دکتر رضا سعیدی فیروزآبادی – در ماهها و سالهای اخیر، همزمان با خیزشهای اجتماعی و سیاسی در ایران و فروپاشی تدریجی مشروعیت جمهوری اسلامی، یک شکاف مهم در درون اپوزیسیون بیش از پیش آشکار شدهاست: شکاف میان نیروهایی که به صندوق رأی و اراده مردم باور دارند و گروههایی که ــ آگاهانه یا ناآگاهانه ــ از آن هراس دارند.
در این میان، مخالفت برخی جریانهای اپوزیسیون با اصل رجوع به صندوق رأی در چارچوبی که شاهزاده رضا پهلوی بارها بر آن تأکید کرده، نهتنها تناقضآمیز، بلکه افشاگر ماهیت واقعی این جریانهاست. از اینرو آنان در روزهای اخیر به شاهزاده میتازند و او را مسئول کشتاری میدانند که جمهوری اسلامی انجام دادهاست.
ترس از صندوق رأی، نه دفاع از دموکراسی
اپوزیسیونی که سالها جمهوری اسلامی را بهدرستی به دلیل مهندسی انتخابات، حذف رقبا و بیاعتنایی به رأی ملت نقد کرده است، امروز چگونه میتواند خود در برابر اصل انتخابات آزاد، رقابتی و نظارتپذیر بایستد؟
واقعیت ساده اما تلخ است: بخشهایی از این اپوزیسیون بهخوبی میدانند که در یک انتخابات آزاد و ملی، پایگاه اجتماعی گستردهای ندارند. از همین رو، بهجای رقابت سالم، با حمله به شاهزاده و بی اعتبار کردن صندوق رأی،به تخطئه اکثریت خاموش، یا القای این ایده خطرناک روی آوردهاند که «مردم هنوز آماده انتخاب نیستند».
این همان منطق قیممآبانهای است که جمهوری اسلامی نیز چهار دهه با آن حکومت کرده است.
شاهزاده رضا پهلوی و خط قرمز روشن: رأی مردم
موضع شاهزاده رضا پهلوی در این زمینه شفاف و بدون ابهام است:نه بازگشت به استبداد، نه تحمیل هیچ شکل از حکومت و نه حذف هیچ جریان سیاسی – جز از مسیر صندوق رأی.
چارچوبی که او پذیرفته است و بر آن پافشاری میکند، مبتنی است بر: تمامیت ارضی ایران، سکولاریسم و جدایی نهاد دین از دولت، حقوق برابر شهروندی و تعیین شکل نهایی حکومت (پادشاهی یا جمهوری) از طریق همهپرسی آزاد.
مخالفت با این چارچوب، در عمل مخالفت با دموکراسی است، حتی اگر با واژگان زیبا تزئین شود.
اقلیت بودن، نه جرم است نه ننگ
در هر نظام دموکراتیک سالم، اقلیتها وجود دارند و حق فعالیت، نقد و رقابت دارند؛ اما مشروط به پذیرش قواعد بازی دموکراتیک.
جریانی که میداند در اقلیت است، اما حاضر نیست این اقلیتبودن را بپذیرد و تنها راه بقا را در حذف صندوق رأی یا تخریب گزینهای میبیند که شانس رأیآوری دارد، نه دموکرات است و نه آلترناتیوی قابل اعتماد برای آینده ایران.
دموکراسی یعنی پذیرش این حقیقت ساده: ممکن است ببازی.
آینده ایران از صندوق رأی میگذرد
ایرانِ پس از جمهوری اسلامی، بیش از هر چیز نیازمند اعتمادسازی ملی است. هیچ ابزار مشروعی برای این کار وجود ندارد جز رجوع به رأی آزاد مردم.
هر نیرویی که در برابر این اصل بایستد – فارغ از نام، سابقه یا شعارهایش – خود را در حاشیه تاریخ قرار میدهد.
اگر اپوزیسیون میخواهد جایگزین استبداد باشد، باید از امروز به قواعد دموکراسی پایبند بماند، نه آنکه صندوق رأی را فقط زمانی بپذیرد که نتیجهاش مطابق میل اوست.
ایران آزاد، با رأی مردم ساخته میشود؛ نه با ترس از آن.
*«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
