دکتر رضا سعیدی فیروزابادی – امروز ملت ایران در یکی از تاریکترین و سرنوشتسازترین دوران تاریخی خود ایستاده است. مردمی که روزگاری یکی از کهنترین تمدنهای بشری را بنیان نهادند، دهههاست زیر سایهی حکومتی زندگی میکنند که آزادی، کرامت انسانی، حقوق زنان، اندیشه، هنر و حتی حق زندگی را از آنان دریغ کرده است.
رنج مردم ایران تنها یک بحران داخلی نیست. آنچه امروز در ایران میگذرد، تهدیدی فراتر از مرزهای یک کشور است. رژیمی که برای بقای خود بر سرکوب، ترس، صدور خشونت، افراطگرایی و بیثباتسازی منطقه تکیه کرده، نهتنها آیندهی ملت ایران، بلکه امنیت و آرامش جهان را نیز به خطر انداخته است.
مردم ایران قربانی جنگی نابرابرند؛ جنگ میان مردمی که آزادی و زندگی شرافتمندانه میخواهند و حکومتی که بقای خود را در خاموش کردن صدای ملت میبیند. هزاران جوان کشته، زندانی یا مجبور به ترک وطن شدهاند. مادران بسیاری داغدار فرزندان خود شدهاند. نسلی کامل با ترس، ناامیدی و فشار اقتصادی و اجتماعی فرسوده شده است.
اما با وجود همهی این رنجها، مردم ایران هنوز ایستادهاند. زنان ایران با شجاعت بینظیر، نماد مبارزه برای آزادی شدهاند. جوانان ایران با وجود سرکوب، امید به آیندهای آزاد را زنده نگه داشتهاند. این ملت هنوز به ارزشهای انسانی، صلح، همزیستی و آزادی باور دارد.
ما امروز از تمام آزادگان جهان، روشنفکران، هنرمندان، دانشگاهیان، روزنامهنگاران، سیاستمداران، سازمانهای حقوق بشری و تمام انسانهایی که به آزادی و کرامت بشر ایمان دارند، درخواست میکنیم که در کنار مردم ایران بایستند.
سکوت در برابر ظلم، تنها به گسترش آن کمک میکند. اگر جهان امروز رنج مردم ایران را نادیده بگیرد، فردا آثار این تهدید مرزهای بیشتری را درخواهد نوردید. دفاع از مردم ایران، دفاع از ارزشهای جهانیِ آزادی، صلح و انسانیت است.
ملت ایران خواهان جنگ نیست؛ خواهان زندگی است.
خواست مردم ایران، آزادی است؛ نه افراطگرایی.
خواست مردم ایران، دوستی با جهان است؛ نه دشمنی با ملتها.
امروز زمان آن رسیده است که جهان صدای مردم ایران را بشنود؛ پیش از آنکه دیر شود.
با امید به آزادی
