مهدی نوذر – یادتان باشد؛ اگر امروز حتی جمهوری اسلامی به تمام خواستههای ترامپ تن بدهد، این نه نشانهی عقلانیت است، نه حاصل تدبیر و درایت. این تسلیم، از جنس فهم نیست؛ از جنس ترس است. ترس از بهایی که میداند در صورت ایستادگی باید بپردازد.
حکومتی که سالها با شعار «مقاومت» زیسته، اگر ناگهان به «تسلیم» برسد، این تغییر مسیر نه از بلوغ سیاسی، بلکه از بیم جان است. چرا که خوب میداند در معادلهای که خود ساخته، نپذیرفتن خواستهها دیگر فقط هزینهی سیاسی ندارد؛ بهایش میتواند یک تابوت باشد تابوتی که پایان یک بازی طولانی و پرهزینه را رقم میزند.
اینجا دیگر بحث بر سر مذاکره یا عدم مذاکره نیست؛ مسئله، ماهیت تصمیمگیری است. تصمیمی که نه بر پایه منافع مردم، بلکه بر اساس حفظ بقا گرفته میشود، هرگز نمیتواند نام «عقلانیت» را با خود داشته باشد.
و درست از همینجا، یک نتیجه روشن بیرون میآید:
حکومتی که انتخابهایش نه از سر اختیار، بلکه از سر اجبار و ترس است، پیشاپیش مشروعیت خود را باخته است. چنین ساختاری، حتی اگر بماند، دیگر آن چیزی نیست که بتواند بر مردم حکومت کند!
پس مسئله فقط این نیست که چه تصمیمی گرفته میشود؛ مسئله این است که چه کسی و با چه انگیزهای تصمیم میگیرد.
و پاسخ این پرسش، ما را به یک جمعبندی بیپرده میرساند:
حکومتی که در بزنگاهها، میان عقلانیت و بقا، «بقا به هر قیمت» را انتخاب میکند، دیر یا زود، جای خود را به نظامی خواهد داد که از دل خواست واقعی مردم برآمده باشد.
یادمان باشد قذافی هم زمانی سقوط کرد که برنامههای تسلیحاتی خود را کنار گذاشت و در برابر غرب عقبنشینی کرد .
عاقبتی که در انتظار جمهوری اسلامی خواهد بود.
توضیح:
«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
