وزیر خارجه جمهوری اسلامی سهشنبه ۲۰ ژانویه ۲۰۲۶ (۳۰ دی) طی یادداشت (آگهی) که در روزنامه «والاستریت ژورنال» منتشر شد، ادعا کرد که «اعتراضات مسالمت آمیز مردم ایران که از سوی دولت، مشروع و رسمیت شناخته شده بود، پس از چند روز با ورود عناصر تروریستی داخلی و خارجی به خشونت کشیده شد و قطع اینترنت برای مهار آن ضروری بود. او نوشت: «ارتباطات بهتدریج در حال بازگشت است.»
عباس عراقچی مینویسد، اکنون «هستههای تروریستی» توسط نهادهای اطلاعاتی و امنیتی ما در حال جمعآوری و متلاشی شدن هستند و اینترنت و تمامی ارتباطات بهتدریج در حال بازگشت و برقراری مجدد است. او مدعی شد در جریان «اقدامات تروریستی» پلیس و غیرنظامیان هدف قرار گرفتند و زیرساختها، بیمارستانها و اماکن عمومی تخریب شد، اما اکنون زندگی عادی به کشور بازگشته است.
وزیر خارجه جمهوری اسلامی با اشاره به «مداخله دونالد ترامپ در امور داخلی ایران» نوشت: «تهدید تهران توسط ترامپ با هدف کشاندن آمریکا به جنگی دیگر به نفع اسرائیل به حداکثر خونریزی منجر شد و اشاره مایک پامپئو وزیر خارجه پیشین آمریکا، درباره نفوذ موساد نمونهای از این روند بود.»
رئیس دستگاه دیپلماسی افزود: «تهران همواره صلح را بر جنگ ترجیح داده و برای توافقی عادلانه آماده بوده و اقدامات خصمانه آمریکا از تحریم تا حمله نظامی شکست خورده است.»
عراقچی با تاکید بر اینکه هرگونه حمله جدید علیه ایران با پاسخ قاطع روبهرو میشود، نوشت: «رویکرد آمریکا باید تغییر کند و با ایران بر اساس احترام متقابل رفتار کند.»
در واکنش به این یادداشت، شورای سردبیری «والاستریت ژورنال» در توضیحی درباره دلیل انتشار آن نوشت: «انتشار یادداشت وزیر خارجه جمهوری اسلامی ممکن است برای برخی خوانندگان محل تردید باشد، اما همین اظهارات بهخوبی ماهیت واقعی و نیتهای رژیم تهران را آشکار میکند. پیام او تصویری عریان از واقعیت خشن جمهوری اسلامی ارائه میدهد.»
شورای سردبیری این روزنامه همچنین تأکید کرد، «در این یادداشت تقریبا بهطور علنی تهدید به جنگ میکند و میکوشد تهدیدی مستقیم را متوجه آمریکا کند. در کنار این تهدیدها، درخواست همیشگی رژیم برای مذاکره نیز تکرار میشود؛ تاکتیکی آشنا برای خرید زمان و بازسازی برنامههای هستهای و موشکی.»
به نوشته این روزنامه، «پیام جمهوری اسلامی به ترامپ شفاف است: بگذارید مردممان را با مشت آهنین سرکوب کنیم و برنامه سلاح هستهای را از سر بگیریم؛ وگرنه تهدید و جنگ.»
