مهدی نوذر – این شبها کاملا پیداست که حکومت با نمایشهای خیابانی، برگزاری برنامههای پر زرقوبرق و حتی بازگرداندن چهرههای سلبریتی و بعضا لسآنجلسی و دادن آزادی کامل در پوشش به زنان تلاش میکند تصویری تازه از خود بسازد و مشروعیت از دسترفته را ترمیم کند.
اما مسئله ساده است:
مشروعیت با صحنهآرایی، تبلیغات و بازاریابی اجتماعی برنمیگردد.
جامعه ایران حافظه دارد.
فراموش نکرده که سالها «حجاب» فقط یک موضوع فرهنگی نبود، بلکه به یک خط قرمز سخت و امنیتی تبدیل شده بود.
فراموش نکرده برخوردهای خیابانی با زنان، کشاندن مردم روی زمین و سوار کردن اجباری در ونهای گشت ارشاد را.
و در این میان، ماجرای مهسا امینی فقط یک حادثه نبود؛ دختر معصوم و بیگناهی که فقط به خاطر حجاب مورد ضرب و شتم قرار گرفت و کشته شد و برای بخش بزرگی از جامعه تبدیل شد به نماد یک شکاف عمیق در اعتماد اجتماعی و سیاسی!
از دل چنین تجربهای، نمیشود انتظار داشت با چند تغییر ظاهری و چند برنامه خیابانی، رابطهی مردم و حاکمیت ترمیم شود.
مشروعیت از جای دیگری میآید:
از زندگی واقعی مردم.
از اقتصادی که هر روز فشار بیشتری وارد میکند.
از جوانی که آینده را مبهم میبیند.
از بیثباتی معیشت.
از احساس بیعدالتی.
از قانونی که برای همه یکسان اجرا نمیشود.
هیچ حکومتی در تاریخ با نمایش و تغییرات سطحی نتوانسته بحران اعتماد را حل کند.
چون جامعه خیلی زود تفاوت بین تغییر واقعی و تغییر نمایشی را تشخیص میدهد.
در نهایت، حتی اگر امروز تلاش شود با تغییر چهرهها و فضای خیابان، تصویر تازهای ساخته شود، واقعیت اجتماعی با تصویرسازی عوض نمیشود.
مشروعیت یا از مسیر بهبود زندگی مردم برمیگردد، یا با هیچ نمایش رسانهای و خیابانی قابل احیا نیست.
حکومتی که با سرکوبهای خونین و کشتار معترضان فقط در دو شب بیش از ۴۰ هزار انسان بیگناه را کشت، با هیچ نمایش سیاسی و تبلیغات رسانهای نخواهد توانست مشروعیت ازدسترفته خود را بازیابد.
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب علاقمندان، نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
