بیژن کاظمی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین که در رابطه با ترور دو قاضی قوه قضاییه بازداشت شده بود، با حکم شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران در مجموع به ۳۷ سال و شش ماه حبس محکوم شد.
بر اساس حکمی که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر و ابلاغ شده است، بیژن کاظمی به ۳۷ سال و شش ماه حبس محکوم شده است.
بیژن کاظمی، زندانی سیاسی پس از کشته شدن محمد مقیسه و علی رازینی، دو قاضی دیوان عالی کشور در ۳۰ دیماه ۱۴۰۳، در کوهدشت بازداشت شده بود.
او که تاکنون در بازداشت موقت به سر میبرد، بهمن ماه سال گذشته با اتهاماتی از جمله اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت داخلی و خارجی و عضویت در جمعیتهای معارض کشور در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی محاکمه شده بود.
خبرگزاری «هرانا»، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، به نقل از یک منبع آگاه نوشته بیژن کاظمی در این پرونده «با اتهامی مرتبط با «تهیه سلاح برای ضارب دو قاضی رازینی و مقیسه» مواجه شد؛ اتهامی که پیشتر توسط ضابطان امنیتی رد شده و مقامهای قضایی کوهدشت نیز درباره آن سکوت کرده بودند.»
به گزارش خبرگزاری «هرانا» در اواسط مردادماه ۱۴۰۴، جلسه بازپرسی بیژن کاظمی بدون حضور وکیل در شعبه پنج بازپرسی دادسرای ناحیه ۳۳ تهران برگزار شد. در پایان جلسه برای وی وثیقه چهار میلیارد تومانی صادر شد، اما ضابط پرونده با آزادی او مخالفت کرده بود. بیژن کاظمی مدتی بعد به بازداشتگاه اداره اطلاعات قم منتقل شد و در سوم مهرماه ۱۴۰۴ به زندان اوین بازگردانده شد.
شهناز خسروی، مادر بیژن کاظمی تیرماه ۱۴۰۴ از انتقال فرزندش به یکی از خانههای امن وزارت اطلاعات در خارج از استان تهران خبر داده بود.
او نوشته بود «بیژن تماس گرفت و اطلاع داد که سهشنبه ۱۰ تیر همراه دیگر زندانیان بازداشت موقت از زندان تهران بزرگ به مکانی نامعلوم در خارج از استان تهران منتقل شده است.»
مادر بیژن کاظمی همچنین نوشته بود فرزندش در این خانه امن به همراه دیگر بازداشتشدگان در دستههای سه-چهار نفره در سلولهای مجزا بهسر میبرند، نوشت که جان بیژن و دیگر زندانیان سیاسی در خطر است.
در یک حمله تروریستی ۲۸ دیماه ۱۴۰۳ در دیوان عالی کشور در درون کاخ دادگستری تهران رخ داد سه نفر از حاکمان شرع معروف دادگاههای انقلاب اسلامی و دیوان عالی جمهوری اسلامی ترور شدند. در این عملیات محمد مقیسه و علی رازینی مُردند و حسینعلی نیری زخمی شد. ضارب نیز که نیروهای شاغل در بخش خدمات دیوان عالی کشور بود پس تیراندازی اقدام به خودکشی کرد و جان باخت.
ساعاتی پس از این حمله، خبرگزاری «میزان»، مرکز اطلاعرسانی قوه قضائیه جمهوری اسلامی، در خبری اعلام کرده بود «فرد مسلح نفوذی در دیوان عالی در اقدامی برنامهریزی شده اقدام به ترور دو قاضی شجاع و پرسابقه در مبارزه با جرائم علیه امنیت ملی، جواسیس و تروریسم کرد.»
این در حالیست که کارمندی که اقدام به تیراندازی به قضات کرده بود سالها به عنوان نیروی خدماتی در دیوان عالی کشور مشغول به کار بوده است.
اصغر جهانگیر سخنگوی قوه قضاییه روز سهشنبه ۲۵ آذرماه ۱۴۰۴ در نشست خبری درباره آخرین جزییات پرونده مربوط به ترور قاضی رازینی و قاضی مقیسه که طی یک عملیات تروریستی در دیوان عالی کشور واقع در داخل کاخ دادگستری تهران رخ داد مُردند گفته بود «در تحقیقاتی که انجامشد ارتباط تروریست که خودکشی کرد، با گروهک تروریستی منافقین محرز شد و نامبرده با یکی از سرپل های منافقین در ارتباط بوده است.»
اصغر جهانگیر افزوده بود عامل این عملیات تروریستی «چند بار گفته به دنبال این هستم تعدادی را در دیوان عالی به قتل برسانم و افرادی این مطلب را شنیده بودند و به عنوان شاهد احضار شدند و گواهی کردند که این فرد تحت تاثیر سرپل منافقین قرار گرفته و واسطه و سرپل شناسایی شد و معلوم شد که کیست.»
سخنگوی قوه قضاییه بدون اینکه از بیژن کاظمی نام ببرد افزوده بود «فروشندهای که سلاح را در اختیار تروریست قرار داده بود شناسایی و دستگیر شد و اعتراف کرد که سلاح را در اختیارش قرار داده و افراد دیگر نیز شناسایی و دستگیر شدند. همه دستگیرشدگان به ارتباط او با گروهک منافقین اذعان داشتند و میدانستند از عوامل مرتبط با منافقین است.»
او همچنین مدعی شده بود «از وضعیت خانوادگی او جویا شدیم که در سال ۶۷ چند تن از بستگانش به علت ارتباط با منافقین اعدام شده و دونفر دیگر نیز در زندان بودند» و افزوده زود «بنابراین او انگیزه زیادی برای انجام این عملیات تروریستی داشته است.»
بیژن کاظمی، اهل کوهدشت در استان لرستان، مجرد است و ۴۵ سال دارد. او یک بار در سال ۱۳۹۹ در کوهدشت بازداشت و از سوی دادگاه انقلاب به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به سه سال و نیم حبس محکوم شد. او مدت دو سال از این حبس را در زندان خرمآباد گذراند و مابقی حبس را بیرون از زندان و با پابند الکترونیکی گذرانده بود.
