Page 44 - (کیهان لندن - سال چهل و دوم ـ شماره ۵۵۸ (دوره جديد

‫صفحه ‪ 44‬شماره ‪۲۰۲4‬‬
‫جمعه ‪ 28‬فروردین تا پنجشنبه ‪ 3‬اردیبهشت ‪14۰۵‬‬

‫ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬اما بزودی زیبا خواهد شد‬

‫شدن شهر‪ ،‬صحنههای ترسناک و پرخاشگرانه پررنگتر شود؛‬ ‫است که آسمان را سنگین میکند‪ ،‬و از سوی دیگر‪ ،‬در همان‬ ‫= وقتی صدای بمب‪ ،‬عربده پيروزی اجانب و تحقير‬
‫اینکه حکومت‪ ،‬بهجای آنکه مردم زخمی را در آغوش بگیرد‪،‬‬ ‫شبهای پراضطراب‪ ،‬عربدهکشی‪ ،‬شعارهای «حیدر حیدر»‪،‬‬ ‫مردم درهم میآميزد‪.‬‬
‫با لحن پیروزی و تسلط با آنان سخن بگوید‪ .‬اینجاست که‬ ‫بلندگوها و نغمههای پیروزی در خیابان میپیچد‪ .‬گویی‬
‫زشتی فقط سیاسی نیست؛ انسانی است‪ .‬زشتی در شکستن‬ ‫کافی نیست که مردم از صدای جنگ بلرزند؛ باید در همان‬ ‫س‪.‬روزبه – آیا یک کشور فقط وقتی زشت میشود که‬
‫حال‪ ،‬شاهد نمایش قدرتی هم باشند که هیچ نسبتی با رنج‬ ‫خانههایش ویران شوند؟ آیا شهری که مردمش از یک سو با‬
‫کرامت مردم است‪.‬‬ ‫و نگرانی آنان ندارد‪ .‬این فقط یک صحنه تلخ نیست؛ نماد‬ ‫صدای انفجار از خواب میپرند و از سوی دیگر با بلندگو‪،‬‬
‫زیبایی ایران همیشه در مردمش بود‪ :‬در نجابتشان‪ ،‬در‬ ‫شکافی عمیق است میان مردم و حاکمیتی که یا درد جامعه‬ ‫شعار‪ ،‬عربدهکشی و نغمههای پیروزی ساختگی روبرو‬
‫صبوریشان‪ ،‬در لبخندهایی که با همه فشارها باز هم خاموش‬ ‫میشوند‪ ،‬هنوز همان شهر زنده و دوست داشتنی پیشین‬
‫نشد‪ ،‬در امیدی که با همه زخمها باز هم زنده ماند‪ .‬اما همین‬ ‫را نمیفهمد‪ ،‬یا دیگر برایش مهم نیست‪.‬‬
‫مردم سالهاست که تحقیر شدهاند‪ ،‬نادیده گرفته شدهاند‪ ،‬به‬ ‫برای یک ملت‪ ،‬چیز کوچکی نیست که در میانه ترس‪،‬‬ ‫است؟‬
‫خاطر سادهترین خواستههای انسانیشان زیر فشار رفتهاند و‬ ‫صدای شادی قدرت را بشنود‪ .‬چیز کوچکی نیست که مردم‬ ‫و آیا میتوان از زیبایی ایران سخن گفت‪ ،‬وقتی بخشی از‬
‫در بزنگاههای حساس‪ ،‬بهجای همدردی‪ ،‬با زبان زور روبرو‬ ‫با دلآشوب از صدای انفجار از خواب بپرند و در همان‬ ‫این زشتی نه فقط از جنگ‪ ،‬که از رفتارهای خشن‪ ،‬تحقیرآمیز‬
‫شدهاند‪ .‬طبیعی است که در چنین وضعی‪ ،‬وطن در چشم‬ ‫ساعت‪ ،‬فریادهای پیروزی‪ ،‬شعارهای جنگی و نمایشهای‬
‫فرزندانش دیگر آن زیبایی پیشین را نداشته باشد؛ وطنی که‬ ‫پرخاشگرانه را هم تحمل کنند‪ .‬وقتی در کنار این صداها‪،‬‬ ‫و بیرحمانه حکومتی با مردم خود زاده شده است؟‬
‫حضور نیروهایی که مردم آنها را از خود نمیدانند و از‬ ‫ایران دیگر زیبا نیست‪.‬‬
‫باید پناه باشد‪ ،‬گاه به سرچشمه اندوه بدل شده است‪.‬‬ ‫جنس درد خود نمیبینند نیز بر خیابان سایه میاندازد‪،‬‬
‫با این همه‪ ،‬ما باور نداریم که این تیرگی سرنوشت نهایی‬ ‫حس زشتی چند برابر میشود‪ .‬مردم فقط ناامنی را تجربه‬ ‫این جمله فقط یک آه شاعرانه نیست‪ .‬شرح حال سرزمینی‬
‫نمیکنند؛ احساس تحقیر هم میکنند‪ .‬احساس میکنند در‬ ‫است که چهرهاش فقط از دود و انفجار تیره نشده‪ ،‬بلکه از‬
‫ایران باشد‪.‬‬ ‫اندوه مردمش‪ ،‬از شبهای پراضطرابش‪ ،‬از حافظه خونین‬
‫ما ایمان داریم که برای ایران‪ ،‬روزهای خوب خواهد آمد؛‬ ‫میانه ترسشان‪ ،‬حرمت رنجشان هم شکسته شده است‪.‬‬ ‫خیابانهایش‪ ،‬و از زخمهایی که سالها بر روح جامعه‬
‫ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬چون خیابانهایش در چشم‬ ‫نشسته‪ ،‬غبار گرفته است‪ .‬ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬چون‬
‫نه از سر خوشخیالی‪ ،‬بلکه به چند دلیل روشن‪:‬‬ ‫بسیاری دیگر محل قدم زدن‪ ،‬خندیدن‪ ،‬نفس کشیدن و‬ ‫زیبایی یک کشور فقط به کوه و دشت و دریا و بناهای‬
