انتقال نفت خام از خلیج فارس در حالی همچنان از تنگه هرمز جریان دارد که نیروهای نظامی ایالات متحده یک مأموریت گسترده و شبانه‌روزی رو پیش می‌برند.
نیروهای نظامی ایالات متحده در حال اجرای مأموریتی گسترده، شبانه‌روزی و ظاهرا بدون تاریخ پایان مشخص هستند تا جریان نفت خام از خلیج فارس را از طریق تنگه هرمز حفظ کنند و همزمان به محاصره دریایی علیه جمهوری اسلامی ادامه دهند.
روزنامه وال‌استریت ژورنال در گزارشی کم‌سابقه عملیات روزانه‌ی خلبانان و خدمه‌ی ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرج واشنگتن» در دریای عرب را از نزدیک تصویر کرده که نشان می‌دهد نیروی دریایی ارتش آمریکا برای برقراری امنیت در تنگه هرمز و تامین انرژی جهانی چگونه می‌جنگد.
در دل تاریکی شب، جنگنده‌های اف-۳۵سی و اف/ای-۱۸ مجهز به موشک‌های هوا به هوا از عرشه‌ی ناو هواپیمابر «جرج واشنگتن» با منجنیق (کاتاپولت) پرتاب می‌شوند و به سمت تنگه هرمز پرواز می‌کنند. هدف آنها رهگیری و سرنگونی موشک‌های کروز و پهپادهای جمهوری اسلامی است که به سمت کشتی‌های تجاری شلیک می‌شوند.
خلبانان در طول شب با ساندویچ‌های آماده، آدامس و کیسه‌های اضطراری (Bathroom bags) خود را سرپا نگه می‌دارند و با هواپیماهای جنگ الکترونیک، هواپیماهای هشدار زودهنگام راداری (آی- ۲ هاوک‌آی) و هلیکوپترهای ضدزیردریایی هماهنگ می‌شوند تا چتر محافظ بر فراز نفتکش‌ها ایجاد کنند. پس از ساعت‌ها پرواز، جت‌های جنگنده با سرعت بیش از ۱۶۰ کیلومتر در ساعت به عرشه بازمی‌گردند و با قلاب دُم در کمتر از دو ثانیه متوقف می‌شوند.
این مأموریت‌های تقریباً روزانه، که بخشی از یک عملیات گسترده‌تر شامل ناو هواپیمابر دوم، یک کشتی تهاجمی آبی- خاکی، بیش از دوازده ناوشکن موشک‌انداز و هواپیماها و پهپادهای مستقر در پایگاه‌های منطقه است، به آمریکا و شرکای خلیج فارس کمک کرده تا از عبور جریان نفت با وجود حملات مکرر رژیم ایران به کشتیرانی بین‌المللی محافظت کند.
ارتش آمریکا اعلام نموده که در شش ماه گذشته بیش از سه هزار کشتی تجاری را در عبور از تنگه هرمز یاری کرده و این امر صادرات نفت خلیج فارس را در هفته‌های اخیر از سطح پیش از جنگ فراتر برده است.
دریاسالار برد کوپر، فرمانده‌ی نیروهای آمریکایی در خاورمیانه (سنتکام)، هفته‌ی گذشته با هلیکوپتر بر فراز تنگه هرمز پرواز کرد و این دستاورد را تأیید نمود. آمریکا بر اساس داده‌ها اعلام کرده که مسیرهای اصلی کشتیرانی نیز از مین‌های دریایی رژیم ایران پاکسازی شده‌اند و توانایی جمهوری اسلامی در ردیابی کشتی‌ها را تا حد زیادی تضعیف کرده و ۹۵ درصد کشتی‌ها به صورت ایمن از تنگه عبور می‌کند.
موفقیت‌های نیروی دریایی ایالات متحده برای کنترل تنگه هرمز، هزینه‌های بالایی نیز به همراه دارد. عملیات‌های پروازی پی در پی بر روی دو ناو هواپیمابر، کشتی تهاجمی و پایگاه‌های هوایی، هواپیماها، طبعا خدمه و شبکه‌ی گسترده‌ی مکانیک‌ها و تعمیرکاران را تحت فشار شدید قرار می‌دهد.
ناوهای هواپیمابر در حال ماموریت جنگی، ماه‌ها شبانه‌روز فعال بوده‌اند و رکوردهای شگفت‌انگیز مدت استقرار و روزهای متوالی بدون توقف در بندر را شکسته‌اند که در این میان استقرار ناوشکن‌های موشک‌انداز نیز تمدید شده است.
دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات دریایی نیروی دریایی آمریکا، گفته است: «ملوانان آماده‌اند استقرارهای طولانی داشته باشند، اما به توقف در بندر و همچنین شفافیت در مورد طول مدت استقرارهایشان هم نیاز دارند». نیروی دریایی آمریکا، در حال ایجاد مرکز تعمیر و نگهداری در جزیره‌ی دیگو گارسیا و برنامه‌ریزی برای توقف‌های بندری بیشتر است.
فضای هوایی تنگه هرمز که عرض آن حدود ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) است، پر از اشیاء پرنده است و خلبانان تنها چند ثانیه فرصت واکنش دارند. یک خلبان از ناو «جرج واشنگتن» می‌گوید، وقتی جت‌ها در منطقه‌ی ماموریت با مهمات کافی هستند، نرخ موفقیت حفاظت از کشتی‌ها ۱۰۰ درصد بوده، اما گاهی جمهوری اسلامی بیش از ظرفیت دفاعی آمریکا به کشتی‌ها شلیک می‌کند.
دریاسالار جفری هی‌مز، فرمانده‌ی گروه ضربت ناو، تأکید کرده: «اگر تهدیدی به سوی آن کشتی‌ها شلیک شود، چه موشک کروز ضدکشتی باشد چه پهپاد، این هواپیماها وارد عمل می‌شوند و آن را در زمان بسیار کوتاهی رهگیری و سرنگون می‌کنند. ما این کار را با اطمینان انجام می‌دهیم».
رژیم ایران از پهپادها و موشک‌های کروز مادون‌صوت (که برخی مقامات آمریکایی آنها را به دلیل اندازه‌ی نسبتا بزرگ، سرعت پایین و مانورپذیری بسیار کم «اتوبوس مدرسه پرنده» توصیف کرده‌اند) استفاده می‌کند.
در پشت صحنه، تیم‌های تعمیر و نگهداری بدون وقفه، شبانه‌روز کار می‌کنند. انساین آدی شیفر، افسر بخش در واحد تعمیر و نگهداری میانی هواپیما، گفته است که هرچه هواپیماها بیشتر پرواز کنند، بیشتر مستعد خرابی هستند و کار پشت صحنه اغلب نادیده گرفته می‌شود.
ناو «جرج واشنگتن» که مستقر در ژاپن است و از ماه اوت جایگزین «یواس‌اس آبراهام لینکلن» شده، با آسانسورهای غول‌پیکر خود هواپیماها را جابجا می‌کند و خدمه با وجود ابهام در مورد طول مأموریت، انگیزه‌ی خود را حفظ کرده‌اند.
ایالات متحده در حال حاضر حدود ۵۰ هزار نیرو و ۲۰ کشتی دریایی در خاورمیانه دارد. دفتر بودجه‌ی کنگره هزینه‌ی این درگیری را ماهانه دو تا سه میلیارد دلار برآورد کرده که شامل مصرف مهمات، سوخت جت و تدارکات می‌شود.
مقامات آمریکایی اذعان دارند این تلاش فشرده در حالیست که آمریکا همزمان برای مقابله با نفوذ چین و پاسخ به بحران‌های دیگر، نیازمند همراهی بین‌المللی بیشتر است و در همین زمینه دولت ترامپ برای «تشکیل ائتلاف» در تلاش بوده است.
کمپین فشار حداکثری آمریکا شامل تحریم‌ها و محاصره دریایی که صادرات نفت رژیم ایران را به صفر رسانده، تا کنون برای وادار کردن جمهوری اسلامی به امتیازاتی که واشنگتن می‌خواهد، هنوز در جریان است.
کاخ سفید اعلام کرده، محاصره اقتصادی و دریایی با «تمام قدرت و اثر» ادامه دارد و پیش از انتخابات میاندوره‌ای حمله‌ای به جمهوری اسلامی صورت نخواهد گرفت، هرچند پنتاگون در حال افزایش نیروها و کشتی‌ها است و ترامپ گزینه‌های حملات تازه را بررسی می‌کند.
در نهایت، این مأموریت، که توانسته جریان نفت را در حال حاضر نزدیک به سطح پیش از جنگ بازگرداند، نشان‌دهنده‌ی توانایی عملیاتی قابل توجه نیروی دریایی آمریکا در حفظ آزادی ناوبری و علیه جاه‌طلبی‌های رژیم ایران است. اما تشکیل یک ائتلاف بین‌المللی در همراهی با آمریکا، فشار بر نیروها و هزینه‌های ایالات متحده را می‌کاهد؛ امر مهمی که کشورهای اروپایی تا کنون در راستای رویارویی مستقیم با جمهوری اسلامی از آن شانه خالی کرده‌اند.
