش بیشتر فقر و محرومیت‌های عمومی ست، اقدام کرده است.
همزمان با سقوط ارزش ریال و سیاست افزایش مالیات‌ها برای خالی کردن جیب مردم، پیشنهاد افزایش حقیرانه و توهین آمیز ۲۰درصد حقوق کارمندان شاغل و بازنشسته، نازل نگهداشتن مزد حداقل، دست بردن در قوانین کار برای بالا بردن درجه استثمار و بیحقوقی کارگران، بلاتکلیف نهادن و بی‌توجهی به بدهی‌های دولت به صندوق‌های بازنشستگی، تصمیم برای حذف ارز ترجیحی برکالاهای اساسی مورد نیاز در شرایط تورم رسمی ۵۰ درصدی، شاخص‌هایی است که دولت برای اجرای آنها اراده کرده است. همچنین با حذف یا کاهش خدمات عمومی و افزایش تورمی که از هم اکنون بختک سنگین‌اش برای سال آینده بر گرده مردم فشار وارد می‌سازد، بودجه «انقباضی» و «مقاومتی» معنایش برای مردم و طبقه مزدبگیر همچنان تداوم فقر و فلاکت فزاینده است.
در حالی که بودجه سازمان‌ها، ارگان‌ها و نهادهای نظامی، امنیتی، قضائی و تبلیغاتی مذهبی و رسانه‌ای را سخاوتمندانه بطور چشمگیری افزایش داده‌اند، اما تمام شواهد کارشناسی می‌گویند در تمامی دهه‌های گذشته، برای کسری بودجه نقطه عزیمت تورم در ایران، همواره ناشی از شوک‌های وارده به قیمت اقلام اساسی زندگی مردم بوده است و بودجه ۱۴۰۵ نیز چنین است.
دولت منبع اصلی تأمین مخارج بودجه خود را برای سال آینده عمدتا با افزایش مالیات‌ها، کم ارزش کردن حقوق و دستمزد و دست بردن در جیب و سفره مردم برنامه‌ریزی کرده است.
به‌جای ایجاد ثروت از طریق سرمایه‌گذاری و توسعه و رشد درآمد سرانه ملی، هنر دولت در حرکت نمادین و بی‌خاصیت حذف ۴ صفر از «ریال» متمرکز شده که خود نشان از ابرتورم، بحران اقتصادی و سقوط ارزش ریال دارد.
بعد از چهل و چندسال تولید ثروت عمومی حاصل از دسترنج میلیون‌ها انسان زحمتکش و بهره‌مندی از منابع عظیم درآمدهای نفتی و غیرنفتی، به‌جای رشد و شکوفایی و رفاه عمومی، صحبت از بودجه ریاضتی و انقباضی، غیر از چنگ انداختن حکومت بر اقتصاد و سیاست بر بستری از رانت، رابطه، فساد و اختلاس هر چه بیشتر و گسترده‌تر و حاکمیت مشتی اقلیت برخوردار که تنها خون مردم را در شیشه کرده و حق معیشت و زیست شایسته را از اکثریت محروم سلب نموده‌اند، چه معنای دیگری دارد؟
شورای بازنشستگان ایران
دی‌ماه ۱۴۰۴