‫نخست‪ ،‬جبر تاریخ است‪ .‬هیچ نظمی که بر ترس‪ ،‬تحقیر‪،‬‬ ‫تاریخی نیست‪ .‬زیبایی یک کشور‪ ،‬پیش از هر چیز‪ ،‬به‬
‫دروغ و شکاف عمیق میان حکومت و مردم بنا شده‪،‬‬ ‫زندگی نیست؛ بلکه محل سنجش خطر است‪.‬‬ ‫حال مردم آن کشور است‪ .‬به اینکه مردم در خیابانهای‬
‫جاودانه نمانده است‪ .‬تاریخ بارها نشان داده که هیچ قدرتی‬ ‫ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬چون شبهایش فقط تاریک‬ ‫آن احساس امنیت کنند‪ .‬به اینکه شب در شهرهای آن بوی‬
‫نمیتواند تا ابد بر خلاف جان جامعه بایستد‪ .‬وقتی روایت‬
‫رسمی از واقعیت زندگی مردم این اندازه فاصله میگیرد‪،‬‬ ‫نیستند؛ سنگیناند‪.‬‬ ‫آرامش بدهد‪ ،‬نه بوی دلشوره و تهدید‪.‬‬
‫ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬چون در گوش مردمش گاه همزمان‬ ‫سرزمین زمانی زیباست که مردمش در آن احساس «خانه‬
‫زمان دیر یا زود به سود حقیقت کار میکند‪.‬‬ ‫دو صدا میپیچد‪ :‬صدای تهدید از بیرون و حضور اجانب و‬ ‫بودن» کنند؛ وقتی مادر از بیرون رفتن فرزندش نلرزد؛ وقتی‬
‫دوم‪ ،‬ایمان به خود ایران است‪ .‬ایران فقط یک جغرافیا‬ ‫دختر جوان در خیابان احساس نکند زیر نگاه سنگین تهدید‬
‫نیست؛ یک حافظهی زنده است‪ .‬سرزمینی با این همه ریشه‪،‬‬ ‫صدای تحقیر از درون‪.‬‬ ‫و تحقیر ایستاده است؛ وقتی جوان ایرانی با شنیدن صدای‬
‫این همه فرهنگ‪ ،‬این همه رنج و این همه ایستادگی‪ ،‬ممکن‬ ‫ایران دیگر زیبا نیست‪ ،‬چون حکومتی که باید مردم را‬ ‫موتور‪ ،‬هجوم‪ ،‬فریاد و شعار از جا نپرد؛ وقتی شهر‪ ،‬ادامه‬
‫است زخمی شود‪ ،‬اما نابود نمیشود‪ .‬این سرزمین بارها از‬ ‫از وحشت دور کند‪ ،‬بارها خود به بخشی از وحشت بدل‬ ‫زندگی باشد‪ ،‬نه امتداد ترس‪ .‬اما سالهاست که این حس‬
‫از بسیاری از مردم ایران گرفته شده است‪ .‬حکومتی که‬
‫دورههای سخت گذشته و باز برخاسته است‪.‬‬ ‫شده است‪.‬‬ ‫باید پناه مردم باشد‪ ،‬بارها خود به یکی از سرچشمههای‬
‫و سوم‪ ،‬قدرت مردم است‪ .‬نیروی واقعی ایران نه در‬ ‫رفتارهای زشت حکومت فقط در سرکوب خیابانی‪،‬‬
‫بلندگوهاست‪ ،‬نه در عربدهها‪ ،‬نه در شعارهای تحمیلی‬ ‫بازداشت‪ ،‬فشار‪ ،‬محدودیت و تهدید خلاصه نمیشود‪.‬‬ ‫اضطراب‪ ،‬فشار‪ ،‬خشم و فرسودگی مردم بدل شده است‪.‬‬
‫پیروزی‪ ،‬و نه در نمایشهای خیابانی قدرت و اجانب‬ ‫زشتتر از همه اینها‪ ،‬آن لحظهای است که مردم حس کنند‬ ‫از آن دیماه خونین که هنوز سایهاش از حافظه جمعی‬
‫حشدالشعبی و فاطمیون و زینبیون و … ‪ .‬نیروی واقعی‬ ‫رنجشان دیده نمیشود؛ اینکه در سختترین زمانها‪ ،‬بهجای‬ ‫کنار نرفته‪ ،‬تا امروز‪ ،‬جامعه ایران بارها این تجربه تلخ را از‬
‫ایران در جان مردم ایران است؛ در همان مردمی که با‬ ‫دلگرمی‪ ،‬با نمایش قدرت روبرو شوند؛ اینکه بهجای آرام‬ ‫سر گذرانده که در لحظه درد‪ ،‬بهجای همدلی‪ ،‬با قهر روبرو‬
‫همه فشارها هنوز از پا نیفتادهاند‪ ،‬هنوز امید را به کلی‬ ‫شده است‪ .‬در این میان‪ ،‬شاهزاده رضا پهلوی نیز در پیام‬
‫وانگذاشتهاند‪ ،‬و هنوز میخواهند کشورشان دوباره خانهای‬ ‫تازهاش به همان اعتراضات دیماه و ایستادگی مردم در صد‬
‫روز اخیر اشاره کرد و گفت میداند خبر آتشبس دو هفتهای‬
‫برای زندگی باشد‪ ،‬نه صحنهای برای ترس‪.‬‬ ‫بسیاری را دلسرد کرده‪ ،‬اما «امروز نه زمان ناامیدی‪ ،‬بلکه‬
‫برای همین‪ ،‬با همه این تلخیها‪ ،‬هنوز باید گفت‪:‬‬ ‫زمان باور بیشتر به پیروزی است»‪ .‬او همچنین از کسانی یاد‬
‫یران امروز خسته است‪ ،‬زخمی است‪ ،‬اندوهگین است‪ ،‬اما‬ ‫کرد که در این مدت «در برابر گلولهها سینه سپر کردند» و‬

