همزمان با جنگ بیرونی، جنگی دیگر در داخل کشور شدت گرفته است: جنگ حاکمیت مستقر با جامعه و نیروهای مستقل مدنی.
افزایش آمار اعدام زندانیان سیاسی، صدور احکام سنگین قضایی، تشدید فشارهای امنیتی و گسترش فضای ارعاب و ترس، تنها بخشی از نشانههای این جنگ یکطرفه علیه جامعه ایران است. در این میان، معلمان و فعالان صنفی نیز از این فضای سرکوب و تهدید بینصیب نماندهاند.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، از اسفندماه سال گذشته تاکنون، بیش از ۶۰ معلم و فعال صنفی با احضار، بازداشت، صدور احکام قضایی، برخوردهای اداری، تبعید، اخراج و محرومیتهای شغلی مواجه شدهاند. این آمار تنها شامل مواردی است که رسانهای شدهاند و بدیهی است بسیاری از معلمان، به دلیل نگرانی از تشدید فشارها و پیامدهای امنیتی، امکان یا جرأت اطلاعرسانی درباره وضعیت خود را نداشتهاند.
در همین مدت، ایرج توبهایها، معلم بازنشسته نجفآباد، پس از پایان محکومیت ناعادلانه خود، به تبعید محکوم شده است. برای کوکب بداغی، فعال صنفی معلمان خوزستان، حکم یک سال حبس صادر شده و شکرالله احمدی، بازرس شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، در دادگاه بدوی به سه سال و هفت ماه زندان به دلیل فعالیتهای صنفی محکوم شده است.
همچنین مجید کریمی و غیاث نعمتی، از اعضای انجمن صنفی معلمان کردستان، با وجود رأی هیأت عالی تخلفات اداری مبنی بر بازگشت به کار، بار دیگر از سوی وزارت آموزشوپرورش با حکم بازخرید و اخراج مواجه شدهاند. این روند در مورد فروغ خسروی، از معلمان خوزستان، نیز با صدور حکم اخراج از آموزشوپرورش ادامه یافته است.
فشار بر فعالان صنفی حتی با ورود آنان به زندان نیز پایان نمییابد. جواد لعلمحمدی، معلم خراسان رضوی، که نزدیک به چهار سال است دوران حبس ناعادلانه خود را در زندان وکیلآباد مشهد میگذراند، با وجود بیش از ۲۳ سال سابقه تدریس، با حکم اخراج از آموزشوپرورش مواجه شده است.
مسعود فرهیخته، معلم بازنشسته کرج، که از شهریورماه در حبس به سر میبرد، بنا بر گزارش خانوادهاش بارها به سلول انفرادی منتقل شده و از تماس تلفنی و ملاقات محروم مانده است.
ابوالفضل خوران با وجود بیماری، بیش از سه سال است که در زندان اراک ناعادلانه در حبس است.
رضا امانیفر، دیگر بازرس شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، نیز از فروردینماه بهصورت بلاتکلیف در زندان بوشهر در حبس است. او با وجود بیماری کلیوی از رسیدگی درمانی مناسب محروم مانده و در تنها مورد اعزام به خارج از زندان، در اقدامی غیرانسانی با دستبند و پابند به بیمارستان منتقل شده است.
این موارد تنها بخشی از گزارشی کوتاه از روند فزاینده سرکوب معلمان و فعالان صنفی از اسفندماه گذشته تاکنون است؛ روندی که نشان میدهد برخورد با معلمان مطالبهگر، نه امری موردی، بلکه بخشی از سیاستی گسترده برای خاموش کردن صدای تشکلیابی، عدالتخواهی و مطالبهگری صنفی است.
کانون صنفی معلمان ایران(تهران) ضمن محکوم کردن تشدید روند سرکوب، ارعاب، پروندهسازی، صدور احکام قضایی و اداری و اعمال فشار بر فعالان صنفی، به حاکمیت هشدار میدهد که هیچ حکومتی در تاریخ معاصر نتوانسته است با تعمیق شکاف میان دولت و ملت، با سرکوب جامعه مدنی و با خاموش کردن صدای منتقدان و مطالبهگران، ثبات و مشروعیت پایدار برای خود ایجاد کند.
ما به عنوان یک تشکل صنفی و مدنی تأکید میکنیم که
فعالیت صنفی جرم نیست.
دفاع از معیشت و منزلت معلمان،
اعتراض به تبعیض،
مطالبه آموزش رایگان و باکیفیت،
دفاع از حقوق دانشآموزان و
تلاش برای حفظ و گسترش تشکلهای مستقل،
حقوقی بنیادین و مشروعاند و نباید با احکام زندان، اخراج، تبعید، بازخرید، انفصال و محرومیتهای شغلی پاسخ داده شوند.
کانون صنفی معلمان ایران(تهران) خواهان:
– توقف فوری سرکوبها؛
– لغو احکام قضایی و اداری صادرشده علیه فعالان صنفی؛
– آزادی همه زندانیان سیاسی از جمله معلمان زندانی؛
– پایان دادن به اذیت و آزار فعالان صنفی، بهویژه زندانیان بیمار و در معرض آسیب؛
-به رسمیت شناختن حق تشکلیابی، آزادی بیان و اعتراض مسالمتآمیز معلمان است.
کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
۱۴۰۵/۵/۲۳
