فضاپیمای Orion در مأموریت Artemis II، برای نخستین بار پس از بیش از پنج دهه، رکورد سفر انسان به دورترین فاصله از سیاره زمین را شکست.
این فضاپیما که اول آوریل ۲۰۲۶ توسط NASA از مرکز فضایی کندی در فلوریدا پرتاب شده بود، با چهار فضانورد شامل رید وایزمن، ویکتور گلاور، کریستینا کُخ و جرمی هنسن، در جریان یک مأموریت حدوداً ۱۰ روزه به دور ماه، رکورد تاریخی فاصله از زمین را جابجا کرد.
فضاپیمای Orion در روز دوشنبه ۶ آوریل ۲۰۲۶ حوالی عصر به وقت شرق آمریکا (EDT) از رکورد پیشین عبور کرد و سپس در ساعات پایانی همان روز، به بیشترین فاصله خود از زمین، یعنی ۲۵۲٬۷۵۶ مایل (حدود ۴۰۶٬۸۰۰ کیلومتر) رسید؛ فاصلهای که بیشترین میزان دور شدن انسان از زمین در تاریخ به شمار میرود.
این نقطه در سمتِ دور ماه (far side) قرار دارد؛ ناحیهای از ماه که همواره رو به دور از زمین است و به دلیل قرار گرفتن خود ماه میان فضاپیما و زمین، ارتباط مستقیم رادیویی در آن امکانپذیر نیست. به همین دلیل، ارتباط خدمه با مرکز کنترل مأموریت بطور برنامهریزیشده برای حدود ۴۰ دقیقه قطع شد. این «سکوت ارتباطی» یکی از مراحل شناختهشده و اجتنابناپذیر در مأموریتهای مدار ماه به شمار میرود و پیشتر نیز در مأموریتهای برنامه «آپولو» تجربه شده بود. در این مدت، فضاپیما به صورت کاملاً خودکار و با اتکا به سامانههای ناوبری و کنترل داخلی به مسیر خود ادامه میدهد تا پس از خروج از پشت ماه، ارتباط دوباره برقرار شود.
پیش از این، رکورد دورترین فاصله انسان از زمین متعلق به مأموریت Apollo 13 در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ بود که طی آن فضانوردان به فاصله ۲۴۸٬۶۵۵ مایل (۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر) از زمین رسیدند؛ رکوردی که بیش از ۵۵ سال پابرجا مانده بود.
فضاپیمای Orion در ادامه این مأموریت طی روزهای آینده به سمت زمین بازخواهد گشت و با ورود به جوّ، در اقیانوس آرام و در نزدیکی سواحل کالیفرنیا فرود خواهد آمد.
این مأموریت، گامی مهم در برنامه بازگشت انسان به ماه محسوب میشود. بر اساس برنامه فعلی NASA، مأموریت Artemis III در سال ۲۰۲۷ برای آزمایش سامانهها در مدار پایین زمین برنامهریزی شده و مأموریت Artemis IV در ادامه مسیر، زمینه انجام فرود با سرنشین بر سطح ماه را فراهم خواهد کرد.
در نامگذاری این برنامه، NASA از اسطورهشناسی یونان باستان الهام گرفته است. «آرتمیس» نام الهه ماه و شکار در اساطیر یونانی و خواهر دوقلوی Apollo است. انتخاب این نام به صورت نمادین، ادامهای بر برنامه «آپولو» در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ محسوب میشود که نخستین انسانها را به ماه رساند. درواقع، همانگونه که «آپولو» نماینده نسل اول اکتشافات با سرنشین در ماه بود، «آرتمیس» به عنوان خواهر او، نماد بازگشت انسان به ماه در قرن ۲۱ است. ناسا همچنین تأکید کرده که در قالب این برنامه، برای نخستین بار یک زن و همچنین افراد متنوعتری از فضانوردان به ماه اعزام خواهند شد؛ موضوعی که نشاندهنده تغییر رویکرد در عصر جدید اکتشافات فضایی است.
