Page 16 - (کیهان لندن - سال چهلم ـ شماره ۴۲۸ (دوره جديد
P. 16
صفحه16شماره18۹4
جمعه 1۷تا ۲۳شهریورماه 140۲خورشیدی
اگر«رضاخان»خواستارقدرتنبودو«رضاشاه»نمیشدچهبرسرایرانمیآمد؟!
و شایسته سرزنش شد به سبب نحوه خودکامه اداره قدرت در اسپانیا کمک کنم نه اتحادی برای دموکراسی در اسپانیا = قدرت به خودی خود نه مایه فساد است و نه مانع
بود که به استبداد سیاسی و زورگوئی انجامید .موثرترین ممکن میشد و نه دموکراسی به این زودیها در اسپانیا آن .بسته به هدف و انگیزه میتواند هم شایسته ستایش
راه پیشگیری رواج فساد ،سوء استفاده از قدرت و فرهنگ باشد و هم سزاوار سرزنش .از آنجا که هدف رضاشاه
بتسازی ،دموکراسی و آزادی است و نه گریز از قدرت! برقرار میگشت. در کسب و اعمال قدرت پیشرفت و آبادی ایران بود ،به
تجربه خوان کارلوس پادشاه پیشین اسپانیا شاهد درستی این در هر دو مورد به گمان زیاد همان میشد که در گواهی تاریخ اراده او به قدرت سزاوار ستایش است .اگر
باور است .پس از اینکه خوان کارلوس نقش موثری در پایه افغانستان رخ داد .محمد ظاهر آخرین پادشاه افغانستان در اواخر پادشاهی وی ،اعمال قدرت او به فساد منجر و
گذاری دموکراسی و آزادی سیاسی ایفا کرد ،زمانی که از وقتی در سال ۲۰۰۲میلادی به افغانستان بازگشت تصریح شایسته سرزنش شد به سبب نحوه خودکامه اداره قدرت
طرف رسانههای آزاد اسپانیا به فساد مالی متهم شد ،مجبور کرد که در اندیشه احیای سلطنت در این کشور نیست .وی بود که به استبداد سیاسی و زورگوئی انجامید .موثرترین
به استعفاء از پادشاهی شد و قدرت را به پسر خود واگذار گفت« :اینجانب به فکر احیای سلطنت نیستم .آرزوی من راه پیشگیری رواج فساد ،سوء استفاده از قدرت و فرهنگ
فقط خدمت به ملت رنجدیده افغانستان است ».به باور بتسازی ،دموکراسی و آزادی است و نه گریز از قدرت!
کرد. مختار پدرام روزنامهنگار افغانی «وقتگذرانی محمد ظاهر تجربه خوان کارلوس پادشاه پیشین اسپانیا شاهد درستی
همانطور که الاهه بقراط نویسنده و روزنامهنگار و سردبیر به عنوان یک پادشاه و زمامدار و ۴۰سال غفلت ظاهرشاه این باور است .پس از اینکه خوان کارلوس نقش موثری
کیهان لندن مینویسد «پیروزی در مبارزه برای جایگزینی در پایه گذاری دموکراسی و آزادی سیاسی ایفا کرد ،زمانی
قدرت استبدادی با قدرت دموکراتیک ،بدون رهبری قابل به نظر من یک فاجعه بشری رقم زد]i[». که از طرف رسانههای آزاد اسپانیا به فساد مالی متهم شد،
اعتماد و شفاف» ممکن نیست .و «نقش اراده قدرت با خبرنگاری از یک سیاستمدار کهنهکار اروپائی که سالیانی مجبور به استعفاء از پادشاهی شد و قدرت را به پسر خود
بیان اینکه «من» و «ما» به دنبال قدرت نیستیم ،از بین دراز در قدرت بود پرسید آیا درست است که «قدرت انسان
نمیرود!»[ ]ivتمامی تئوریهای جنبشهای اجتماعی ،به را فاسد میکند؟» سیاستمدار در پاسخ گفت «نداشتن قدرت واگذار کرد.
روایت هومن خلیلی فعال مدنی و سیاسی و عضو «حزب انسان را بیشتر فاسد میکند!» این پاسخ را میشود به این
ایران نوین» نیز بر این باورند که «همبستگی حول یک تعبیر کرد که با نبود قدرت کسانی هستند که میکوشند با حقیقتجو – کمتر کسانی باور دارند که اگر رضاخان
مرجعیت سیاسی یا همان رهبر… به عنوان یکی از عوامل چاپلوسی ،تعارف و دروغ از قدرتمندان به نفع خود سوء قدرت را به دست نمیگرفت و رضاشاه نمیشد ایران
کلیدی در پیروزی جنبشهای انقلابی تلقی میشود .برای استفاده کنند .نمونههای این افراد در اطرافیان محمدرضا میتوانست از روال بیسامانی دوران قاجار نجات یافته و
مثال ،در تجربه جنبش ۵۷ایران ،مرجعیت سیاسی روحالله شاه نیز[ ]iiوجود داشتند که با تملق و بتسازی شاه را در با شتابی بیهمتا در کمتر از بیست سال به کشوری مدرن
خمینی با ارتباط مستقیم با مفاهیم دینی و ایدهآلهای مقام دیکتاتور تثبیت کردند تا خودشان هر کاری دلشان در زمان خود تبدیل شود .اگر رضاخان میگفت من دنبال
اسلامی ،توانست جنبشهای مختلف ایران را تحت پرچم خواست بکنند .به این ترتیب شاه تصمیمگیر نهائی شد مقام و قدرت سیاسی نیستم و هدف من فقط مانند یک
همبستگی امتی یکپارچهسازی کند و با جلب حمایت و اگر کسی با سیاست دولت مخالف میبود طبیعتا به شهروند و سیاستمدار کمک به مردم ایران است در آن زمان
اجتماعی ،به عبور از حکومت شاهنشاهی پهلوی رسید]v[». هیچکدام از این پیشرفتها رخ نمیداد و شاید حتی ایرا ِن
به این نتیجهگیریهای درست باید افزود که اراده قدرت مخالفت با شخص شاه تعبیر میشد![]iii
و مرجعیت سیاسی بدون سازماندهی نمیتواند شکل بگیرد واقعیت اما اینست که قدرت به خودی خود نه مایه فساد یکپارچه نیز دیگر وجود نمیداشت.
و موثر باشد .به عنوان مثال ،مرجعیت سیاسی خمینی بدون است و نه مانع آن .بسته به هدف و انگیزه میتواند هم همچنین اگر پادشاه سابق اسپانیا ،خوان کارلوس ،بعد
شبکههای مذهبی که در تمام نقاط کشور وجود داشت و شایسته ستایش باشد و هم سزاوار سرزنش .از آنجا که هدف از مرگ فرانکو میگفت خواست من پادشاهی و قدرت
رضاشاه در کسب و اعمال قدرت پیشرفت و آبادی ایران بود، سیاسی نیست فقط میخواهم به عنوان یک شهروند و
درواقع واسطه خمینی و جامعه بود هرگز قدرت به گواهی تاریخ اراده او به قدرت سزاوار ستایش است. سیاستمدار به اتحاد احزاب دموکرات و پا گرفتن دموکراسی
اگر در اواخر پادشاهی وی ،اعمال قدرت او به فساد منجر