در نامهای خطاب به کرستی کاونتری رئیس کمیتهی بینالمللی المپیک، که ورزشکاران، مربیان، داوران و آکادمیسینهای ورزش ایران آنرا امضا کردهاند، به صراحت بیان شده است که کمیتهی فعلی المپیک ایران، ورزش کشور را نمایندگی نمیکند.
این نامه از سکوت کمیتهی بینالمللی المپیک در قبال تبعیضهای ساختاری در ورزش ایران انتقاد کرده است و آنرا همسویی با سیاستهای ورزشی رژیم اسلامی ایران برشمرده است.
این نامه از محمود خسروی وفا، عضو ارشد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که ریاست کمیتهی ملی المپیک ایران را برعهده دارد نام برده است. همچنین کاوه محرابی مدیر بخش امور ورزشکاران کمیتهی بینالمللی المپیک را به چالش کشیده است.
محمود خسروی وفا در جلسهی ۱۴۵ کمیتهی بینالمللی المپیک که همزمان با رقابتهای المپیک زمستانی در میلان ایتالیا برگزار شد به دعوت از کرستی کاونتری حضور داشت. در همین جلسه ثریا آقایی نمایندهی کمیتهی ملی المپیک جمهوری اسلامی با حمایت خسروی وفا بهعضویت در کمیتهی بینالمللی المپیک در آمد.
این نامه همچنین قتلعام مردم ایران، کشته شدن و دستگیری ورزشکاران، حجاب اجباری، تبعیض مذهبی و جنسیتی در ورزش ایران را مطرح و یادآوری میکند که بهاییان ایران از جمله شهروندان ایرانی هستند که پس از تغییر رژیم سیاسی در ایران از سال ۱۳۵۷ از حضور در میادین ورزشی محروم شدهاند.
ممانعت رژیم از رویایی با ورزشکاران اسرائیلی نیز در این نامه گنجانده شده است. از کاوه محرابی بدمینتون باز سابق تیم ملی جمهوری اسلامی که دو بار از مسابقه دادن با ورزشکاران اسرائیلی خودداری کرده، نام برده و این پرسش را مطرح کرده است که آیا او با انتخاب خود به این امر مبادرت ورزیده یا تحت فشار رژیم اسلامی مجبور به نقض منشور المپیک شدهاست.
در بین امضاءکنندگان شخصیتهایی چون پروفسور ایرج احرابیفرد، بهروز سرشار بنیانگذار جودو در ایران، دکتر مجتبی پوربخش، پرویز یوسفی، علی کریمی، میترا حجازیپور، ایوب و طیب آزموده، سمانه خوشقدم، رضا سلیمانی، میلاد زینپور، مجید فلاح، جواد محجوب، هامون درفشیپور و شماری از اعضای تیم پناهندگان المپیک نیز به چشم میخورد.
این نامه در نهم مارس منتشر و در بسیاری از رسانههای ورزشی بازتاب داشته است.
