آنچه امروز در خیابان‌ها، میادین و محلات ایران جریان دارد، فریاد خشم و رنج مردمی است که استخوان هایشان سال‌ها زیر بار فقر، تبعیض، تحقیر، بی‌عدالتی و بی پاسخ ماندن مطالبات شان خرد شده است.
این اعتراضات نه ساخته اتاق‌های فکر سیاسی است، نه پروژه‌ی جریانی خاص. این صدای زندگی‌خواهی مردمی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند جز زنجیرهایی که بر معیشت، کرامت و آینده‌شان بسته شده است.
مردم ایران، معلمان، کارگران، بازنشستگان، پرستاران، کشاورزان، بیکاران، زنان، جوانان، حاشیه‌نشینان و بازاریان، سال هاست که هزینه‌ی ناکارآمدی، فساد ساختاری و دروغ های مزمن حاکمیت را با گوشت و استخوان خود پرداخته‌اند.
تورم افسارگسیخته، سقوط قدرت خرید، نابودی آموزش و درمان، گسترش فقر و بی‌ثباتی، محصول مستقیم سیاست‌هایی است که نه برای مردم، که علیه آنان اتخاذ شده است.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران با صدایی رسا اعلام می‌کند:
این اعتراضات، اعتراض مردم است، نه ابزار رقابت جناح‌ها و اشخاص.
مردم خود سخنگوی خود هستند، هر تلاشی برای منحرف‌کردن، مهندسی‌کردن یا مصادره‌ی این اعتراضات، خیانت به مردم و ضربه به امکان رهایی است.
تجربه‌های تلخ گذشته نشان داده‌اند که هر جا مردم حذف شده‌اند، آزادی و عدالت قربانی شده است.
اعتراض حق مسلم مردم است.
پاسخ این حق، نه باتوم است و نه گلوله، نه زندان و نه سرکوب، و حکمرانی که زبان مردم را نمی‌شنود، دیر یا زود با فریادی بلندتر مواجه خواهد شد.
خشونت علیه مردم، بحران را حل نمی‌کند، آن را عمیق‌تر، گسترده‌تر و غیرقابل‌کنترل‌تر می‌کند.
پیام ما به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی این است که:
شما از دل همین جامعه برخاسته‌اید. ایستادن مقابل مردم، ایستادن مقابل آینده‌ی خود و فرزندانتان است. از آلوده کردن دست‌هایتان به خون شهروندان بپرهیزید و مطمئن باشید که تاریخ، این لحظات را فراموش نخواهد کرد.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزیی جدایی‌ناپذیر از مردم می‌داند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهم‌خواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آینده‌ای که دیگر بر پایه‌ی ترس و فقر بنا نشود.
این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین هستند.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران
۱۳ دی‌ماه ۱۴۰۴
