Page 13 - (کیهان لندن - سال چهل و دوم ـ شماره ۵۵۸ (دوره جديد

‫صفحه ‪ 13‬شماره ‪۲۰۲4‬‬ ‫ــ «از محاكمهات چه خبر؟»‬ ‫صف به كندی حركت میكرد و من هر لحظه برای‬
‫‪ 17‬تا پنجشنبه ‪ 23‬آوریل ‪۲۰۲۶‬‬ ‫دستش را كنار گوشاش قرار داد و با استفهام نگاهم كرد‪.‬‬ ‫دیدار شوهرم بیتاب تر میشدم‪ .‬بیش از سه ماه بود كه‬
‫تازه متوجه شدم كه به طور محسوسی لاغر شده است‪ .‬با‬ ‫او را ندیده بودم و حتی یك نامه هم از او دریافت نكرده‬
‫به موقعیت خاصمان صحبت بكنم و بخواهم كه نسبت به‬
‫بابك توجه بیشتری بكنند‪.‬‬ ‫فریاد بلندتری تكرار كردم‪:‬‬ ‫بودم‪.‬‬
‫ــ از «محاكمهات چه خبر؟ بازپرسی كردهاند؟»‬ ‫جلوی دروازه زندان نزاعی درگرفته بود و یكی از پاسدارها‬
‫افسردگی یك نوجوان را نمیشد نادیده گرفت‪ .‬مدیر‬ ‫حرفم را شنید و با فریاد متقابل به من جواب داد‪:‬‬ ‫مانع ورود مرد فلك زدهای به داخل زندان می شد‪ .‬گویا از‬
‫امریكایی مدرسه به امریكا بازگشته بود‪ .‬ناظم ایرانی هم‬
‫ــ «هنوز خبری نشده‪ ،‬تو چه خبری داری؟»‬ ‫بستگان درجه یك زندانی به شمار نمیرفت‪.‬‬
‫خودش دل پری داشت‪ .‬میگفت‪:‬‬ ‫ــ «همه سالم هستیم‪ .‬پدر و مادرت به خانه سابق مادرم‬ ‫حالا خورشید به سمت غرب آسمان كوچ كرده بود و‬
‫ــ «خانم شیخ‪ ،‬بابك تنها نیست‪ .‬امثال او كه پدر یا یكی‬ ‫نسیم نسبتًاً خنكی میوزید‪ .‬دور و برمان از آشغال پر بود‪.‬‬
‫دیگر از نزدیكانش را دستگیر كردهاند‪ ،‬توی مدرسه ما زیاد‬ ‫نقل مكان كردهاند‪».‬‬ ‫پسر خردسالی كنج یك دیوار میشاشید‪ .‬جماعت از انتظار‬
‫هستند‪ .‬همین چند روز قبل یكی از شاگردان كه پدرش‬ ‫ــ «چرا؟»‬ ‫طولانی خسته شده بودند و از پشت فشار میآوردند‪ .‬پیرزن‬
‫اعدام شده بود‪ ،‬در دستشویی رگ دست خودش را برید‪.‬‬
‫خوشبختانه به موقع نجاتش دادیم… مشكل ما یكی ــ دو تا‬ ‫بدون اینكه اشارهای به رسوایی صاحبخانه بكنم‪ ،‬گفتم‪:‬‬ ‫سبزهواری جیغ زد‪:‬‬
‫نیست‪ .‬از وزارت آموزش و پرورش فشار میآورند كه دخترها‬ ‫ــ به ما نزدیكتر شدهاند‪ .‬من و بابك هم پیش مادرم زندگی‬ ‫ــ «آهای مسلمانها! یك زن حامله اینجاست‪ .‬خدا را خوش‬
‫را از پسرها جدا بكنیم‪ .‬مگر آسان است؟ اگر به این نحو‬
‫میكنیم‪».‬‬ ‫نمی آید كه هل بدهید‪».‬‬
‫بگذرد‪ ،‬ناچاریم مدرسه را به كلی تعطیل بكنیم‪».‬‬ ‫در این لحظه هیاهو به قدری بالا گرفت كه صدای ما در‬ ‫چراغ سردر زندان را روشن كردند‪ .‬حتما مادرم و بابك از‬
‫فهمیدم كه از حالا باید در فكر مدرسه دیگری برای بابك‬ ‫آن گم شد‪ .‬شجاع با چشمهای غم زده به من نگاه میكرد كه‬ ‫غیبت طولانی من نگران شده بودند‪ ،‬هیچ وسیلهای نبود كه‬
