مهدی نوذر – امسال، یک تفاوت بزرگ از همان لحظه‌های آغازین به چشم آمد. سکوتی که بجای آن تصویر تکراری نشست؛ تصویری که سال‌ها بود ابتدای هر سال، با حضورش از قاب تلویزیون، بجای امید، حس سنگینی و دل‌گرفتگی را به دل‌ها می‌ریخت.
ندیدن چهره‌ی علی خامنه‌ای در آغاز سال، برای خیلی‌ها فقط یک اتفاق ساده نیست؛ یک نشانه است… نشانه‌ای که می‌شود آن را به فال نیک گرفت.
سال‌هاست که نام‌گذاری‌های پرطمطراق، یکی پس از دیگری اعلام می‌شدند؛ از «رونق تولید» تا «جهش اقتصادی»؛ اما در واقعیت، آنچه مردم لمس کردند، دقیقا در نقطه‌ی مقابل این شعارها بوده است.
سالی که قرار بود رونق بیاید، رکود عمیق‌تر شد؛ سالی که وعده‌ی مهار تورم داده شد، سفره‌ها کوچک‌تر شدند؛ و هر بار، فاصله میان شعار و زندگی واقعی مردم بیشتر و بیشتر شد.
انگار این نام‌ها نه نوید، که پیش‌درآمدِ همان چیزی بودند که نباید اتفاق می‌افتاد …
حالا امسال، بدون آن تصویر تکراری، بدون آن فضای سنگین آغاز سال، می‌شود به یک ضرب‌المثل قدیمی فکر کرد: «سالی که نکوست، از بهارش پیداست.»
شاید همین نبودنش ، خودش نشانه‌ای باشد از یک تغییر بزرگ‌تر …
این بهار، آغاز مسیری متفاوت است؛ مسیر رهایی از چرخه‌ای که سال‌ها تکرار شد و نتیجه‌ای جز فرسایش امید نداشت.
بیایید این نشانه را به فال نیک بگیریم؛ نه از سر خوش‌باوری، بلکه از سر امیدی که هنوز زنده است.
امسال، می‌تواند سالی باشد که ورق برگردد …
سالی که دیگر شعارها جای واقعیت را نگیرند و مردم، بالاخره طعم روزهایی را بچشند که سال‌ها در انتظارش بودند.
سال نو مبارک.
*«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسی‌زبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