‫تمام نشده است‪.‬‬ ‫در هفتههای اخیر خطر بمباران را به جان خریدند‪.‬‬
‫چهرهاش را غبار گرفته‪ ،‬اما جانش خاموش نشده است‪.‬‬ ‫این اشاره فقط یک موضع سیاسی نبود‪ .‬برای مردمی که‬
‫ایران امروز شاید زیبا نباشد‪ ،‬اما زیبا خواهد شد‪ .‬بزودی‬ ‫زیر فشار خبرهای سنگین‪ ،‬ترس شبانه و حس فرساینده‬
‫بیپناهی قرار گرفتهاند‪ ،‬این پیام در حکم نوری در دل‬
‫روزهای خوب خواهد آمد ‪.‬‬ ‫تیرگی بود؛ زیرا تلاش کرد آتشبس را نه بعنوان نجات نهایی‬
‫و آن روز‪ ،‬نه از دل عربده و آتش‪ ،‬بلکه از دل ایستادگی مردم‪،‬‬ ‫ساختاری که اینهمه رنج آفریده‪ ،‬بلکه بعنوان مکثی در‬
‫جبر تاریخ‪ ،‬و بازگشت حرمت انسان ایرانی خواهد رسید‪.‬‬ ‫میانه فشاری بزرگتر قاببندی کند‪ .‬همین جابجایی معنا‬
‫و شاید در میانهی همین تیرگی‪ ،‬مهمترین چیز آن باشد که‬ ‫برای جامعهای زخمی کمچیز نیست‪ .‬وقتی بسیاری حس‬
‫رشتهامیدپارهنشود‪ .‬شاهزادهنیزدقیقابرهمیننکتهدست‬ ‫میکنند همهچیز دوباره از دست رفته‪ ،‬یک صدا میکوشد‬
‫گذاشت‪« :‬امروز نه زمان ناامیدی‪ ،‬بلکه زمان باور بیشتر به‬
‫پیروزی است‪ ».‬او به مردم یادآوری کرد که «شما تنها نیستید»‬ ‫رشته امید را پاره نکند‪.‬‬
‫و «ایستادگی شما تاریخ را تغییر داده است»‪ .‬این همان نوری‬ ‫اما زشتی امروز فقط در خاطره سرکوبهای گذشته‬
‫است که باید در دل این روزهای تیره نگه داشت‪ :‬ایمان به‬ ‫نیست‪ .‬زشتی در آن چیزی است که مردم اکنون با پوست و‬
‫مردم‪ ،‬ایمان به ایستادگی‪ ،‬و ایمان به این حقیقت که ایران‬ ‫استخوان خود حس م ‌یکنند‪ .‬از یک سو صدای بمب و انفجار‬
‫اگرچه امروز زخمی و اندوهگین است‪ ،‬اما خاموش نشده و‬

‫زیبایی آن دوباره بازخواهد گشت‪ ،‬اندکی صبر …‬