حسن صبوری، پژوهشگر و تحلیلگر مسائل استراتژیک – در سپهر سیاست، لحظاتی وجود دارند که فراتر از کلمات و بیانیهها، با «تاریخ» داوری میشوند. سخنان اخیر آقای پزشکیان در خصوص حوادث خونبار روزهای گذشته، نه تنها یک موضعگیری سیاسی ساده نبود، بلکه نقطه عطفی در فروپاشی اخلاقی نقشی بود که وی سالها پشت آن پناه گرفته بود: «نقش یک پزشک.»

۱. خیانت به ردای سفید
پزشکی که روزگاری در پیشگاه خداوند و انسانیت سوگند یاد کرد تا حافظ جان انسانها باشد و فارغ از عقیده و نژاد، مرهمی بر زخمها بگذارد، امروز در قامت رئیس قوه مجریه، بر زخمهای ملتی نمک میپاشد که جوانانش در خیابانها به خاک و خون کشیده شدهاند. پرسش استراتژیک اینجاست: چگونه میتوان «سوگند بقراط» و «توجیه خشونت علیه معترضین» را جمع بست؟
آقای پزشکیان! خونهای ریخته شده بر کف خیابان، با ادبیات «عوامل بیگانه» و «اغتشاشگر» پاک نمیشود. این خونها مستقیماً بر ردای سفیدی مینشیند که حالا به سیاهی سیاست آلوده شده است.
۲. گسست میان پایگاه اجتماعی و واقعیت حاکمیتی
از منظر تحلیل استراتژیک، سخنان اخیر ایشان نشاندهنده یک «خطای محاسباتی بزرگ» است. ایشان با پشت کردن به مطالبات کسانی که شاید با امید به تغییر به وی رای دادند، عملاً پلی را ویران کرد که قرار بود شکاف میان ملت و دولت را ترمیم کند.
نکته کلیدی: وقتی یک پزشک، مرگ انسانها را بخشی از ضرورت حفظ نظم تلقی میکند، یعنی «اخلاق پزشکی» قربانی «بقای سیاسی» شده است.
۳. مسئولیت مستقیم در پیشگاه تاریخ
اعتراض ما به آقای پزشکیان، اعتراض به کسی است که میدانست و دید، اما سکوت کرد یا بدتر از آن، به توجیه برخورد قهری پرداخت. کسی که باید صدای تپش قلبهای لرزان معترضان میبود، حالا به بخشی از ماشین سرکوبی بدل شده که جان همانهایی را میگیرد که وی قسم خورده بود نجاتدهنده آنان باشد.
آلوده شدن دست یک پزشک به خون جوانان وطنش، نه یک تراژدی فردی، بلکه یک سقوط استراتژیک برای جایگاه «نخبگان در قدرت» است. آقای رئیسجمهور، تاریخ فراموش نخواهد کرد که شما میان «نجات جان انسان» و «حفظ میز قدرت»، دومی را برگزیدید.
*«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.

