کتایون حلاجان – هفت هنرمند در پاریس گرد هم آمدند و نمایشگاهی با سوژه بدن ترتیب دادهاند. بدن، که هنوز در معدود فرهنگهایی خط قرمز و تابو محسوب میشود. بدن، که بی رحمانه در تاریخ مورد تاخت تاز ادیان قرار گرفته و بیش از مردان زنان را هدف قرار داده است.
در ایران و در قوانین اسلامی و مرد سالار بدنِ زن متعلق به خودش نیست و جزو مالمیک مرد محسوب می شود. از طرفی در جوامع غربی نیز تن به ابزاری در خدمت قدرت و نظام سرمایه داری بدل شده است. در ایرانِ امروز که حکومت برای بقای خود تلاش میکند، شاهدیم که چگونه در سیرکهای خیابانی از زنان گاه در پوشش حجابِ و گاه بدون حجاب به عنوان ابزاری برای تبلیغات حکومتی استفاده میکند.
نمایشگاه «جایی میان آسمان و بدن» تعاریف کلیشهای و نگاه ابزاری به بدن را به چالش کشیده است. ددی هاندون، بریت جاگر، هلنا رنر، اوا وینگارتنر، استفانی تروجان از کشور آلمان، هورا میرشکاری و مهدی یارمحمدی هنرمندان ایرانی حاضر در این نمایشگاه هستند.
هورا میرشکاری پرفورمنسی را با عنوان «آخرین چهره» تحت تاثیر اتفاقات اخیر ایران و شیوه عزاداری زنان بر پیکر عزیزانشان برای این نمایشگاه طراحی کرده است. او همچنان آثاری با تمرکز بر بدن زن در این نمایشگاه دارد.
نقاشیهایی که ترکیبی از آکریلیک، کلاژ، چاپ و عناصر ماسکگونه هستند، پیکرههایی تکه تکه شده که زخم هایی پنهان با خود دارند که بازتاب محدودیت، کنترل و سانسور است و در عین حال نیروی خاموشی را در خود دارد. رنگهایی که او اغلب در آثارش به کار میبرد، یادآور زمین خشک زادگاهش سیستان است. هورا میرشکاری هنرمندی چند رسانهای است که از سال ۲۰۱۶ در اروپا زندگی میکند. او نخستین زنی از منطقه سیستان است که به روی صحنه رفته و آواز میخواند.
هورا میرشکاری در مورد پرفومنس «آخرین چهره» می گوید: این روزها جمله «تو آنجا گلوله میخوری؛ من اینجا میمیرم». به شعاری در تظاهرات ایرانیان در تبعید تبدیل شده که گویای وضعیت احساسی ما است. آزمونی سخت که همگی در حال عبور از آن هستیم. پرفورمنس «آخرین چهره» درد مادری را به تصویر میکشد که تمام شب، پیکر بی جان فرزندش را از ترس اینکه حکومت آن را از او بگیرد در آغوش خود نگاه داشت. همچنین یادآور کسانی است که زیر ترس و سرکوب با عزیزان خود خداحافظی میکنند. ما هرگز جنایتها و کشتارهای رژیم ایران را که در سکوت رسانه ها جان بیش از ۴۰ هزار نفر را گرفت، فراموش نمی کنیم و آن را برای جهانیان بازگو خواهیم کرد.
هورا میر شکاری به تازگی اولین آلبوم خود را با نام «بدجنس» منتشر کرده است. این آلبوم شامل سه آهنگ به زبان سیستانی است که اشعار آن توسط پیام سیستانی نوشته شده و دو آهنگ نیز به زبان فارسی است.
در این آلبوم هوار میرشکاری با N9nE سیان پوتوک و فیونا سنجابی که هردو خواننده هستند، همکاری داشته است. هورا میر شکاری می گوید: آلبوم «بدجنس» تلاشی برای زنده نگه داشتن زبان سیستانی است که در خطر فراموشی و انقراض قرار دارد.
مهدی یارمحمدی، دیگر هنرمند ایرانی حاضر در این نمایشگاه است که با مجسمههایش در این رویداد حضور دارد. ایده و برنامهریزی نمایشگاه نیز بر عهده او بوده است.
مهدی یارمحمدی نیز متولد سیستان است، جایی میان باد، گرد و غبار و سکوتی بیپایان.
بدن انسان در مرکز بیشتر آثار مهدی یار محمدی است. آثار فیگوراتیو او بدنهایی را نشان میدهند که گویی خلاء را در خود حمل میکنند. بدن زن در آثار او بصورت مکانی از قدرت و ظرافت ظاهر میشود، که حامل زندگی، تاریخ و مقاومتی خاموش است.
این نمایشگاه در شهر مانهایم در آلمان و سپس در پاریس به مدت سه روز در ماه می ۲۰۲۶ در مرکز فرهنگی شکیریل برپا بود.
آدرس وب سایت هنرمندان
DeDe Handon – https://www.dede-handon.com/
Berit Jäger – https://jaeger-arts.com/
Stefanie Trojan – https://stefanietrojan.de/
Helena Renner – https://www.helenarenner.com/
Eva Weingärtner – https://www.eva-weingaertner.de/
لینک آلبوم «بدجنس» از هورا میر شکاری
https://distrokid.com/hyperfollow/huramirshekariandn9ne/badjens?ref=release