‫باشم‪ .‬در بازگشت از مدرسه‪ ،‬روشنك از امریكا تلفن زد‪ ،‬از‬ ‫سوت لعنتی پایان وقت شنیده شد‪ .‬ناگهان همهمه جمعیت‬
‫به آه عمیقی تبدیل گشت‪ .‬پاسدارها ما را به سرعت از سالن‬ ‫با آنها تماس بگیرم‪.‬‬
‫آن طرف به صدای بلند گریه میكرد‪ .‬با وحشت پرسیدم‪:‬‬ ‫ملاقات خارج كردند‪ .‬من تا آخرین لحظه از شجاع چشم‬ ‫بالاخره به سر صف رسیدم‪ ،‬همسر استاندار همدان تازه‬
‫ــ «دخترم‪ ،‬چه اتفاقی افتاده؟»‬ ‫نگرفتم‪ .‬با خود فكر كردم‪ :‬نكند كه این اولین و آخرین‬ ‫به داخل راه یافته بود‪ .‬اندكی بعد‪ ،‬پاسدار مسلح از جلوی‬
‫در كنار رفت تا من هم داخل بشوم‪ .‬وارد سرسرای سنگفرش‬
‫معلوم شد كه یك دانشجوی ایرانی تندرو با ناجوانمردی به‬ ‫ملاقاتمان باشد‪.‬‬ ‫و دلگیری شدم‪ .‬مامور بدعنقی شناسنامهام را گرفت و اسم‬
‫او و رامین گفته كه خبر اعدام پدرشان را شنیده است‪ .‬برای‬ ‫اعلام جرم دادستان‬ ‫زندانیام را در فهرست خود جستجو كرد‪ .‬سپس مرا به اتاق‬
‫روشنك سوگند خوردم كه این خبر صحت ندارد و فقط ناشی‬ ‫در اوایل خرداد ماه دادستانی انقلاب علیه «شجاع الدین‬ ‫بغلی فرستاد تا مورد بازرسی بدنی قرار بگیرم‪ .‬دو زن چادری‬
‫از غرض ورزی میباشد‪ .‬روشنك قانع نمیشد و اصرار داشت‬ ‫شیخ الاسلامزاده فرزند سید حسین وزیر سابق بهداری و‬ ‫سراپایم را با بینزاكتی بررسی كردند‪ .‬از آن جا مرا به حیاط‬
‫بهزیستی» اعلام جرم داد و از مردم تقاضا كرد كه در صورت‬ ‫باز وسیعی هدایت كردند تا با مینیبوس به قسمت داخلی‬
‫كه به اتفاق رامین به ایران برگردد‪ .‬میگفت‪:‬‬ ‫داشتن شكایت با آن سازمان تماس بگیرند‪.‬‬ ‫زندان بروم‪ .‬من و نوزده نفر دیگر سوار مینیبوس شدیم و‬
‫ــ «حتی اگر پدرم را نكشند‪ ،‬باز در این شرایط ادامه‬ ‫من با عجله به سراغ پدر شوهرم رفتم تا با او كه سالها‬ ‫از باریكه راه مشّ ّجری گذشتیم و به محوطهای رسیدیم كه با‬
‫تحصیل ما بیمعنی است‪ .‬ما باید الان در كنار شما باشیم‪».‬‬
‫سعی كردم كه اوضاع خطرناك ایران را برای او شرح بدهم‬ ‫سیم خاردار محصور شده بود‪.‬‬
‫تا منصرف بشود‪ .‬رامین هم پس از مدتها روی خط آمد‪.‬‬ ‫راننده مینی بوس خودش را به نگهبان آنجا معرفی كرد و‬
‫اجازه عبور گرفت‪ .‬باز هم راندیم و بالاخره مقابل ساختمان‬
‫به او گفتم‪:‬‬ ‫كهنه چند طبقهای كه پنجرههای باریك و نزدیك به سقف‬
‫داشت‪ ،‬متوقف شدیم‪ .‬پشت سرمان یك آب نمای كوچك برای‬
‫گرفتن وضو دیده م ‌یشد‪ .‬من همراه بقیه پیاده شدم و در‬
‫انتظار مرحله بعدی ماندم‪ .‬پس از چند دقیقه بیست نفر از‬
