دبیرکل سازمان ملل متحد، آنتونیو گوترش، آزار و سرکوب بهائیان در ایران را در زمره جدی‌ترین نگرانی‌های حقوق بشری جهان قرار داده است. این موضوع در جدیدترین گزارش جهانی او درباره عدم مدارا و خشونت مبتنی بر دین یا باور مطرح شده است. اذعان او تأکید می کند که آزار و سرکوب بهائیان یک سیاست دیرینه و سیستماتیک در زمینه سرکوب مذهبی است که نیاز به توجه فوری جامعه بین‌المللی دارد.
این گزارش بیان می کند: «بهائیان در جمهوری اسالمی ایران همچنان با دستگیری‌های خودسرانه، زندان و محدودیت در دسترسی به آموزش و امرار معاش روبرو هستند؛ و تنها به دلیل باورهای دینی‌شان هدف قرار می‌گیرند. مقامات حکومتی بطور معمول از اتهامات مبهمی همچون «تبلیغ علیه نظام» برای جرم‌انگاری فعالیت‌های مسالمت‌آمیز اجتماعی استفاده می‌کنند. حقوق بهائیان، از جمله حق ابراز دین یا باور خود، همچنان به شدت نقض می‌شود.»
گزارش دبیرکل از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا به نمایندگی از کل نظام سازمان ملل متحد صادر می‌شود و بازتاب‌دهنده دیدگاهی است که در بالاترین سطح جامعه بین‌المللی در مورد آن توافق نظر وجود دارد. به رسمیت شناختن این امر توسط دبیرکل سازمان ملل، آزار و سرکوب بهائیان در ایران را قاطعانه در دستور کار جهانی قرار می‌دهد و انکارهای مکرر حکومت ایران درباره نقض حقوق بشر در نشست‌های سازمان ملل متحد را بی‌اعتبار می‌سازد.
سیمین فهندژ نماینده جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو گفت: «این یک گواِه روشن و تأیید قدرتمندِ دیگری از سوی بالاترین سطوح سازمان ملل است مبنی بر اینکه آزار و سرکوب بهائیان در ایران نه تنها ادامه دارد، بلکه شدت گرفته است. اکنون صدای دبیرکل به صدای کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره ایران، گزارشگران ویژه، سازمان دیده‌بان حقوق بشر، شورای حقوق بشر و بسیاری از دولت‌ها و سازمان‌های سراسر جهان می‌پیوندد؛ همه آنها این کارزار سازمانیافته حکومتی برای محو کامل یک جامعه از پیکره اجتماع ایران را محکوم کرده‌اند.»
یافته‌های دبیرکل به موج فزاینده اعتراض بین‌المللی علیه آزار و سرکوب بهائیان در ایران می‌پیوندد. برای نمونه، هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل گزارش داده که از زمان اعتراضات سال ،۱۴۰۱ زنان بهائی به طور نامتناسبی هدف سرکوب قرار گرفته‌اند؛ در حالی که جاوید رحمان، گزارشگر ویژه پیشین ایران، نتیجه‌گیری کرده که این آزار و سرکوب با «قصد نسل‌کشی» صورت گرفته است. همچنین ۱۸ کارشناس سازمان ملل متحد بیانیه مشترکی در محکوم کردن حمالت علیه زنان بهائی صادر کردند و سازمان دیده‌بان حقوق بشر این آزار و سرکوب را مصداق «جنایت علیه بشریت در زمینه سرکوب دینی» دانست. بنیاد عبدالرحمن برومند نیز در گزارش خود با عنوان «بیگانگان»، «خشونت چندجانبه» علیه بهائیان در ایران را مستند کرده است که طیفی وسیع از زندان و مصادره اموال تا طرد اجتماعی را در بر می‌گیرد.
سیمین فهندژ گفت: «شواهد بسیار زیاد و انکارناپذیر است و جامعه جهانی یک‌صدا خواستار پایان دادن به آزار و سرکوب بهائیان در ایران است. بهائیان ایران آماج سرکوب‌های سازمانیافته دولتی قرار گرفته‌اند؛ از جمله سلب مالکیت و مصادره اموال، نفرت پراکنی، بازداشت‌های خودسرانه و حبس‌های ناعادلانه با احکام طولانی‌مدت. حکومت ایران باید فورًا به درخواست‌های جامعه جهانی پاسخ دهد و به نقض جدی حقوق بنیادین بشر بهائیان در کشور پایان بخشد.»
