کیارش معنوی *- در تحلیل وقایع اخیر، یک مغالطهی بزرگ و خطرناک در حال شکلگیری است؛ اینکه جنگِ امروز، محصول یک تصادف دیپلماتیک یا صرفا بلندپروازی خارجی است. اما واقعیتِ سیاسی ایران حکایت دیگری دارد: جنگ اصلی نه امروز آغاز شده و نه در مرزهای خارجی؛ این جنگ ۴۷ سال پیش علیه ملت ایران و کیانِ «ایران» اعلام شد.
۱. جنگ علیه ملت: از ۵۷ تا امروز
جمهوری اسلامی از همان روز نخست، هویت خود را نه در «ملتسازی» و رفاه، بلکه در «تخاصم با هویت ملی» تعریف کرد. سرکوب خونین دهه ی ۶۰، قلع و قمع آزادیخواهان و گروگانگیری آیندهی یک نسل، تنها اولین خاکریزهای این جنگِ خانگی بود. رژیمی که در آبان ۹۸ با شلیک مستقیم، صدها تن را در چند روز به خاک و خون کشید و در جریان خیزشهای اخیر در دیماه، با قساوتی بیمرز باعث کشته، زخمی و ناپدید شدن بیش از ۴۰۰۰۰ نفر از فرزندان این سرزمین شد، هرگز صلاحیت صحبت از «امنیت ملی» را ندارد.
نظامی که با باتوم، گلوله و طناب دار در خیابانهای تهران، زاهدان و کردستان علیه مردم خود لشکرکشی میکند، نمیتواند مدعی دفاع از «میهن» در برابر بیگانه باشد. برای این ساختار، ایران نه یک سرزمین مقدس با مردمی صاحبحق، بلکه صرفا یک «سنگر ایدئولوژیک» و یک «منبع مالی بیپایان» برای تأمین هزینهی تروریسم و پیشبرد توهمات فرامرزی است.
۲. «سپر انسانی» قرار دادن زیرساختهای ملی
کسانی که امروز نگران زیرساختهای کشور هستند و یقهی میهنپرستان را میگیرند، آدرس را به عمد اشتباه میدهند. عامل اصلی تخریب و نابودی زیرساختها، همان جریانی است که ثروت ملی و شریانهای حیاتی کشور را خرج «عمق استراتژیک» و گروههای نیابتی کرد تا امروز کشور را در برابر تکنولوژی و ائتلافهای جهانی، بیدفاع و تنها رها کند.
نصب روزشمار برای حذف دیگران و ایجاد تنشهای بیپایان، هزینه دارد؛ و این هزینه را نه سرانِ نشسته در پناهگاههای ضدبمب، بلکه مردم عادی و شبکهی برق، گاز و معیشتی میپردازند که وجهالمصالحه قمار سیاسی نظام شده است. جمهوری اسلامی خود بزرگترین تخریبگر زیرساختهای مادی و معنوی ایران است.
۳. وقاحت در جابجایی جایگاه مقصر و قربانی و ورود مزدوران بیگانه
بسیار تأملبرانگیز است که بخشی از بدنهی وابسته، بجای مطالبهگری از نهادی که با کریخوانیهای توخالی کشور را به ورطهی جنگ کشانده، به سرزنش مردم و میهندوستانی روی آوردهاند که از تضعیف ماشین سرکوب ابراز خوشحالی میکنند. وقاحت اینجاست که همین افراد، زمانی که نظام برای سرکوب خیزشهای مردمی (بویژه در ۱۸ و ۱۹ دیماه)، نیروهای حشدالشعبی را به خاک ایران آورد، سکوت کردند.
ما دربارهی کسانی حرف میزنیم که بدنهی اصلیشان همان اعضای ارتش بعث صدام بودند که ۸ سال خون جوانان ایران را در مرزها ریختند و حالا تحت عنوان «محور مقاومت» برای کشتار جوانان ایرانی به ایران آورده شدهاند. آن زمان که مزدوران بیگانه برای سرکوب ملت ایران وارد کشور شدند، رگ غیرت این «به اصطلاح میهنپرستان» نه تنها نجنبید، بلکه شاید منقلب هم شدند و اشک شوق ریختند.
اسرائیل و آمریکا بر اساس منافع ملی خود عمل میکنند و گوشبهفرمان هیچ جریان سیاسی ایرانی نبوده و نیستند. اگر غیرت ملی داشتید، باید سالها پیش در برابر ماجراجوییهای جنگطلبانه در سوریه و لبنان میایستادید، نه اینکه برای «سلیمانیها» گریه کنید. همان توهمی که شما به این نظام دادید، آنها را به این باور رساند که میتوانند با جهان سرشاخ شوند.
۴. پایان بازی در زمین استبداد
مردم ایران حق دارند میان «وطن» و «نظامی که وطن را اشغال کرده» تفاوت قائل شوند. لذت بردن از فرسایش قوای سرکوبگر (سپاه و بسیج)، نه از روی دشمنی با ایران، بلکه از روی عشق به آزادی است. خائن واقعی کسی است که ۴۷ سال است در داخل کشور با مردم خودش میجنگد و پای متجاوزان سابق را برای سرکوب هموطن به خاک ایران باز کرده است.
نتیجهگیری: خطاب به مدعیانِ وطنپرستی
زمان آن رسیده که نقابها کنار برود. اگر شما مزدور جمهوری اسلامی نیستید و واقعا دلتان برای ایران میتپد، به جای حمله به مردم و میهندوستان، نوک پیکان خود را به سمت کسانی بگیرید که ۴۷ سال ایران را غارت، آواره و سرافکنده کردند.
اگر واقعا وطنپرست هستید، شجاعت داشته باشید و از باعث و بانی اصلی این جنگ بخواهید که تسلیم شود و برود، نه اینکه در خفا و با حالتی بزدلانه و خجالتی به شاهزاده تیکهپرانی کنید و جبهه مردم را تضعیف نمایید. مسئولیت تمام ویرانیها و خونهای ریخته شده بر عهدهی حکومتی است که بقای خود را در آشوب میبیند. حمله به میهندوستان، تنها یک فرافکنی ناشیانه برای پنهان کردن این حقیقت است که معمارِ این ویرانی، رژیمی است که ایران را به میدان جنگِ ایدئولوژیک خود تبدیل کرده است.
* مهندس کیارش معنوی، مدیر روابط عمومی پارمان (حزب) پادشاهی ایرانیان
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
