مهدی نوذر – اتحادیه اروپا بار دیگر با لحنی آشنا اعلام کرده که «سرعت اجرای احکام اعدام در ایران نگرانکننده است.»
نگرانکننده؟ فقط نگرانکننده؟!
در حالی که فقط در یک ماه گذشته دستکم حدود ۲۰۰ مورد اعدام رسمی در ایران ثبت شده و بسیاری از اعدامهای غیررسمی و اعلامنشده نیز اساسا در آمار نمیآیند، اروپا همچنان در همان مرحله همیشگیِ «ابراز نگرانی» متوقف مانده است؛ گویی با چند بیانیهی دیپلماتیک میتوان ماشین سرکوب یک حکومت را متوقف کرد.
سالهاست جمهوری اسلامی با طناب دار حکومت میکند؛ از زندان و شکنجه تا اعدام معترضان، مخالفان سیاسی و حتی جوانانی که تنها جرمشان مطالبهی زندگی عادی بوده است. اما در تمام این سالها، بخش مهمی از تداوم این ساختار سرکوب، حاصل سیاست مماشات غرب، بویژه اروپا بوده است.
همانطور که شاهزاده رضا پهلوی نیز بارها بهدرستی اشاره کردهاند، اروپا با ادامهی روابط اقتصادی، حفظ کانالهای سیاسی و ترجیح منافع کوتاهمدت بر حمایت واقعی از مردم ایران، عملا به بقای این نظام کمک کرده است. وقتی هزینهی جنایت برای حکومت پایین باشد، نتیجه چیزی جز تکرار اعدام، سرکوب و خشونت نخواهد بود.
اروپا نمیتواند هم شریک اقتصادی جمهوری اسلامی باشد و هم مدعی دفاع از حقوق بشر. این دو در کنار هم فقط نام دیگری برای «ریاکاری سیاسی» است.
مردم ایران از «نگرانی» خستهاند. آنچه لازم است، اقدام عملی است: تحریم نهادهای سرکوب، اخراج عوامل وابسته، بستن مسیرهای مالی حکومت و به رسمیت شناختن حق مردم ایران برای پایان دادن به این نظام.
وگرنه این بیانیههای تکراری فقط یک پیام دارند:
شما بکشید، ما نگران میشویم.
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب علاقمندان، نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
