در حالی که مردم ایران خواستار پایان دادن به رژیم اسلامی هستند، سازمان مجاهدین خلق بار دیگر یک مراسم تبلیغاتی در رم برگزار کرد. این فرقه که توسط مریم رجوی رهبری میشود، با دعوت از برخی سیاستمداران سابق اروپایی و ایتالیایی که دیگر جایگاهی در عرصه سیاسی ندارند، و همچنین چند نماینده کنونی پارلمان اروپا و ایتالیا، تلاش کرد برای خود ظاهری مشروع بسازد.
در این مراسم از آزادی و دموکراسی سخن گفته شد، مفاهیمی که در ساختار بسته، فاسد و اقتدارگرای این سازمان معنایی ندارند.
سازمان مجاهدین خلق به خاطر همکاری با صدام حسین در جنگ ایران و عراق، انجام عملیات مسلحانه و بمبگذاری علیه مردم ایران، پاکسازیهای درونسازمانی و سرکوب مخالفان مشهور است. گزارشهای مستقل از جداسازی اجباری فرزندان از والدین، سقط جنینهای تحمیلی، ازدواجهای ایدئولوژیک، عقیمسازی اجباری و خفه کردن صدای مخالفان درون گروه حکایت دارند. تا سال ۲۰۰۹، نام این سازمان در فهرست گروههای تروریستی ایالات متحده و اتحادیه اروپا بود، و تنها با فشارهای سیاسی و موارد مشکوک به فساد از این فهرست حذف شد؛ نکتهای که در مراسم تبلیغاتیشان هرگز مطرح نمیشود.
برنامه موسوم به «ده مادهای» چیزی جز تبلیغات توخالی نیست. نه سکولاریسم، نه آزادی بیان و نه حقوق زنان در اردوگاههای بسته این گروه در آلبانی (و پیشتر در عراق) وجود ندارند؛ اردوگاههایی که ترک آنها بدون پیامدهای جدی تقریباً غیرممکن است. تماس با دنیای بیرون ممنوع است و مخالفت با رهبری، سرکوب میشود.
مجاهدین خلق هرگز گذشته خشونتبار خود را نفی نکردهاند؛ برعکس، هنوز هم به «مبارزه مسلحانه» افتخار میکنند و رویای بازگشت با اسلحه به ایران را در سر میپرورانند. با این حال، در حافظه جمعی مردم ایران، نام این گروه یادآور وحشت و نفرت است. حتی در تاریکترین دوران سرکوب، مردم هرگز آنها را یک گزینه معتبر و قابلاعتماد ندانستهاند.
هدف واقعی مجاهدین خلق امروز به نظر میرسد بیاعتبار ساختن و تخریب تنها آلترناتیو مردمی، فراگیر و واقعی باشد که در جامعه ایران از پشتیبانی گستردهای برخوردار است و برنامهای سیاسی، مشخص و مدرن ارائه میدهد: شاهزاده رضا پهلوی.
نکته شگفتانگیز دیگر، حمایت آنها از «مسئله فلسطین» است: سازمانی که خود را سکولار و لیبرال- دموکرات مینامد، اما همچنان از زبان و شعارهای اسلامگرایانه و انقلابی برای مشروعیت بخشیدن به خود بهره میگیرد.
گردهمایی رم چیزی جز نمایشی مضحک برای فرقهای رو به زوال و واپسگرا نبود، که با ناامیدی تلاش میکند گذشته خونین خود را پشت شعارهای پوسیده پنهان کند.
انجمن Italo-Persiana
انجمن دیار
جامعه ایرانیان پارما
انجمن نور ایران
انجمن زن زندگی آزادی (DVL)
