دکتر رضا سعیدی فیروزآبادی – جنبش کنونی مردم ایران را باید فراتر از یک اعتراض مقطعی یا واکنشی احساسی فهمید. آنچه امروز در ایران جریان دارد، به تعبیر شاهزاده رضا پهلوی، یک جنبش رهایی‌بخش ملی است؛ جنبشی که هدف آن نه اصلاح درون‌ساختاری، بلکه رهایی کامل از نظامی است که چهار دهه سرکوب، تبعیض، فساد و خشونت سازمان‌یافته را بر مردم ایران تحمیل کرده است.
در چنین جنبشی، حمایت جامعه جهانی -از جمله دولت ایالات متحده یا دیگر کشورها- می‌تواند نقشی مهم و حتی تعیین‌کننده در کاهش تلفات انسانی، افزایش فشار بین‌المللی بر حکومت سرکوبگر و کوتاه‌تر‌شدن مسیر پیروزی ایفا کند. این حمایت‌ها می‌تواند در قالب فشار دیپلماتیک، تحریم‌های هدفمند، حمایت از اینترنت آزاد و رساندن صدای مردم ایران به افکار عمومی جهان جلوه‌گر شود. با این حال، حقیقت بنیادین این است که سرنوشت این مبارزه به حمایت خارجی گره نخورده است.
بزرگ‌ترین و پایدارترین سرمایه این جنبش، اراده ملی مردم ایران است؛ اراده‌ای که در خیابان‌ها، دانشگاه‌ها، اعتصابات، مقاومت مدنی و ایستادگی زنان و جوانان متجلی شده است. این اراده، محصول آگاهی تاریخی، تجربه زیسته نسل‌ها و درک روشن از این واقعیت است که ادامه وضع موجود نه ممکن است و نه قابل تحمل. مردمی که به این نقطه رسیده‌اند، دیگر با سرکوب، تهدید و کشتار به خانه بازنمی‌گردند.
در لحظه‌ای که حکومت می‌کوشد با ایجاد یأس، پراکندگی و روایت‌های جعلی، روحیه مقاومت را تضعیف کند، وظیفه همه کنشگران سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن است که بر وحدت ملی، امید واقع‌گرایانه و تداوم مبارزه تأکید کنند. رساندن روایت درست آنچه در ایران گذشته و می‌گذرد، شکستن سانسور، و انتقال پیام ایستادگی به جهان، بخشی جدایی‌ناپذیر از این مبارزه است.
پیام امروز مردم ایران روشن است:
ما ناامید نشده‌ایم.ما عقب‌نشینی نمی‌کنیم.
و این راه را -با یا بدون حمایت دولت‌ها- تا رسیدن به ایران آزاد، سکولار و دموکراتیک ادامه خواهیم داد.
جنبش‌های رهایی‌بخش در تاریخ، زمانی به پیروزی رسیده‌اند که مردمشان به قدرت خود باور کرده‌اند. امروز، این باور در ایران زنده است.
پاینده ایران
*«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسی‌زبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
