مهدی نوذر – از نظر من، تجمعات و حضور خیابانی مبارزان پادشاهی‌خواه و آزادی‌خواه در دی‌ماه ۱۴۰۴ فقط یک سلسله تجمع اعتراضی نبود. این اتفاق، از نظر سیاسی یک نقطه عطف بود؛ اتفاقی که در مدت کوتاهی پرسش‌هایی را به جامعه تحمیل کرد که سال‌ها بحث، تحلیل و فعالیت رسانه‌ای نتوانسته بود با چنین شدتی مطرح کند.
دی‌ماه نشان داد که بخش بزرگی از جامعه دیگر حاضر نیست گذشته سیاسی ایران را آنطور که سال‌ها برایش روایت شده، بپذیرد. شعارهایی که در خیابان شنیده شد، نام پهلوی و نفی جمهوری اسلامی را در کنار هم قرار داد و همین موضوع، بسیاری از جریان‌ها و فعالان سیاسی را وادار کرد موضع واقعی خودشان را آشکار کنند.
برای من، شاید یکی از مهمترین نتایج دی‌ماه همین بود: خیابان، خیلی از نقاب‌ها را کنار زد.
سال‌ها درباره آزادی، حقوق بشر، دموکراسی و آینده ایران حرف زده شد و به‌خاطرش جایزه‌های بی‌شماری گرفتند اما وقتی بخشی از مردم با هزینه‌ای سنگین وارد میدان شدند، مشخص شد که میان حرف و عمل بعضی مدعیان پوشالی حقوق بشر چه فاصله‌ای وجود دارد. این همان جایی است که جامعه می‌تواند میان شعارهای زیبا و مواضع واقعی تفاوت بگذارد.
من معتقدم آگاهی سیاسی فقط با مقاله و مصاحبه و برنامه رسانه‌ای ساخته نمی‌شود. گاهی یک صحنه خیابانی، یک شعار، یک تصویر و یک جاویدنام، کاری می‌کند که صدها ساعت بحث سیاسی نتوانسته انجام دهد.
و اینجاست که باید یک حقیقت را فراموش نکنیم:
دستاوردی که با خون پاک جاویدنامان به دست می‌آید، با قلم نمی‌توان کتمانش کرد؛ با سکوت نمی‌توان نادیده‌اش گرفت و با حذف و سرکوب نمی‌توان از حافظه یک ملت پاکش کرد.
ممکن است روایت‌ها درباره آینده ایران متفاوت باشد. ممکن است گروه‌های سیاسی تفسیرهای مختلفی از آنچه در دی‌ماه اتفاق افتاد ارایه کنند. اما یک چیز را نمی‌توان نادیده گرفت: خیابان، نام پهلوی را بسیار جدی‌تر از گذشته وارد گفتگوی سیاسی جامعه کرد و آن را در ذهن بخش مهمی از مردم دوباره زنده کرد.
و شاید مهمترین میراث دی‌ماه همین باشد؛
مردمی که به خیابان آمدند، فقط اعتراض نکردند؛ بخشی از معادله سیاسی ایران را تغییر دادند.
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب علاقمندان، نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسی‌زبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
