دکتر رضا سعیدی فیروزآبادی – آنچه امروز در ایلام میگذرد، تنها سرکوب خیابانی نیست؛ بلکه گسترش خشونت به حریم مقدس درمان است. گزارشها از حمله به بیمارستان، حضور نیروهای امنیتی در مراکز درمانی، تهدید پزشکان و فشار بر کادر درمان برای عدم ارائه خدمات حرفهای و اخلاقی، زنگ خطری جدی برای جامعه پزشکی و سلامت عمومی کشور است.
ایلام، امروز نماد عبور حاکمیت از یکی از آخرین خطوط قرمز انسانی است:امنیت بیمارستان و استقلال درمان.
حمله به بیمارستان؛ عبور از خط قرمز انسانی
بیمارستان، طبق تمام اصول اخلاق پزشکی، قوانین داخلی و کنوانسیونهای بینالمللی، باید منطقه امن باشد. حمله به بیمارستان یا امنیتیسازی آن، نهتنها نقض حقوق بشر، بلکه جنایت علیه بشریت محسوب میشود.
وقتی نیروهای سرکوب وارد بیمارستان میشوند:
– مجروحان از ترس بازداشت، از درمان محروم میشوند
– پزشکان و پرستاران تحت فشار برای گزارش بیماران یا خودداری از درمان قرار میگیرند
– اصل محرمانگی بیمار بهطور کامل نقض میشود
– این وضعیت، بیمارستان را از «پناه جان» به «فضای تهدید» تبدیل میکند.
فشار بر پزشکان و کادر درمان؛ فروپاشی اخلاق حرفهای
پزشکان و کادر درمان در ایلام، تحت فشارهای مستقیم و غیرمستقیم قرار گرفتهاند:
- تهدید شغلی و قضایی
- احضار، بازجویی و ارعاب
- اجبار به خودداری از ثبت علت واقعی جراحات
- منع درمان مجروحان اعتراضات یا تأخیر عمدی در ارائه خدمات
این فشارها، کادر درمان را در موقعیتی غیرانسانی قرار میدهد:یا وفاداری به سوگند حرفهای، یا تحمل هزینههای امنیتی و قضایی.
تحمیل چنین انتخابی، خود شکلی از خشونت سازمانیافته علیه جامعه درمانی است.
نقض آشکار اصول اخلاق پزشکی
آنچه در ایلام رخ داده، نقض صریح اصول بنیادین پزشکی است، از جمله:
- اصل «عدم آسیب» (Do No Harm)
- اصل درمان بدون تبعیض
- اصل محرمانگی بیمار
- استقلال حرفهای پزشک
پزشکی که از ترس، نتواند حقیقت زخم گلوله را بنویسد و پرستاری که مجبور شود درمان را به تعویق بیندازد، خود به قربانی سیستم سرکوب تبدیل شده است.
چرا پیوستن کادر درمان به اعتراضات ضروری است؟
پیوستن کادر درمان به اعتراضات، واکنشی سیاسی صرف نیست، بلکه دفاع از امکان درمان اخلاقی در آینده است. اگر امروز در برابر امنیتیسازی بیمارستانها سکوت شود:
- فردا هیچ پزشکی امنیت شغلی نخواهد داشت
- هیچ بیماری از محرمانگی خود مطمئن نخواهد بود
- و اعتماد عمومی به نظام درمان فرو خواهد پاشید
اعتراض کادر درمان، مطالبهای روشن دارد:
- بیمارستان، پادگان نیست
- پزشک، بازجو نیست
- و درمان، ابزار سرکوب نیست
ایلام؛ هشداری برای جامعه پزشکی ایران
ایلام فقط یک شهر یا یک استان نیست، آیینه آینده است. آنچه امروز در ایلام بر کادر درمان تحمیل میشود، فردا میتواند در هر بیمارستانی در ایران تکرار شود.
جامعه درمانی، اگر امروز سکوت کند، فردا دیگر نه استقلال حرفهای خواهد داشت و نه امکان وفاداری به سوگند انسانی خود.
حمله به بیمارستان در ایلام و فشار بر پزشکان و کادر درمان برای نقض اصول حرفهای، جنایتی دوگانه است:جنایت علیه مردم، و جنایت علیه درمان.
پیوستن کادر درمان به اعتراضات ایران، دفاع از جان، حقیقت و اخلاق است.در برابر کشتار و تحقیر درمان، سکوت، بیطرفی نیست؛همدستی ناخواسته با خشونت است.
ایلام صدای وجدان ماست.

