وبسایت «وای نت» روز یکشنبه ۱۰ ماه مه (۲۰ اردیبهشت) در تحلیلی به قلم سور پلاکر سردبیر ارشد اقتصادی این روزنامه، با مقایسه وضعیت کنونی جمهوری اسلامی با روزهای آخر آلمان نازی، هشدار داد اگر ترامپ بخواهد با صبر و حوصله منتظر بماند تا حاکمان ایران از تعصب ایدئولوژیک خود دست بردارند، ممکن است روزی برسد که بفهمد کار بیهودهای کرده است؛ تاریخ اروپا در ۸۱ سال پیش نشان داد دیکتاتوری آدولف هیتلر تا وقتی شکست به آن تحمیل نشد، جنگ را ادامه داد.
به گفته کارشناسان، حکومت در ایران با شکاف و اختلاف میان دولتمردان و افراطیها روبروست، اختلاف میان واقعگرایان و اسلامگرایان است. گروه دوم، که بسیاری از آنان فرماندهان سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی هستند و اکنون در جایگاههای عالی رهبری قرار گرفتهاند، مانع توافق یا مصالحه با ایالات متحده میشوند.
به نوشته «واینت» آنها بهطور فزایندهای ویژگیهای تعصب کور و افراطی را نشان میدهند که یادآور رژیم نازی در آلمان است: فاصله گرفتن از واقعیت، باور به معجزه، بیاعتنایی به وضعیت واقعی اقتصادی و اجتماعی مردم و ارتش کشورشان، و کشتار گسترده مخالفان حکومت. آنان حاضرند آینده ایران را قربانی کنند و نابودی آن را بپذیرند، همانگونه که رهبران نازی در مارس، آوریل و اوایل مه ۱۹۴۵ حاضر بودند آلمان را قربانی کنند و نابودیاش را بپذیرند. آنها تا زمانی مقاومت کردند که سربازان متفقین با زور درهای مقر فرماندهیشان را کوبیدند.
فولکر اولریش مورخ در کتاب «هشت روز در ماه مه» مینویسد در ۲۴ ساعت پایانی آوریل ۱۹۴۵، ساعاتی پیش از خودکشی هیتلر در پناهگاه مستحکم برلین، هواپیماهای آمریکایی بر فراز مونیخ اعلامیههای تبلیغاتی پخش کردند و از ساکنان خواستند به خیابانها بیایند، حکومت نازی را سرنگون کنند و از خونریزیای جلوگیری کنند که نتیجهاش از پیش معلوم بود.
در پاسخ، گروه کوچکی از نیروهای لیبرال ضدنازیِ زیرزمینی در محل دست به شورش زدند و حتی توانستند کنترل یک ایستگاه رادیویی را به دست بگیرند. اما درخواستهای آنان از مردان و زنان مونیخ برای پیوستن به قیام، بیپاسخ ماند. هیچکس شورش نکرد.
اولریش مینویسد: «ساکنان مونیخ و مناطق اطراف ترجیح دادند منتظر بمانند» و «نظم نازی در مدت کوتاهی دوباره برقرار شد.» شورشیان، آنهایی که نتوانستند فرار کنند، دستگیر و بهطرزی بیرحمانه توسط اساس کشته شدند.
حکومت نازی تنها زمانی پایان یافت که ستونهای ارتش آمریکا بدون مواجهه با هیچ مقاومتی وارد مرکز شهر شدند. پس از ورود آنها، انبوهی از پرچمهای سفید از بالکنها و پنجرههای مونیخ آویخته شد. ناگهان دیگر هیچ نازیای در نازیترین شهر آلمان باقی نمانده بود.
تعصب و وحشت نهتنها پیش از خودکشی هیتلر در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ بر آلمان نازی حاکم بود، بلکه پس از آن نیز ادامه یافت؛ زمانی که او به مردم آلمان دستور داده بود تسلیم نشوند و ارتش تا آخرین سرباز بجنگد. هیتلر در وصیتنامه خود دریاسالار کارل دونیتس، فرمانده نیروی دریایی و وفادار سرسخت به نازیسم، را بهعنوان رئیس دولت آلمان منصوب کرد؛ کشوری که تقریباً بهطور کامل اشغال شده بود.
