خیابان فقط یک مسیر نیست.
حافظهی جمعی ماست
جایی که ما از کنار هم رد شدیم،
ایستادیم،
خندیدیم،
و باور کردیم زندگی همین تکرار سادهی قدمهاست.
در خیابان بزرگ شدیم.
با دوست حرف زدیم،
دلتنگیها را نصفهنیمه بیان کردیم،
به ویترینها خیره شدیم،
در کافهای نشستیم
و فکر کردیم آینده خودش میآید.
خیابان جایی بود که «بودن» را یاد گرفتیم
قبل از آنکه ترس،
قبل از آنکه دستور،
قبل از آنکه سرکوب
به آن اضافه شود.
اما زمان گذشت.
و همان خیابان
که مسیر زندگی بود،
شد محلِ پرسش.
شد محلِ اعتراض.
شد جایی برای گفتنِ یک «نه» ساده
و در عین حال، سنگین.
در ایران، خیابان حافظه دارد.
صدای قدمها را یادش مانده،
شعارها را،
و حتی نشستن در سکوت را
که از فریاد بلندتر بود.
خیابان شاهد بوده است؛
شاهد زندگیهای معمولی
که وقتی راهی نماند،
به مطالبه تبدیل شدند.
چهرههای قدرت تغییر کردند،
نامها عوض شدند،
اما خیابان ماند.
نه برای درگیری ما،
بلکه برای ایستادن کنار هم؛
برای اینکه بفهمیم
تنها نیستیم.
وقتی خیابان را از ما گرفتند،
فقط عبور را نگرفتند؛
دیدن را گرفتند،
شنیدهشدن را گرفتند،
زندگیِ عادی را گرفتند.
و شاید برای همین است
که هر وقت تاریخ ایران گیر میکند،
خیابان دوباره معنا پیدا میکند؛
خیابان دوباره صدا می کند
برای حضور من، حضور تو!
این صدای من و توست
که خیابان را پر میکند.
صدایی
از حافظه،
از رنج،
از خواست سادهی زیستن
از خواست یک لبخند.
هموطن،
خیابان با قدمهای ما زنده میشود.
با ارادهایی
که کمانی دارد آهنین.
با حضوری
که خودش، همه پیام است.
و فریاد،
فریاد «جاوید شاه»
که فقط یک شعار نیست؛
نشانهی تداوم است،
یادآوری تاریخی که هنوز زنده است،
صدایی که توهم قدرت را میشکافد.
و ارمغان زندگی میدهد.
این صدا، صدای کرامت است.
صدای جامعهای که میگوید:
ایران، جای ترس نیست.
خیابان، خانهی ماست.
صدای امروز ما،
و امید نسلِ فردای ماست.
دکتر مهدی میرسعیدی
دیماه ۱۴۰۴

