در روزهای اندکی که تا پایان سال ۲۰۲۵ باقی مانده است، به جمع‌بندی دستاوردهای این سال می‌نگریم؛ و به نظر می‌رسد مهم‌ترین فصل آن، همان فصلی بود که در اواخر ژوئن ۲۰۲۵ (خرداد ۱۴۰۴)، ناقوس‌های مرگبار «چکش شب» آمریکا بر فراز تأسیسات هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران به صدا درآمد.
این عملیات «ویژه» آمریکا هم‌زمان با جنگ ۱۲روزهای انجام شد که میان اسرائیل و جمهوری اسلامی درگرفت؛ جنگی که خود پس از سلسله‌ای از حملات اسرائیل علیه «حزب‌الله» لبنان و نیز در سوریه علیه این حزب و «سپاه پاسداران» شعله‌ور شد. همه این تحولات نیز در پی آغاز جنگ بزرگ میان اسرائیل و «حماس» رخ داد؛ جنگی که جرقه نخست آن عملیات حماس موسوم به «طوفان الاقصی» در هفتم اکتبر ۲۰۲۳ بود.
اکنون چه می‌شود؟!
چند ماه پیش از انتخابات آمریکا که به پیروزی بزرگ ترامپ و ورود او به کاخ سفید انجامید، نهاد حاکم در ایران بر «یک وقفه تاکتیکی» شرط بست؛ وقفه‌ای که با انتخاب مسعود پزشکیان ـ بنا بر خوانش آرام عادل السالمی در روزنامه الشرق الاوسط ـ تحقق یافت. پزشکیان که از اوت ۲۰۲۴ کار خود را آغاز کرد، در قامت رئیس‌جمهوری اصلاح‌طلب با گفتمانی کم‌تنش‌تر نسبت به غرب ظاهر شد و خود را مدیر «جنگ اقتصادی» معرفی کرد، نه ماجراجویی موشکی.
در سوی دیگر، در نخستین روزهای رئیس‌جمهوری جدید آمریکا، و کمتر از دو هفته پس از ادای سوگند، ترامپ در ۴ فوریه ۲۰۲۵ یادداشت ریاست‌جمهوری امنیت ملی را امضا کرد که سیاست «فشار حداکثری» را با رویکردی سخت‌گیرانه‌تر و تفصیلی‌تر علیه حکومت ایران از نو احیا کرد.
این یادداشت سه محور اصلی را تعیین کرد: محروم‌سازی حکومت ایران از هرگونه مسیر دستیابی به سلاح هسته‌ای یا موشک‌های قاره‌پیما؛ برچیدن شبکه‌ها و نیروهای نیابتی آن که در فهرست‌های تروریستی غرب قرار دارند؛ و مهار توسعه زرادخانه موشک‌های بالستیک و توانمندی‌های نامتقارن آن.
پرسش مستقیم این است: آیا در سال جدید ۲۰۲۶، تقابل میان اسرائیل و آمریکا از یک سو و رژیم ایران از سوی دیگر بازمی‌گردد؟
این یکی از مهم‌ترین پرسش‌های سال پیشِ روست؛ و بر پایه پاسخ به آن، سیاست‌ها ترسیم و مسیرهای کلان کشورهای عربی، ترکیه و دیگر کشورهای غیرعرب در خاورمیانه اتخاذ خواهد شد.
آیا رژیم ایران تا پایانِ تقابل پیش می‌رود؟ پایانی به معنای واقعی کلمه یا «پراگماتیسم» ایرانی بروز می‌کند و سیاست انقلابی رژیم ایران یک گام، بلکه چند گام، به عقب می‌نشیند و با ابداع برخی ترفندهای لفظی و تبلیغاتی جلوی یک جنگ به تمام معنی را می‌گیرد؟
آیا ترامپ توان آن را دارد که آمریکا را به جنگی بکشاند که تضمینی نیست به ضربات موضعی و سریع، به سبک «چکش شب» که نیمه‌شب آمد و رفت، محدود بماند؟! …خداوند ما را از بلاهای شب و روز در امان بدارد.
نویسنده: مشاری الذایدی
منبع: روزنامه الشرق الاوسط
ترجمه: کیهان لندن
