دکتر رضا سعیدی فیروزآبادی – ایران امروز در یکی از سرنوشتسازترین بزنگاههای تاریخی خود ایستاده است. بحرانهای همزمان سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی، بنیانهای کشور را فرسوده و آینده نسلهای بعدی را به مخاطره انداخته است. مسئله دیگر صرفاً اصلاحات مقطعی یا جابهجایی چهرهها نیست؛ مسئله، «نجات ایران» بهعنوان یک کلیت تاریخی، فرهنگی و ملی است. چنین نجاتی تنها در چارچوب یک انقلاب ملی آگاهانه، فراگیر و هدفمند امکانپذیر است.
بحران مشروعیت و فروپاشی اعتماد عمومی
حکومتی که از رضایت مردم، قانونمداری، پاسخگویی و شایستهسالاری تهی شده باشد، دیر یا زود با فروپاشی مشروعیت مواجه میشود. در ایران امروز، فاصله میان دولت و ملت به شکافی عمیق بدل شده است. سرکوب اعتراضات، نقض سیستماتیک حقوق بشر، فشار بر اقشار تخصصی مانند پزشکان، معلمان و دانشگاهیان، و ناتوانی ساختاری در اداره اقتصاد، همگی نشانههای یک بنبست تاریخیاند.
انقلاب ملی؛ نه آشوب، نه انتقام
انقلاب ملی به معنای خشونت، هرجومرج یا انتقامجویی نیست. برعکس، انقلاب ملی یعنی بازپسگیری حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش، با کمترین هزینه انسانی و بیشترین اجماع ملی. تجربه تاریخی ایران و جهان نشان داده است که گذار موفق، نیازمند رهبری نمادین، مورد اعتماد و فراجناحی است؛ رهبری که بتواند نیروهای متکثر جامعه را حول اصول مشترک گرد آورد:
- تمامیت ارضی ایران
- حاکمیت قانون
- جدایی نهاد دین از دولت
- آزادیهای مدنی و سیاسی
- عدالت انتقالی بهجای انتقام
نقش شاهزاده رضا پهلوی
در این مسیر، شاهزاده رضا پهلوی برای بخش بزرگی از جامعه ایران، نه بهعنوان یک مدعی قدرت، بلکه بهعنوان نماد تداوم دولت-ملت ایران، وحدت ملی و گذار دموکراتیک شناخته میشود. تأکید مداوم او بر انتخاب آزاد مردم، رفراندوم، و واگذاری شکل نهایی نظام سیاسی به رأی ملت، جایگاه او را از یک چهره سیاسی سنتی متمایز کرده است.
او سرمایهای دارد که در ایران امروز کمیاب است:
- عدم مشارکت در ساختار سرکوب کنونی
- زبان آشتی ملی بهجای حذف
- فهم ضرورت دولت سکولار و مدرن
مسئولیت تاریخی جامعه
نجات ایران صرفاً بر دوش یک فرد نیست. انقلاب ملی زمانی به ثمر میرسد که روشنفکران، دانشگاهیان، کارگران، بازاریان، زنان، جوانان و بهویژه اقشار تخصصی مانند کادر درمان و آموزش، مسئولیت تاریخی خود را بپذیرند. سکوت نخبگان در بزنگاههای تاریخی، هزینهای بهمراتب سنگینتر از کنش مسئولانه دارد.
آیندهای که میتوان ساخت
ایران میتواند دوباره کشوری باشد مبتنی بر خرد، قانون، توسعه پایدار و احترام به کرامت انسانی؛ کشوری که به جای صدور بحران، الهامبخش ثبات و پیشرفت در منطقه باشد. اما این آینده، خودبهخود محقق نمیشود؛ نیازمند اراده ملی، رهبری قابل اعتماد و گذار آگاهانه است.
امروز، نجات ایران یک انتخاب سیاسی نیست؛ یک ضرورت ملی و اخلاقی است. تاریخ درباره کنش و سکوت ما داوری خواهد کرد.
پاینده ایران
*«کیهان لندن» با باور به آزادی بیان بخش «دیدگاه» را برای انتشار نظرات و مطالب نویسندگان، تحلیلگران و کارشناسان فارسیزبان فراهم کرده اما مسئولیت محتوای منتشر شده با نویسنده است.
