قطع اینترنت جهانی در ایران به بیش از ۱۱۰۰ ساعت رسیده و برآوردها نشان میدهد خسارت اقتصادی ناشی از هر روز قطع اینترنت در ایران به ۴۰ میلیون دلار در روز میرسد.
قطع اینترنت جهانی در ایران به چهلوهفت روز رسیده و بیش از ۱۱۰ ساعت است که اتصال به اینترنت جهانی در ایران فقط با فیلترشکنهایی با قیمت نجومی و البته بهصورت محدود امکانپذیر است.
جدا از پیامدهای روانی و اجتماعی قطع اینترنت که نمونهای از سرکوب عمومی شهروندان توسط جمهوری اسلامی است، خسارتهای اقتصادی ناشی از این اقدام نیز مرزهای هشدار را رد کرده است.
افشین کلاهی رئیس کمیسیون دانشبنیان اتاق ایران اعلام کرده که قطع هر روز قطع اینترنت در ایران بین ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار خسارت به اقتصاد کشور وارد میکند و با در نظر گرفتن تبعات غیرمستقیم این مسئله، رقم مذکور به حدود ۸۰ میلیون دلار در روز میرسد.
به گفته افشین کلاهی، خسارات وارده به حوزه اقتصاد دیجیتال کشور معادل تخریب روزانه چندین زیرساخت حیاتی کشور است و در صورت تداوم این روند، آسیبهای جدی به رشد اقتصادی و توسعه فناوری ایران وارد خواهد شد.
افشین کلاهی گفته که «هزینه ساخت پل «B1» کرج حدود ۲۰ میلیون دلار و هزینه احداث هر مگاوات نیروگاه برق نیازمند حدود سه میلیون دلار بودجه است» و «در عمل، هر روز شاهد نابودی چندین پل بزرگ و نیروگاه هستیم؛ اما چون این تخریبها ملموس و قابل مشاهده نیست، حساسیت لازم نسبت به آن وجود ندارد.»
همانطور که این فعال صنفی توضیح داده جمهوری اسلامی با هر روز قطع اینترنت خسارتی گسترده به اقتصاد کشور وارد میکند که با خسارتهای اقتصادی ناشی از جنگ نظامی رقابت میکند!
در حالیکه بسیاری از شهروندان انتظار داشتند با اعلام آتشبس، جمهوری اسلامی اقدام به اتصال دوباره اینترنت کند اما همچنان اینترنت جهانی در ایران قطع است.
در شرایطی که دولت مسئول اصلی امور ارتباطی است اما مقامات دولت پزشکیان بدون ارائه پاسخ روشن به شهروندان به فرافکنی در این زمینه مشغول هستند.
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، دو روز پیش درباره وضعیت و محدودیتهای اینترنت گفت: «باز شدن اینترنت موضوعی نیست که دست ما باشد» و «به محض اینکه خبر رسمی از مبادی رسمی دریافت کنیم،حتما اعلام خواهیم کرد.»
در شرایطی که همچنان مقامات حکومت و شماری از حامیان جمهوری اسلامی معروف به «سیمکارت سفیدها» به اینترنت آزاد دسترسی دارند و خبرهایی درباره راهاندازی اینترنت با عنوان «سیمکارت پُرو» برای روزنامهنگاران و فعالان اقتصادی منتشر شده، وزیر ارتباطات جمهوری اسلامی چنین روندی را انکار کرده و گفته اینترنت طبقاتی وجود ندارد!
ستار هاشمی روز گذشته با رد طرح اینترنت طبقاتی و لیست سفید، دسترسی عادلانه و باکیفیت به شبکه جهانی اینترنت را حق تمامی مردم دانست و ابراز امیدواری کرد که هدف دسترسی عادلانه در کوتاهترین زمان ممکن محقق شود تا شکاف دیجیتالی میان کاربران کاهش یابد.
وزیر ارتباطات جمهوری اسلامی اما توضیحی درباره وصل دوباره اینترنت جهانی که تنها راهکار «دسترسی عادلانه» کاربران به اینترنت است ارائه نداده است!
برخلاف ادعای وزیر ارتباطات، معاون مرکز ملی فضای مجازی در ایران دو روز پیش راهاندازی اینترنت طبقاتی را تأیید کرده بود.