‫داخل ساختمان خارج شدند و سوار مینی بوس شدند‪ .‬به اشاره‬
‫یك پاسدار‪ ،‬گروه بیست نفری ما به درون ساختمان راه یافت‪.‬‬
‫وارد سالن غریبی شدیم كه با دو سری میله قطور آهنی به سه‬
‫بخش مجزا تقسیم شده بود‪ .‬بیست نفر زندانی در قسمت‬
‫فوقانی سالن قرار داشتند و صورتهایشان به سمت ما بود‪ .‬در‬

‫قسمت میانی بیست پاسدار مسلح كشیك میدادند‪.‬‬

‫دیدار نوروز با علیاحضرت شهبانو فرح‬ ‫نخستین دیدار‬
‫گروه بیست نفری ما در قسمت پایین‪ ،‬پشت سر پاسدارها‬
‫ــ «اگر به ایران برگردید‪ .‬معلوم نیست كه هرگز اجازه‬ ‫دفتر وكالت داشت‪ ،‬مشورت بكنم‪ .‬آقا جان كه دچار كسالت‬ ‫قرار گرفت‪ .‬من به سختی توانستم كه مقابل شجاع جایی‬
‫خروج به شما بدهند‪ .‬هردویتان بیشتراز هجده سال دارید و‬ ‫شده بود‪ ،‬بانومیدی با من روبرو شد و در مقابل پرسشهایم‬ ‫برای خودم دست و پا بكنم‪ .‬اما چه سود! دوسری میله قطور‬
‫و یك پاسدار تنومند میان ما حایل بود‪ .‬بالاخره موفق به‬
‫ممنوع الخروج هستید‪ ».‬با ناراحتی پرسید‪:‬‬ ‫به این جمله اكتفا كرد‪:‬‬ ‫دیدن شجاع شدم‪ .‬ریش انبوهی گذاشته و پیراهن رنگ و رو‬
‫ــ «تكلیف پدرم چه میشود؟»‬ ‫ــ «همه این تشریفات بیهوده است‪ .‬دشمن قهار قبلا‬ ‫رفتهای پوشیده بود‪ .‬رنگ و رویش هم زرد و دور چشمانش‬
‫جواب دادم‪:‬‬ ‫كبود به نظر میرسید‪ .‬آیا هنوز بیمار بود؟ او هم مرا دید‬
‫پسرم را محكوم كرده است!»‬ ‫و برایم سری تكان داد‪ .‬در این لحظه سوت ممتدی شنیده‬
‫ــ «نمیدانم‪ ،‬باید صبر بكنیم تا ببینیم چه پیش میآید‪».‬‬ ‫مادر شوهرم با سر و روی آشفته به اتاق آمد و زیر لب‬ ‫شد و جلسه ملاقات رسما‪‎‬آغاز گشت‪ .‬یك دفعه چهل دهان‬
‫از جا در رفت‪:‬‬ ‫همزمان برای گفتگو باز شدند و چنان همهمهای در گرفت‬
‫زمزمه كرد‪:‬‬ ‫كه قابل توصیف نبود‪ .‬سعی كردم روی پا بایستم تا بتوانم‬
‫«شما هر دفعه همین را میگویید‪ .‬شاید هم خیال میكنید‬ ‫ـ «بوبولوبوچ»‬ ‫چند كلمه با شجاع صحبت بكنم‪ .‬اما صدایم در هیاهوی‬
‫من بچه هستم كه حقیقت را میپوشانید‪».‬‬ ‫پدر شوهرم متوجه نگاه استفهام آمیز من شد و توضیح داد‪:‬‬
‫ــ «این طور نیست‪ ،‬فقط…»‬ ‫ــ «پیرزن بیچاره به كلی عقلش را از دست داده‪ .‬دعای‬ ‫اتاق گم شد‪ .‬تلاش بیشتری كردم و به فریاد متوسل شدم‪.‬‬
‫معروف «یا باب الجوائج» او به این صورت نامفهوم درآمده!»‬ ‫ــ «شجاع‪ ،‬چطوری؟ خوبی؟»‬
‫رامین با خشم گوشی را به زمین گذاشت‪ .‬عجز او را خوب‬ ‫یك روز به مدسه ایران زمین رفتم تا با مسئولان آن راجع‬
‫درك میكردم‪.‬‬ ‫او سر خود را به علامت تصدیق حركت داد‪.‬‬
‫دوباره فریاد زدم‪:‬‬