نادر زاهدی – تدوین اصول حقوقی و تأمین بهداشت و سلامت کودکان، از مسایل اساسی و بنیادینی است که در چشم انداز آینده دموکراتیک و توزیع برابر فرصت های زندگی ایران قرار دارند؛ آینده ای که با تدوین قانون اساسی منطبق با نیازهای روز ایرانیان به وجود می آید و با ضمانت های اجرایی آن در دستگاه های دولتی، تأمین کننده حقوق شهروندی ملت و پاسخگویی دولت و حاکمان خواهد بود.
توجه به سلامت و آموزش کودکان یکی از محورهای اصلی زندگی سیاسی و اجتماعی به شمار می رود تا بتوان آنان را چونان فرزندان کشور و نوباوگان وطن برای زندگی توأم با رفاه، کار و سالم پرورش داد؛ برای دستیابی به این هدف حیاتی، استفاده از تکنولوژی روز و بهخصوص پیشرفتهای دیجیتال لازم است؛ ضمن آنکه جهان دیجیتال هم میتواند باعث رشد انسانی و سازنده کودکان باشد و هم میتواند مخرب برای جان و روان آنان مورد استفاده قرار گیرد؛ برای حل این معضل که گریبانگیر انسانها شده است، میتوان برنامه هایآموزشی و پرورشی برآمده از فرهنگ رواداری و انسانی ایرانزمین استفاده کرد و با آگاهی دادن از واقعیت جهان رسانهای و شناخت مضرات و مزایای آن، بر ارتقای حقوقی (سلامت و آموزش) کودکان دست یافت.
کانون خانواده، مراکز آموزشی و تربیت حقوقی کودکان از مکانهایی هستند که میتوان با مدیریت صحیح و تخصصی، آنان را از گزند آفتهای جهان دیجیتال حفظ و این عرصه را در کنار و کمک کار مراکز و سازمانهای اخلاقمحور، مورد استفاده قرار داد.
بر پایه آنچه به کوتاهی گذشت و با توجه به ضرورت و اهمیت آموزش و سلامت کودکان ایران، تلاشهایی در حزب مشروطه ایران (لیبرال دمکرات) انجام گرفت و اولین نشست عمومی در چندین روز گذشته برگزار شد. همانطور که اشاره کردم، تدوین برنامههای تخصصی و کارشناسانه در تنظیم قانون اساسی- قوانین موضوعه مدنی، جزایی و تأمل در واقعیتهای دنیای دیجیتال و حقایق کشورمان در شرایط موجود، تأمین سلامت و آموزش کودکان در ایران آینده را در فضاها و قالبهای حقوقی و پرورشی قرار میدهد؛ کودکانی که سازندگان آینده ایران را در آموزشهای خود، در چشمانداز قرار داده و از ادارهکنندگان ایران خواهند بود؛ کادری که سرنوشت کشور و هممیهنان خود را در دست گرفته و ایرانی آباد، آزاد و پیشرفته را در جهان معاصر، نمایندگی خواهند گرد.
همانطور که معلوم است، داشتن برنامه های کوتاهمدت و بلندمدت از هماکنون، از طرفی می تواند موجب تبادل نظر و تقویت برنامههای ارائهشده، باشد و از طرف دیگر، نقشه راهی حقیقی از وضعیت فعلی کودکان ایران و بهبود آن با آماده ساختن شهروندان و همیاری ملی در اجرا و نهادینهسازی سلامت (جسم و روان) و آموزش (ذهن و زبان) کودکان ایرانی باشد.