محسن پاشا معاون مرکز ملی فضای مجازی در ایران، روز دوشنبه ۲۵ فروردین از تلاش برای بازگشایی آی پی کسبوکارها خبر داده و گفته بود: «فهرست کسبوکارها از پنج نهاد و تشکل اصلی شامل سازمان نصر و اتاق بازرگانی دریافت شده و فرآیند اتصال آنها در دست پیگیری است. رایزنیها برای بازگشایی آیپیهای مربوط به نیازمندیهای ضروری عمومی در حال انجام است.»
این اتصال از طریق سیمکارتهای معروف به «سیم کارت پِرو» صورت خواهد گرفت که در کنار سیمکارتهای سفید، به عنوان ابزاری برای ایجاد تبعیض میان شهروندان در دسترسی به اینترنت بهشمار میرود.
علی شریعتی از اعضای اتاق بازرگانی ایران نیز در صفحهاش در شبکه ایکس از ثبتنام ۹۱ هزار فعال اقتصادی عضو اتاق بازرگانی برای دریافت «سیمکارت پرو» بهعنوان فاز اول این پروژه خبر داده بود اما بعد از ساعاتی این مطلب را حذف کرد!
خسارت اقتصادی ناشی از قطع هفت هفته قطع اینترنت جهانی و موج بیکاری ناشی از آن به سرعت قابل جبران نخواهد بود. همین موضوع سبب هشدار فعالان حوزه اقتصاد دیجیتال شده است.
حامد بیدی، فعال حوزه دیجیتال و کنشگر حق دسترسی آزاد به اینترنت در گفتگو با وبسایت «اقتصادنیوز» گفته «آنچه امروز در ایران جریان دارد، نه قطع مقطعی اینترنت، بلکه جایگزینی کامل آن با «شبکه ملی اطلاعات» و تبدیل اینترنت آزاد به یک سرویس جانبی و استثنایی است.»
او تأکید کرده که «ما امروز دیگر چیزی به اسم اینترنت نداریم. آن چیزی که ما الان داریم، یک شبکه ملی اطلاعات است که خدمات داخلی روی آن در دسترس است و گاهی اوقات، بنا به تشخیص مسئولان، بخشی از اینترنت بهصورت فیلترشده در اختیار مردم قرار میگیرد.»
او با بیان اینکه «بیش از یکپنجم سال ۱۴۰۴ بدون اینترنت سپری شد و سه بار قطع سراسری اینترنت را با بهانههای متفاوت داشتیم» گفته «اینترنت طبقاتی و بازار گران فیلترشکنها داغ شده. ساختار عرضه و تقاضا و نیاز مبرم مردم باعث افزایش قیمتها شده است.»
او درباره «سیمکارت پِرو» هم توضیح داده «اینترنت پرو در ادامه همان مسیر محدودسازی است. برای دریافت آن ابتدا باید احراز صلاحیت شد. مردم عادی عملاً امکان دسترسی به اینترنت پرو را ندارند.»
حامد بیدی معتقد است که «حتی اگر جنگ تمام شود و اینترنت در روزهای آینده وصل شود، هیچ تضمینی وجود ندارد که در هفتههای بعد دوباره قطع نشود یا با اختلال، کاهش سرعت یا محدودیت مواجه نشود. بنابراین اساساً ما دیگر اینترنت را به شکل سابق نخواهیم داشت.»
او معقتد است ارائه اینترنت به کسبوکارها بدون اینکه مشتریها به اینترنت دسترسی داشته باشند «شبیه به رشوه یا حق سکوت است، در حالی که نیاز اصلی، دسترسی مشتریان است.»
حامد بیدی تأکید کرده «مسئله فقط ضرر نیست؛ نابودی کل اکوسیستم است. دیگر هیچ سرمایهگذاری تمایلی به ورود به این حوزه ندارد و هیچ جوانی چشمانداز مثبتی نمیبیند. جامعه بهواسطه از دست دادن حق آزادی بیان، در حال بازگشت به دوران پیش از اینترنت است و حتی بدتر از آن، این محدودیتها به فضاهای داخلی نیز سرایت کرده است. بزرگی این فاجعه به حدی است که تمرکز صرف بر خسارت اقتصادی، نادیده گرفتن ابعاد گستردهتر آن است.»
